[1] Руя вадийи акъкъында пейгъамберлик. Сизге не олды? Неден эпинъиз дамгъа чыкътынъыз?
[2] Шеэр шаматагъа толу, онынъ ичинде шенъленип къычыралар. Адамларынъыз ольдюрильди, лякин къылычтан дегиль, ольди, амма дженкте дегиль.
[3] Эписи ёлбашчыларынъыз бирликте къачтылар, амма оларны тутып багъладылар, окъчулар бир окъ биле атмадылар. Не къадар узакъ къачып кетмесенъиз де, эпинъизни тапып багъладылар.
[4] Онынъ ичюн айттым: «Быракъынъыз мени, аджджы-аджджы агълайым, манъа юрек бермеге ашыкъманъыз, халкъым гъайып олды да!»
[5] Раббининъ куню, Ордулар РАББИсининъ куню кельди; Руя вадийинде шашмалайлар, къыйналалар ве теляшланалар; диварлар йыкъылалар, дагъларда къычыралар.
[6] Элам аскерлери окълукъларыны ала; дженк арабалары устюндеки аскерлер ве атлылар дженкке азыр; Кир аскерлери къалкъанларыны ачалар.
[7] Энъ яхшы вадийлеринъиз дженк арабаларына толу, атлылар шеэр къапулары къаршысына тизиле.
[8] Ехуданынъ къорчалавы ёкъ олды. О куню сиз Орман Эвиндеки силяларгъа айланасыз.
[9] Сизлер Давут Шеэрининъ диварында чокъ тешик олгъаныны коресиз, ашагъы хавузда сув топлайсыз.
[10] Ерусалимдеки эвлерни саясыз, диварларны къавийлештирмек ичюн, эвлерни йыкъасыз.
[11] Эки дивар арасында, эски хавузнынъ сувларыны топламакъ ичюн, янъы хавуз япасыз. Амма буны эвель-эзельден тайинлеп япкъан Аллагъа къулакъ асмайсынъыз, Онъа бакъмайсынъыз.
[12] Шунынъ ичюн о куню Ордуларнынъ РАББИ-ТААЛЯсы сизни агъламагъа, айтынмагъа, сачларынъызны кесмеге, чувал токъумаларына кийинмеге чагъыра.
[13] Лякин орталыкъта шенълик ве къуванч, туварларны, къой-эчкилерни соясыз, эт ашайсыз, шарап ичесиз; «Айдынъыз, ашап-ичейик! Ярын оледжекмиз де!» – дейсиз.
[14] Ордуларнынъ РАББИси къулакъларыма: – Омюрбилля бу къабаатынъыз багъышланмайджакъ, – бойле сёзлерни къойды. Ордуларнынъ РАББИ-ТААЛЯсы бойле деди.
[15] Ордуларнынъ РАББИ-ТААЛЯсы бойле деди: – Къана, анавы сарай башлыгъына Шевнагъа бар ве айт:
[16] Мында сенинъ не акъларынъ бар? Сой-сопларынъдан мында ким бар? Озюнъе мында дюрбе япмагъа не акъкъынъ бар? О озюне юксекте дюрбе япты, къая ичинде мескен азырлады.
[17] Бакъ, адам! РАББИ сени яхшы тутып, мытлакъа узакъ атаджакъ,
[18] яхшы этип, бир томалакъкъа топлап, сени кениш бир топракъкъа фырлатаджакъ. Анда сен оледжексинъ, аджайип дженк арабаларынъ да анда оладжакъ. Эфендинънинъ эвинде масхаралыкъсынъ!
[19] Сени еринъден итеп ташлайджагъым, вазифенъден бошатаджагъым.
[20] О куню Хилкиянынъ огълуны, къулум Эльякимни чагъыраджагъым.
[21] Онъа сенинъ урбанъны кийдирип, къушагъынънен белини багълайджагъым ве онынъ къолуна акимиетинъни береджегим. О, Ерусалимде яшагъанларгъа, Ехуданынъ халкъына баба киби оладжакъ.
[22] Давутнынъ эвинде онъа буюк укюм береджегим. О насыл айтса, ойле де оладжакъ. Анахтары олгъан адам киби: ачса, кимсе къапатып оламаз, къапатса, кимсе ачып оламаз.
[23] Мен ойле япарым ки, о, диваргъа къакъылгъан мых киби, къатты тураджакъ, бабасынынъ союна шурет ве шереф кетиреджек.
[24] Бабанынъ бутюн сою, балалары ве торунлары онынъ шуретинен файдаланаджакъ, эписи онъа багълы оладжакъ. Буюк ве уфакъ савутлар, чешит тюрлю гугюмлер мых устюнде асылгъан дайын, сой-сопларынынъ шурети онъа асыладжакъ.
[25] Амма сонъ, – дей Ордуларнынъ РАББИси, – къатты ерде пекинген мых, еринден къыбырдап, чыкъаджакъ ве тюшеджек, онъа асылгъан юк де гъайып оладжакъ. РАББИ бойле дей.