[1] – Мен, РАББИ, месихимни Корешни сагъ къолундан тутам, онынъ огюнде миллетлерни бойсундырам, падишаларнынъ къолларындан укюмни тартып алам, огюнде къапуларны ачам, араба къапуларыны къапатмайым. РАББИ Корешке бойле дей:
[2] – Огюнъден кетип, дагъларны тегизлейджегим, бакъыр къапуларны къыраджагъым, демир мандалларны сындыраджагъым,
[3] санъа къаранлыкъта сакълагъан хазинелерни, гизли байлыкъларны береджегим. Сонъра сен биледжексинъ ки, Мен – РАББИм, Исраильнинъ Алласыдырым, сени адынънен чагъырам.
[4] Къулум Якъуп ве Мен сайлагъан Исраиль ичюн, сени адынънен чагъырдым. Сен Мени танымасанъ да, санъа сайгъылы ад бердим.
[5] Мен РАББИ, башкъасы ёкъ. Менден гъайры алла ёкъ. Сен Мени танымасанъ да, къолунъа буюк укюм бердим.
[6] О заман куньдогъуш тарафындан куньбатышкъадже биледжеклер ки, Менден гъайры алла ёкъ, Мен – РАББИм, башкъасы ёкътыр.
[7] Мен ярыкъны ясайым, къаранлыкъны япам, аманлыкъ яратам ве беля ёллайым. Буны эписини япкъан – Мен, РАББИдирим!
[8] Эй, юкъарыдаки коклер, адалетни кетиринъиз; булутлар да догърулыкъны ягъдырсынлар. Ер ачылсын да, къуртулыш пейда олсун, онен берабер адалет де кельсин. Буларны яраткъан – Мен, РАББИдирим!
[9] Вай-вай-вай! Яратыджысынен давалашкъангъа беля! Ернинъ чамурындан япылгъан балчыкъ савуты чёльмекчиге: «Недир эткенинъ?» – дерми? Сен япкъан шей: «Къоллары ёкъ!» – айтармы?
[10] Вай-вай-вай! «Мени бу дюньягъа неге кетирдинъ?» – бабасына дегенге, «Мени неге догъдынъ?» – деп, анасындан сорагъангъа беля!
[11] РАББИ, Исраильнинъ Азизи, онынъ Яратыджысы бойле дей: – Огъулларым акъкъында Менден сорайджакъсынъызмы? Къолларымнынъ япкъанлары акъкъында Манъа буюраджакъсынъызмы?
[12] Ер юзюни Мен яптым, устюнде адамны яраттым. Коклерни Мен Озь къолларымнен кердим, ве бутюн кок ордусына буюрам.
[13] Адалетнен Корешни кетиреджегим, о юреджек эписи ёлларны догъру ве тегиз этеджегим. О, шеэримни къураджакъ, сюргюн этильген халкъымны къайтараджакъ, олардан не акъча, не къапар алмайджакъ, – дей Ордуларнынъ РАББИси.
[14] РАББИ бойле дей: – Мысырлыларнынъ топлагъан шейлери, хушлуларнынъ алыш-веришнен къазангъанлары, юксек бойлу шевалылар да санъа кечип, сенинъки оладжакълар. Олар артынъдан кетеджеклер, зынджырларынен келип, огюнъде ерге тюшеджеклер, санъа: «Алла тек сеннен, башкъа алла ёкъ», – деп ялвараджакълар.
[15] Керчектен, Сен – Озюнъни гизлеген бир Алласынъ, Исраильнинъ Алласы, Къуртарыджыдыр.
[16] Олар эписи бирликте масхара олып, утанаджакълар, пут ясагъанларнынъ эписи айып олып, узакълашаджакълар.
[17] РАББИ Исраильни исе къуртараджакъ, Исраиль эбедиен къуртулгъан оладжакъ. Сизлер эбедиен не масхара оладжакъсынъыз, не де утанаджакъсынъыз.
[18] РАББИ коклерни яратты, ер юзюни ясап, онъа бичим берди, оны пекитти, бошуна яратмады, анда яшасынлар деп, оны япты. РАББИ бойле дей: – Мен – РАББИ! Башкъасы ёкъ!
[19] Мен дегенде, ер юзюнинъ къаранлыкъ еринде гизли айтмадым. Якъупнынъ эвлятларына: «Мени бошуна къыдырасынъыз», – демедим. Мен – акъикъатны айткъан, догърусыны ачкъан РАББИдирим!
[20] Эй, халкълардан къачып къуртулгъанлар! Эпинъиз топлашып, яныма келинъиз. Озь агъач путуны ташыгъан, оларны къуртарып оламайджакъ аллагъа дува эткенлер ич бир шейни анъламайлар.
[21] Озьара акъыл танышып, айтынъыз, буны къадим замандан ким хабер этти, оладжагъындан эвель ким бильдирди? Мен РАББИм дегильми? Менден гъайры аллалар ёкъ! Мен – адалетли Алла ве Къуртарыджы! Менден башкъасы ёкъ!
[22] Эй, дюньянынъ дёрт тарафындакилер! Манъа айланынъыз ве къуртулыш тапынъыз. Мен – Алла! Башкъасы ёкъ!
[23] Озюмнен ант этем, агъзымдан чыкъкъан сёз догъру ве ич денъишмез. Эр тиз огюме чёкеджек, эр тиль Меннен ант этеджек.
[24] Меним акъкъымда бойле дейджеклер: «Адалет ве кучь тек РАББИдедир!» Онъа къаршы душманлыкъ эткен эр кес Онъа келеджек ве утанаджакъ.
[25] Исраильнинъ эписи эвлятларыны РАББИ акълайджакъ ве шуретлейджек.