[1] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດລົງມາຈາກພູແລ້ວ ປະຊາຊົນຢ່າງຫລວງຫລາຍກໍຕິດຕາມພຣະອົງໄປ.
[2] ຊາຍຄົນໜຶ່ງທີ່ເປັນພະຍາດ^ຂີ້ທູດໄດ້ມາຫາພຣະອົງໂດຍກົ້ມຂາບລົງ ແລະເວົ້າວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າ^ເອີຍ ຖ້າພຣະອົງພໍໃຈຊົງໂຜດຂ້ານ້ອຍ ພຣະອົງກໍໂຜດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍດີສະອາດໄດ້.”
[3] ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ເດ່ມືອອກໄປແຕະຕ້ອງຄົນນັ້ນ ແລະກ່າວວ່າ, “ເຮົາພໍໃຈໃຫ້ເຈົ້າດີ ຈົ່ງດີສະອາດສາ” ໃນທັນໃດນັ້ນ ຊາຍຜູ້ນັ້ນກໍດີພະຍາດ.
[4] ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຊົງກ່າວແກ່ລາວວ່າ, “ຈົ່ງຟັງໃຫ້ດີ ຢ່າເວົ້າເລື່ອງນີ້ສູ່ຜູ້ໃດຟັງ ແຕ່ຈົ່ງໄປຫາປະໂຣຫິດເພື່ອໃຫ້ເພິ່ນກວດເບິ່ງເຈົ້າ ແລ້ວເພື່ອເປັນຫລັກຖານໃຫ້ທຸກຄົນເຫັນວ່າເຈົ້າດີສະອາດ ຈົ່ງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕາມທີ່ໂມເຊໄດ້ສັ່ງໄວ້.”
[5] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງສະເດັດເຂົ້າໄປໃນເມືອງກາເປນາອູມ ກໍມີນາຍທະຫານຜູ້ໜຶ່ງເຂົ້າມາຫາພຣະອົງເພື່ອຂໍຮ້ອງໃຫ້ຊ່ວຍເຫລືອ.
[6] ໂດຍກ່າວວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າ^ເອີຍ ຂ້ອຍໃຊ້ຂອງ^ຂ້ານ້ອຍນອນປ່ວຍຢູ່ທີ່ເຮືອນ ເຂົາເປັນເປ້ຍແລະທົນ^ທຸກຢ່າງເວດທະນາຫລາຍ.”
[7] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວວ່າ, “ເຮົາຈະໄປຮັກສາລາວໃຫ້ຫາຍດີ.”
[8] ແຕ່ນາຍທະຫານຜູ້ນັ້ນຕອບວ່າ, “ບໍ່ໄດ້ດອກ ພຣະອົງເຈົ້າເອີຍ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະໃຫ້ພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງ^ຂ້ານ້ອຍ ຂໍພຽງແຕ່ກ່າວຖ້ອຍຄຳດຽວເທົ່ານັ້ນ ຂ້ອຍໃຊ້ຂອງ^ຂ້ານ້ອຍກໍຈະດີພະຍາດ.
[9] ຂ້ານ້ອຍເອງຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບບັນຊາຂອງ^ຜູ້ເປັນນາຍ ແລະຂ້ານ້ອຍກໍມີທະຫານຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບບັນຊາຂອງ^ຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ ຂ້ານ້ອຍສັ່ງວ່າ, ‘ໄປ’ ເຂົາກໍໄປ, ຂ້ານ້ອຍສັ່ງວ່າ ‘ມາ’ ເຂົາກໍມາ ແລະຂ້ານ້ອຍສັ່ງຄົນໃຊ້ວ່າ ‘ເຮັດອັນນີ້’ ເຂົາກໍເຮັດ.”
[10] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຍິນດັ່ງນີ້ພຣະອົງກໍແປກໃຈ ແລະເວົ້າກັບປະຊາຊົນທີ່ຕິດຕາມພຣະອົງມານັ້ນວ່າ, “ເຮົາບອກພວກເຈົ້າຕາມ^ຄວາມຈິງວ່າ ຢູ່ໃນພວກອິດສະຣາເອນເຮົາຍັງບໍ່ໄດ້ພົບຜູ້ໃດທີ່ມີຄວາມເຊື່ອໃຫຍ່ເຊັ່ນນີ້.
