[1] ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍກ່າວແກ່ປະຊາຊົນ ແລະພວກສາວົກຂອງ^ພຣະອົງວ່າ,
[2] “ພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍ ມີຄວາມ^ຊຳນິ^ຊຳນານທາງດ້ານກົດບັນຍັດຂອງ^ໂມເຊ.
[3] ສະນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງເຊື່ອຟັງ ແລະເຮັດຕາມທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາບອກ, ແຕ່ຢ່າຮຽນແບບການກະທຳຂອງ^ພວກເຂົາ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ສອນໄວ້.
[4] ພວກເຂົາມັດຂອງ^ໜັກມາວາງເທິງບ່າຂອງ^ປະຊາຊົນ, ສ່ວນພວກເຂົາແລ້ວ ແມ່ນແຕ່ນິ້ວກ້ອຍກໍບໍ່ຍອມຈັບຍົກໄປ.
[5] ພວກເຂົາເຮັດທຸກໆຢ່າງ ເພື່ອໃຫ້ຄົນເຫັນພວກເຂົາ, ມີແອບໜັງທີ່ບັນຈຸຂໍ້ພຣະຄຳພີມັດໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ ແລະທີ່ແຂນຂອງ^ພວກເຂົາ ສ່ວນຍອຍແຄມເສື້ອຄຸມ ຂອງພວກເຂົາກໍເຮັດໃຫ້ຍາວອອກໄປ
[6] ພວກເຂົາມັກນັ່ງບ່ອນອັນມີກຽດໃນງານ^ກິນລ້ຽງຕ່າງໆ ແລະນັ່ງໃນທຳມະສາລາ,
[7] ພວກເຂົາມັກໃຫ້ຄົນຄຳນັບໃນກາງຕະຫລາດ ແລະໃຫ້ຄົນເອີ້ນຕົນວ່າ, ‘ທ່ານອາຈານ.’
[8] ແຕ່ພວກເຈົ້າຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດເອີ້ນວ່າ, ‘ທ່ານອາຈານ’ ເພາະພວກເຈົ້າທັງໝົດເປັນພີ່ນ້ອງກັນ ແລະ ມີອາຈານແຕ່ຜູ້ດຽວ.
[9] ຢ່າເອີ້ນຜູ້ໃດເທິງແຜ່ນດິນ^ໂລກ^ນີ້ວ່າ, ‘ບິດາ’ ເພາະພວກເຈົ້າມີພຣະບິດາເຈົ້າອົງດຽວໃນສະຫວັນ.
[10] ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດເອີ້ນພວກເຈົ້າວ່າ, ‘ນາຍ’ ເພາະນາຍຜູ້ດຽວຂອງ^ພວກເຈົ້າຄືພຣະຄຣິດ.
[11] ຜູ້ເປັນໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນພວກເຈົ້ານັ້ນ ຕ້ອງເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ພວກເຈົ້າ.
[12] ຜູ້ໃດທີ່ຍົກຕົວຂຶ້ນຜູ້ນັ້ນຈະຖືກລົດໃຫ້ນ້ອຍລົງ ແລະຜູ້ໃດທີ່ຖ່ອມຕົວລົງຜູ້ນັ້ນຈະຖືກຍົກຂຶ້ນ.”
