[1] Бел бель букти, Нево баш эгди, оларнынъ путлары айванларгъа, туваргъа юкленди. Эвельден сиз оларны ташый эдинъиз, энди олар болдургъан айванларынъызгъа агъырлыкъ эте.
[2] Берабер баш эгип, бель буктилер, юклерини къорчалап оламадылар, озьлери сюргюнликке кеттилер.
[3] Эй, Якъупнынъ эви, Исраиль эвинден эписи сагъ къалгъанлар! Ананъыз сизни догъгъан сонъ, сизни ташып юре эдим. Мени динъленъиз!
[4] Къартлыгъынъызгъа къадар Мен денъишмем! Башынъыз чаларгъандже сизлерни къолумда ташыйджагъым. Сизни Мен яраттым, Мен де ташыйджагъым, Мен де къорчалайджагъым.
[5] Мени кимге ошатаджакъсынъыз? Кимнен тенъештиреджексинъиз, кимнен къаршылаштыраджакъсынъыз? Кимге ошайджагъым?
[6] Киседен алтын сепелер, теразеде кумюш чекелер, къуюмджыгъа акъча берелер, ве о, алланы ясай. Огюнде ерге тюшелер ве ибадет этелер.
[7] Оны омузларына котерип ташыйлар, озь ерине къоялар; пут къыбырдамайып еринде тура, онъа къычыргъанда биле, джевап бермей, белядан къуртарамай.
[8] Буны акъылда тутунъыз, юрек алынъыз! Эй, ёлдан урулгъанлар! Буны тюшюнинъиз.
[9] Эвель-эзельден олгъаныны акъылгъа кетиринъиз; Мен – Аллам, башкъасы ёкъ, Мен – Аллам, Манъа ошагъан ёкътыр!
[10] Башындан башлап сонъунадже оладжагъыны хабер этем, къадимий заманлардан даа олмагъан шейлер акъкъында айтам: – Ниетлерим оладжакъ, истеген эр шейни япаджагъым.
[11] Куньдогъуштан, узакъ мемлекеттен йыртыджы къушларны чагъырдым, ниетлеримни беджереджек адамны алып кетирдим. Мен айттым ве мытлакъа беджереджегим, ниетлендим ве япаджагъым.
[12] Эй, юреклери инат олгъанлар, догърулыкътан узакълашкъанлар! Мени динъленъиз!
[13] Догърулыгъымны якъынлаштырдым, энди о узакъ дегиль, къуртарышым кечикмейджек. Сионгъа къуртулышны, Исраильге дюльбер шуретимни береджегим.