[1] Шушы вакытта идарәче Һируд Гайсә хакында ишетте.
[2] Ул үзенењ кешеләренә: «Ул – үледән терелеп торган Чумдыручы Яхъя. Шуња күрә, Аныњ кодрәтле эшләр күрсәтергә куәте бар», – диде.
[3] Чѳнки Һируд, аныњ абыйсы Филипнењ Һирудия исемле хатыны аркасында, Яхъяны богаулап, тѳрмәгә япкан иде.
[4] Чѳнки Яхъя: «Сиња аныњ белән яшәргә ярамый», – дигән иде.
[5] Һируд аны үтерер иде, әмма Яхъяны пәйгамбәр дип исәпләгән халыктан курыкты.
[6] Һирудныњ туган кѳнендә Һирудиянењ кызы кунаклар алдында биеде ћәм Һирудка шулкадәр охшады ки,
[7] ул ни генә сорамасын, барын да бирергә ант итте.
[8] Кыз исә, анасы ѳйрәткәнчә: – Хәзер үк Чумдыручы Яхъяныњ башын тәлинкәгә салып китер, – дип әйтте.
[9] Патша кайгыга тѳште, әмма кунаклар алдында әйтелгән ант хакына кызныњ теләген үтәргә
[10] ћәм, тѳрмәдә Яхъяныњ башын кистерергә, дип әмер бирде.
[11] Башны тәлинкәгә салып китерделәр ћәм кызга бирделәр, ә ул анасына илтеп бирде.
[12] Яхъяныњ шәкертләре килеп, аныњ гәүдәсен алып кабергә салдылар, аннары китеп, бу хакта Гайсәгә хәбәр иттеләр.
[13] Гайсә исә бу хакта ишеткәч, ялгызы гына кѳймәгә утырып, аулак урынга китте. Әмма кешеләр бу турыда ишеткәч, шәћәрләреннән чыгып, Аныњ артыннан җәяүләп киттеләр.
[14] Ярга чыккач, Гайсә зур халык тѳркемен күреп алды. Ул аларны кызганды ћәм авыру булганнарын савыктырды.
[15] Кич җиткәндә, Аныњ янына шәкертләре килделәр ћәм: – Бу кеше йѳрми торган урын, ә вакыт соњ инде. Халыкны җибәр; авылларга барып, үзләренә ризык сатып алсыннар, – диделәр.
[16] – Аларга китеп торасы түгел. Сез аларны үзегез ашатыгыз, – диде Гайсә.
[17] – Безнењ монда бары тик биш икмәк ћәм ике балык кына бар, – диделәр тегеләр Гайсәгә.
[18] – Аларны Миња монда китерегез, – диде Гайсә.
[19] Ул кешеләргә чирәмгә утырырга кушып, биш икмәкне ћәм ике балыкны алды да, күккә карап, шѳкрана кылды ћәм, икмәкләрне сындыргалап, шәкертләренә бирде, ә алар исә халыкка ѳләштеләр.
[20] Барысы да ашадылар ћәм туйдылар. Шәкертләре калган сыныклардан тулы унике кәрзин җыйдылар.
[21] Барлык ашаучыларныњ саны исә, хатыннарны ћәм балаларны исәпкә алмаганда, биш мењгә якын иде.
[22] Үзенењ халыкны җибәрүен кѳтмичә, шәкертләренә, хәзер үк кѳймәгә утырып, Үзеннән алданрак аргы якка чыгарга кушты.
[23] Халыкны җибәргәч, аулакта дога кылырга дип, Гайсә тауга менде. Кич җиткәч, Ул анда ялгызы булды.
[24] Ә кѳймә исә ярдан еракта иде, ћәм, җил каршы булганлыктан, ања кѳчле дулкыннар бәрә иде.
[25] Иртәнге ѳч белән алты арасында Гайсә, дињгез ѳстеннән атлап, алар янына китте.
[26] Шәкертләре Гайсәнењ дињгез ѳстеннән килүен күреп, куркыштылар: – Бу ѳрәк! – диделәр. Һәм куркуларыннан кычкырып җибәрделәр.
[27] – Кыю булыгыз, бу – Мин! Курыкмагыз! – диде шунда ук аларга Гайсә.
[28] Шуннан соњ Петер Ања эндәште: – Раббым! Әгәр Син булсањ, яныња су ѳстеннән килергә әмер бирче миња.
[29] – Кил, – диде ања Гайсә. Петер, кѳймәдән чыгып, су ѳстеннән Гайсәгә таба китте.
[30] Әмма җилнењ кѳчле булуын тоеп, куркып китте ћәм бата башлады. – Коткар мине, Раббым! – дип кычкырып җибәрде ул.
[31] Гайсә шунда ук кулын сузып, аны эләктереп алды ћәм әйтте: – Аз иманлы син, нигә икеләндењ?
[32] Алар кѳймәгә кергәч, җил тынды.
[33] Кѳймәдәге шәкертләре Гайсә каршында йѳзтүбән капландылар. – Син чыннан да Аллаћы Улы! – диделәр алар.
[34] Алар, дињгезне кичеп, Геннисарет ярына чыктылар.
[35] Җирле халык, Гайсәне танып, бу хакта шундагы бѳтен әйләнә-тирәгә таратты ћәм Ања барлык авыруларны алып килде.
[36] Алар Аныњ киеменењ чабуына гына булса да кагылырга рѳхсәт бирүен үтенделәр. Һәм кем генә кагылмасын, барысы да савыкты.