[13] “ວິບັດແກ່ເຈົ້າ ພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍ^ເອີຍ ຄົນ^ໜ້າຊື່^ໃຈຄົດ ພວກເຈົ້າອັດປະຕູອານາຈັກສະຫວັນຕັນມະນຸດ, ທີ່ຈິງແລ້ວພວກເຈົ້າເອງກໍບໍ່ເຂົ້າໄປ, ແຕ່ຍັງກັ້ນກາງຜູ້ທີ່ຢາກເຂົ້າໄປ. [
[14] ວິບັດແກ່ເຈົ້າ ພວກທຳມະຈານ ແລະ ພວກຟາຣີຊາຍ^ເອີຍ ຄົນ^ໜ້າຊື່^ໃຈຄົດ ພວກເຈົ້າສໍ້ໂກງເອົາສິ່ງຂອງ ຂອງບັນດາແມ່ໝ້າຍ ແລະແກ້ງອະທິຖານຢ່າງຍືດຍາວ ໂທດຂອງ^ຄົນເຫລົ່ານີ້ແມ່ນໜັກທີ່ສຸດ”]
[15] “ວິບັດແກ່ເຈົ້າ ພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍ^ເອີຍ ຄົນ^ໜ້າຊື່^ໃຈຄົດ ພວກເຈົ້າເດີນທາງບົກແລະທາງນໍ້າ, ເພື່ອຈະໄດ້ຄົນຜູ້ໜຶ່ງມາເຂົ້າສາສະໜາ ແລະເມື່ອໄດ້ເຂົ້າແລ້ວ ເຈົ້າກໍເຮັດໃຫ້ຄົນນັ້ນ ສົມກັບຕົກນະຣົກຫລາຍກວ່າເຈົ້າເອງເຖິງສອງເທົ່າ”
[16] “ວິບັດແກ່ເຈົ້າ ພວກຜູ້ນຳທາງຕາບອດທີ່ສອນວ່າ, ‘ຖ້າຜູ້ໃດສາບານໂດຍອ້າງໃສ່ພຣະວິຫານ ຄຳສາບານຂອງ^ລາວກໍບໍ່ມີຂໍ້ຜູກມັດ, ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດສາບານໂດຍອ້າງໃສ່ຄຳໃນພຣະວິຫານ ຜູ້ນັ້ນຕ້ອງເຮັດຕາມຄຳທີ່ຕົນໄດ້ສາບານໄວ້.’
[17] ພວກຕາບອດທີ່ໂງ່ຈ້າ^ເອີຍ ສິ່ງໃດທີ່ສຳຄັນກວ່າກັນ ຄຳຫລືພຣະວິຫານ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຳນັ້ນສັກສິດ?
[18] ພວກເຈົ້າຍັງສອນວ່າ ‘ຖ້າຜູ້ໃດສາບານໂດຍອ້າງໃສ່ແທ່ນບູຊາ ຄຳສາບານຂອງ^ລາວກໍບໍ່ມີຂໍ້ຜູກມັດ, ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດ^ຜູ້ໜຶ່ງສາບານໂດຍອ້າງໃສ່ເຄື່ອງ^ຖວາຍເທິງແທ່ນບູຊາ ລາວຈະຕ້ອງເຮັດຕາມທີ່ຕົນໄດ້ສາບານໄວ້’
[19] ພວກຄົນຕາບອດ^ເອີຍ ສິ່ງໃດທີ່ສຳຄັນກວ່າກັນ ເຄື່ອງ^ຖະຫວາຍຫລືວ່າແທ່ນບູຊາທີ່ເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງ^ຖວາຍນັ້ນສັກສິດ?
[20] ເຫດສະນັ້ນ ເມື່ອຄົນໜຶ່ງສາບານໃສ່ແທ່ນບູຊາ ລາວກໍສາບານໂດຍອ້າງໃສ່ແທ່ນບູຊາກັບເຄື່ອງ^ຖວາຍທັງໝົດ ທີ່ຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊານັ້ນເໝືອນກັນ
[21] ແລະ ເມື່ອຄົນໜຶ່ງສາບານໂດຍອ້າງໃສ່ພຣະວິຫານ ລາວກໍສາບານໂດຍອ້າງໃສ່ພຣະວິຫານ ແລະໃສ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນເໝືອນກັນ,
[22] ແລະເມື່ອຄົນໜຶ່ງສາບານໂດຍອ້າງໃສ່ສະຫວັນ ລາວກໍສາບານໂດຍອ້າງໃສ່ບັນລັງຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ແລະໃສ່ພຣະອົງຜູ້ທີ່ນັ່ງເທິງບັນລັງນັ້ນເໝືອນກັນ.”
