[1] – Гонъюль алынъыз, халкъымнынъ гонълюни алынъыз! – дей сизинъ Алланъыз.
[2] – Ерусалимнен йымшакъ лаф этинъиз, онъа хабер этинъиз: дженк вакъты битти, къабааты ичюн одеме этильди, бутюн ишлеген гуналары ичюн РАББИнинъ къолундан эки къат корьди.
[3] – Раббининъ ёлуны азырланъыз, бакъымсыз ерлерде Алламыз кечеджек ёлны тюм-тюз этинъиз! – деп къычыра сахрада бир сес.
[4] – Эписи вадийлер толдурылсынлар, байырлар ве дагълар алчакъ этильсинлер. Къыйыш ёллар догъру олсунлар, чукъурлы ёлчыкълар тегиз этильсинлер!
[5] РАББИнинъ Шурети пейда оладжакъ, оны эр бир джан кореджек. Буны РАББИ Озю деди.
[6] – Хабер эт! – дей сес. – Нени хабер этейим? – деп сорадым. – Бутюн инсанлыкъ откъа ошай, онынъ дюльберлиги – тарла чечеги киби.
[7] РАББИ уфюргенинен, от къуруй, чечек тюше; керчектен де, инсанлыкъ откъа ошай.
[8] От къуруй, чечек тюше, РАББИнинъ Сёзю исе эбедиен яшай!
[9] Эй, Сионнынъ хаберджиси, юксек дагъгъа чыкъ! Эй, Ерусалимнинъ хаберджиси, юксельт сесинъни, юксельт, къоркъма! Ехуда шеэрлерине айт: «Мына сизинъ Алланъыз!»
[10] Бакъынъыз, РАББИ-ТААЛЯ кучюнен келе, акимиет къудретинен якъынлаша. Бакъынъыз, О, мукяфатлайджакъ, адамларгъа акъларыны береджек!
[11] Чобан айванларны бакъкъаны киби, о, адамларны бакъаджакъ: къозуларны къолунен топлайджакъ, оларны багърына басаджакъ, ана-къойларны зорламайып алып кетеджек.
[12] Сувларны къошавучынен ким ольчеди? Коклерни къарышнен ким ольчеп олды? Топракъ тозуны ким чекти? Дагъларнен байырларны теразеде ким чекип олды?
[13] РАББИнинъ Рухуны ким анълап олды? Онъа огют берип акъыл огретеджек бармы?
[14] О, кимнен акъыл таныша? Онъа ким акъыл огрете? Акъикъат ёлуна ким къоя? Оны бильгиге ким огрете? Онъа икмет ёлуны ким корьсете?
[15] РАББИ ичюн миллетлер – къопкъадаки сув тамчысы, теразедеки тоз зерреси кибидир. Мына, индже тоз киби, адаларны котере.
[16] Бутюнлей якъыладжакъ къурбан кетирмек ичюн, Ливан дагъларындаки тереклер етмез, анда яшагъан айванлар етерли олмаз.
[17] РАББИнинъ огюнде эписи миллетлер – ич бир шей кибидир, ич бир шейден ашагъы, бошлукъ дайын сайыла.
[18] РАББИни кимге ошатаджакъсынъыз? Онъа бенъзегенни тападжакъсынъызмы?
[19] Уста маден иритип, путны япа, къуюмджы оны алтыннен къаплай, онынъ ичюн темиз кумюштен зынджырчыкълар ясай.
[20] Бойле бахшыш кетирмек ичюн фукъаре олгъан сою чюрюмейджек бир терекни сайлап ала, къатты тураджакъ бир путны япмакъ ичюн, устаны къыдыра.
[21] Бильмейсинъиз, аджеба? Эшитмединъиз, аджеба? Энъ башындан сизлерге айтмадылармы? Дюнья насыл къурулгъаныны анъламайсынъызмы?
[22] О, ер тёгерегининъ устюнде отура, ер юзюнде яшагъанлар – сарынчкъа кибидир! Коклерни индже басма киби керген, яшамакъ ичюн бир чадыр киби къургъан!
[23] О, мырзаларны ич бир шейге чевире, ернинъ къадыларыны бош бир шейге айландыра.
[24] Якъында сачылып, якъында сепилип, якъында топракъкъа тамыр аткъанда, РАББИнинъ уфюргенинден къуруйлар, боран оларны, тобан киби, савура.
[25] – Мени кимге ошатаджакъсынъыз? Манъа ким тенъ? – дей Мукъаддес Олгъан.
[26] – Козьлеринъизни котерип, коклер юксеклигине бакъынъыз! Оларны ким яратты? Коклердеки ордуларны сыранен алып келе, эр бирини адынен чагъыра. Улу къудрети, буюк кучю ичюн, Онынъ эр шейи озь ериндедир.
[27] Насыл ола да, сен, Якъуп, не ичюн сен, Исраиль, бойле айтасынъыз: «Башыма нелер тюшкени РАББИден сакълыдыр, манъа адалетнен бакъсынлар деп, Алла къасевет этмей».
[28] Бильмейсинъми, аджеба? Эшитмединъми, аджеба? Дюньянынъ четлерини яраткъан РАББИ, Эбедий Алла такъаттан тюшмей ве ёрулмай. Оны анъламагъа мумкюн дегиль.
[29] Болдургъангъа – кучь, такъаттан кесильгенге буюк къудрет бере.
[30] Йигитлер де болдурып, такъаттан кесиле, яш огъланлар да абынып, йыкъыла.
[31] РАББИге ишангъанлар исе тазе кучь аладжакъ, къарталлар киби, къанатларыны котереджек, чапып, болдурмайджакъ, юрип, такъаттан кесильмейджеклер.