[11] ເຮົາບອກພວກເຈົ້າຕາມ^ຄວາມຈິງວ່າ ຫລາຍຄົນຈະມາຈາກທິດ^ຕາເວັນອອກກັບທິດ^ຕາເວັນຕົກ ແລະນັ່ງຮ່ວມໂຕະກັບອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ ແລະ ຢາໂຄບ ທີ່ງານກິນລ້ຽງໃນອານາຈັກສະຫວັນ.
[12] ສ່ວນພວກທີ່ຄວນຈະໄດ້ຢູ່ໃນອານາຈັກນັ້ນ ຈະຖືກໂຍນຖິ້ມອອກຂ້າງນອກຢູ່ໃນຄວາມມືດ. ໃນທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຮ້ອງໄຫ້ ແລະຂົບແຂ້ວຄ້ຽວຟັນ”
[13] ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍເວົ້າກັບນາຍ^ທະຫານວ່າ, “ເມືອເຮືອນສາ ເຈົ້າເຊື່ອຢ່າງໃດກໍຈະເປັນຢ່າງນັ້ນສຳລັບເຈົ້າ.” ຝ່າຍຂ້ອຍໃຊ້ຂອງ^ນາຍ^ທະຫານກໍດີເປັນປົກກະຕິໃນເວລານັ້ນເອງ.
[14] ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄປເຮືອນຂອງ^ເປໂຕ ພຣະອົງໄດ້ເຫັນແມ່ເຖົ້າຂອງ^ເປໂຕນອນຢູ່ເພາະເປັນໄຂ້.
[15] ພຣະອົງຈັບມືຂອງ^ນາງແລະໄຂ້ກໍຫາຍ ແລ້ວນາງກໍລຸກຂຶ້ນບົວລະບັດຮັບໃຊ້ພຣະອົງ.
[16] ເມື່ອເຖິງຍາມຄໍ່າ, ປະຊາຊົນກໍພາບັນດາຄົນທີ່ມີຜີມານຮ້າຍສິງຢູ່ມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຂັບໄລ່ຜີມານຮ້າຍເຫລົ່ານັ້ນອອກດ້ວຍຄຳສັ່ງຂອງ^ພຣະອົງ ແລະຊົງໂຜດຜູ້ເຈັບໄຂ້^ໄດ້ປ່ວຍທຸກຄົນໃຫ້ຫາຍດີ.
[17] ພຣະອົງເຮັດເຊັ່ນນີ້ ກໍເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມທີ່ຜູ້ທຳນວາຍເອຊາຢາໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, “ພຣະອົງໄດ້ຮັບເອົາຄວາມ^ເຈັບໄຂ້ ແລະຮັບແບກພະຍາດໂຣຄາຂອງ^ພວກເຮົາໄປ.”
[18] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສັງເກດເຫັນປະຊາຊົນອ້ອມພຣະອົງຢູ່ ພຣະອົງຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ຂ້າມໄປຍັງທະເລສາບຟາກພຸ້ນ.
[19] ມີທຳມະຈານຜູ້ໜຶ່ງມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະເວົ້າວ່າ, “ອາຈານເຈົ້າ^ເອີຍ, ທ່ານໄປທີ່ໃດຂ້ານ້ອຍກໍຈະໄປທີ່ນັ້ນກັບທ່ານ.”
[20] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ໝາ^ຈິກຈອກຍັງມີໂຜ້ງນອນ ແລະ ນົກກໍຍັງມີຮັງຢູ່ ສ່ວນບຸດມະນຸດແລ້ວບໍ່ມີບ່ອນຈະວາງຫົວນອນ.”
[21] ມີຊາຍຄົນອື່ນອີກທີ່ເປັນສາວົກຜູ້ໜຶ່ງຂອງ^ພຣະເຢຊູເຈົ້າເວົ້າວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າ^ເອີຍ, ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍກັບເມືອເຮືອນຝັງສົບພໍ່ຂອງ^ຂ້ານ້ອຍກ່ອນ.”
[22] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ຈົ່ງຕາມເຮົາມາ ແລະປ່ອຍໃຫ້ຄົນຕາຍຝັງກັນເອງເທາະ.”
[23] ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ລົງເຮືອລຳໜຶ່ງ ແລະພວກສາວົກກໍໄປກັບພຣະອົງ.