[23] “ວິບັດແກ່ເຈົ້າ ພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍ^ເອີຍ ຄົນ^ໜ້າຊື່^ໃຈຄົດ. ດ້ວຍວ່າ, ພວກເຈົ້າແບ່ງຜັກ^ຫອມ^ລາບ, ຜັກຊີ ແລະຂີ້ໝິ້ນເປັນສິບສ່ວນ ເອົາສ່ວນໜຶ່ງເປັນຂອງ^ຖວາຍ ແຕ່ສ່ວນຂໍ້ສຳຄັນຂອງ^ກົດບັນຍັດ ຄືຄວາມ^ຍຸດຕິທຳ, ຄວາມ^ເມດຕາ, ຄວາມ^ສັດຊື່ນັ້ນໄດ້ປະເສຍ ແມ່ນສິ່ງເຫລົ່ານີ້ແຫລະ ທີ່ພວກເຈົ້າຄວນປະຕິບັດຢູ່ໂດຍບໍ່ຕ້ອງປະຖິ້ມສິ່ງອື່ນນັ້ນ.
[24] ພວກຜູ້ນຳຕາບອດ^ເອີຍ ພວກເຈົ້ານັ້ນເອົາແມງມີ່ອອກ ແຕ່ກືນກິນອູດທັງໂຕ.”
[25] “ວິບັດແກ່ເຈົ້າ ພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍ^ເອີຍ ຄົນ^ໜ້າຊື່^ໃຈຄົດ ພວກເຈົ້າລ້າງຖ້ວຍຊາມໃຫ້ສະອາດແຕ່ຂ້າງນອກ ສ່ວນຂ້າງໃນແລ້ວເຕັມໄປແຕ່ການຂູ່ເຂັນເອົາ ແລະການເຫັນແກ່ຕົວ.
[26] ຄົນຟາຣີຊາຍຕາບອດ^ເອີຍ ຈົ່ງລ້າງຖ້ວຍຊາມຂ້າງໃນກ່ອນ ເພື່ອຂ້າງນອກຈະສະອາດເໝືອນກັນ.”
[27] “ວິບັດແກ່ເຈົ້າ ພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍ^ເອີຍ ຄົນ^ໜ້າຊື່^ໃຈຄົດ ພວກເຈົ້າເປັນເໝືອນອຸບມຸງຝັງສົບທີ່ທາດ້ວຍປູນຂາວ ຊຶ່ງເບິ່ງຂ້າງນອກງົດງາມ, ແຕ່ຂ້າງໃນແລ້ວພັດເຕັມໄປດ້ວຍກະດູກຄົນຕາຍ ແລະສິ່ງ^ສາລະພັດຂີ້ດຽດສົກກະປົກ.
[28] ພວກເຈົ້າກໍເປັນຢ່າງດຽວກັນນັ້ນແຫລະ ຄົນເບິ່ງພວກເຈົ້າພາຍນອກຄືເປັນຄົນຊອບທຳ ແຕ່ພາຍໃນພວກເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມ^ໜ້າຊື່^ໃຈຄົດ ແລະການບາບ.”
[29] “ວິບັດແກ່ເຈົ້າ ພວກທຳມະຈານແລະພວກຟາຣີຊາຍ^ເອີຍ ຄົນ^ໜ້າຊື່^ໃຈຄົດ ພວກເຈົ້າສ້າງອຸບມຸງຝັງສົບໃຫ້ພວກຜູ້ທຳນວາຍ ແລະຕົບແຕ່ງທາດຂອງ^ຄົນສິນທຳໃຫ້ງົດງາມ.