[24] ໃນທັນໃດນັ້ນ ກໍເກີດລົມພະຍຸໃຫຍ່ພັດທະເລສາບຢ່າງແຮງ ຈົນເຮືອເກືອບຫລົ້ມ ເພາະນໍ້າຊັດເຂົ້າເຮືອ ສ່ວນພຣະເຢຊູເຈົ້ານັ້ນຊົງນອນຫລັບຢູ່.
[25] ພວກສາວົກຈຶ່ງໄປປຸກພຣະອົງ ພວກເພິ່ນເວົ້າວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າ^ເອີຍ ຊ່ວຍພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ ພວກຂ້ານ້ອຍກຳລັງຈະຕາຍຢູ່ແລ້ວ”
[26] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຕອບວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຢ້ານ?” ໂອ ຄົນທີ່ມີຄວາມເຊື່ອນ້ອຍ^ເອີຍ ແລ້ວພຣະອົງກໍລຸກຢືນຂຶ້ນສັ່ງລົມ ແລະຟອງນໍ້າໃຫ້ຢຸດ ລົມແລະຟອງນໍ້າຈຶ່ງງຽບ^ສະຫງົບລົງ.
[27] ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຕ່າງກໍງຶດປະຫລາດ^ໃຈ ແລະເວົ້າວ່າ, “ທ່ານຜູ້ນີ້ເປັນຜູ້ໃດ? ແມ່ນແຕ່ລົມແລະຟອງນໍ້າທະເລກໍຍອມຟັງຄວາມ^ເພິ່ນ!”
[28] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າຂ້າມຟາກມາຮອດເຂດແດນຄາດາຣາ ກໍມີຊາຍສອງຄົນອອກຈາກປ່າຊ້າມາພົບພຣະອົງ, ສອງຄົນນີ້ມີຜີມານຮ້າຍສິງແລະໂຫດຮ້າຍຫລາຍ ຈົນບໍ່ມີຜູ້ໃດກ້າຜ່ານໄປມາຕາມທາງນັ້ນ.
[29] ໃນທັນໃດນັ້ນ ມັນກໍແຜດສຽງວ່າ, “ໂອ ບຸດພຣະເຈົ້າ^ເອີຍ ທ່ານຕ້ອງການຫຍັງຈາກພວກຂ້ານ້ອຍ? ທ່ານຈະມາລົງໂທດພວກຂ້ານ້ອຍກ່ອນເຖິງເວລາຊັ້ນບໍ?”
[30] ບໍ່ໄກຈາກທີ່ນັ້ນພໍເທົ່າໃດ ມີຝູງໝູກຳລັງຫາກິນຢູ່.
[31] ດັ່ງນັ້ນ ຜີມານຮ້າຍຈຶ່ງຂໍຮ້ອງນຳພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ, “ຖ້າທ່ານຂັບໄລ່ພວກຂ້ານ້ອຍອອກໄປ ຂໍໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍໄປຢູ່ໃນຝູງໝູນັ້ນທ້ອນ.”
[32] ພຣະອົງໄດ້ບອກພວກມັນວ່າ, “ໄປ^ໄດ້” ດັ່ງນັ້ນ ພວກມັນຈຶ່ງອອກໄປແລະໄດ້ເຂົ້າໄປສິງໃນຝູງໝູ ໃນທັນໃດນັ້ນ ໝູທັງຝູງກໍຟ້າວແລ່ນລົງຕາລິ່ງຊັນ ແລະໂຕນທະເລສາບຈົມນໍ້າຕາຍໝົດ.
[33] ພວກຄົນລ້ຽງໝູໄດ້ປົບໜີ ແລະແລ່ນເຂົ້າໄປໃນເມືອງ ພວກເຂົາໄດ້ເລົ່າເຫດການທັງໝົດກັບເລື່ອງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ຊາຍຜີມານຮ້າຍສິງນັ້ນ.
[34] ດັ່ງນັ້ນ ຊາວເມືອງທຸກຄົນຈຶ່ງອອກມາພົບພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພຣະອົງແລ້ວ ພວກເຂົາໄດ້ຂໍຮ້ອງພຣະອົງໃຫ້ອອກໄປຈາກເຂດແດນຂອງ^ພວກເຂົາ.