[30] ແລະກ່າວອ້າງໃສ່ວ່າ ‘ຖ້າພວກເຮົາໄດ້ຢູ່ໃນສະໄໝບັນພະບຸລຸດຂອງເຮົານັ້ນ ກໍຄົງຈະບໍ່ມີສ່ວນກັບພວກເຂົາໃນການຂ້າພວກຜູ້ທຳນວາຍ.’
[31] ດັ່ງນັ້ນແຫລະ, ພວກເຈົ້າຈຶ່ງເປັນພະຍານວ່າ ພວກເຈົ້າເປັນເຊື້ອສາຍຂອງ^ຄາດຕະກອນ ທີ່ຂ້າພວກຜູ້ທຳນວາຍເຫລົ່ານັ້ນ.
[32] ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງເຮັດສິ່ງທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງ^ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດນັ້ນ ໃຫ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນສາ
[33] ພວກຊາດງູ ແນວງູຮ້າຍ^ເອີຍ ພວກເຈົ້າຈະໜີພົ້ນຈາກໂທດແຫ່ງໄຟນະຣົກໄດ້ຢ່າງໃດ?
[34] ເພາະເຫດນີ້ແຫລະ, ເຮົາຈຶ່ງໃຊ້ພວກຜູ້ທຳນວາຍ, ພວກຜູ້ມີປັນຍາ ແລະທຳມະຈານທັງຫລາຍມາຫາພວກເຈົ້າ, ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະຂ້າບາງຄົນແດ່, ຄຶງບາງຄົນທີ່ໄມ້ກາງແຂນແດ່, ຂ້ຽນຕີບາງຄົນໃນທຳມະສາລາຂອງ^ພວກເຈົ້າແດ່ ແລະຂົ່ມເຫັງພວກເຂົາໄລ່ຈາກເມືອງນີ້ໄປເມືອງນັ້ນແດ່.
[35] ດັ່ງນັ້ນ ໂທດກຳສຳລັບການຂ້າທຸກຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດນັ້ນ ຈະຕົກຖືກພວກເຈົ້າ ນັບແຕ່ການຂ້າອາເບັນຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ ຈົນເຖິງການຂ້າຊາຂາຣີຢາ ລູກຊາຍຂອງ^ບາຣາຂີຢາ ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຂ້າລະຫວ່າງພຣະວິຫານແລະແທ່ນບູຊາ.
[36] ເຮົາບອກພວກເຈົ້າຕາມ^ຄວາມຈິງວ່າ, ເຫດການເຫລົ່ານີ້ຈະຕົກຖືກຄົນໃນສະໄໝນີ້.”
[37] “ໂອ ເຢຣູຊາເລັມ ເຢຣູຊາເລັມ^ເອີຍ ເຈົ້າຂ້າບັນດາຜູ້ທຳນວາຍ ເອົາຫີນແກວ່ງໃສ່ພວກຜູ້ທຳນວາຍທີ່ໃຊ້ມາຫາເຈົ້າ ຫລາຍເທື່ອແລ້ວເຮົາຢາກຈະຮວບຮວມເອົາປະຊາຊົນທັງໝົດຂອງ^ເຈົ້າໄວ້ ເໝືອນດັ່ງແມ່ໄກ່ຮວບຮວມລູກຂອງຕົນໄວ້ໃຕ້ປີກ ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ຍິນຍອມ
[38] ສະນັ້ນແຫລະ, ພຣະວິຫານຂອງ^ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຈະຖືກປະຖິ້ມໃຫ້ຮ້າງເປົ່າຢ່າງໝົດສິ້ນ.
[39] ຕັ້ງແຕ່ນີ້ຕໍ່ໄປ ເຮົາບອກພວກເຈົ້າວ່າ, ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເຫັນເຮົາອີກຈົນກວ່າພວກເຈົ້າອອກປາກເວົ້າວ່າ, ‘ຂໍພຣະເຈົ້າອວຍພອນທ່ານ ຜູ້ທີ່ສະເດັດມາໃນນາມຂອງ^ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.’”