[1] ໃນເວລານັ້ນ ເຮໂຣດຜູ້ປົກຄອງແຂວງຄາລີເລ ໄດ້ຍິນຄົນເວົ້າເຖິງເລື່ອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ.
[2] ເພິ່ນຈຶ່ງເວົ້າຕໍ່ພວກຄົນໃຊ້ຂອງຕົນວ່າ, “ຊາຍຜູ້ນີ້ແຫລະ ແມ່ນໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕ ລາວເປັນຄືນມາມີຊີວິດແລ້ວ ດັ່ງນັ້ນແຫລະ, ຈຶ່ງເປັນເຫດໃຫ້ມີຣິດອຳນາດເຮັດການອັດສະຈັນໄດ້ຫລາຍປະການ.”
[3] ດ້ວຍວ່າ, ເຮໂຣດໄດ້ສັ່ງຈັບໂຢຮັນລ່າມໂສ້ ແລະນຳໄປຂັງຄຸກໄວ້ ເພາະເຫັນແກ່ນາງ^ເຮໂຣເດຍ ເມຍຂອງ^ຟີລິບຜູ້ທີ່ເປັນນ້ອງຊາຍຂອງຕົນ.
[4] ເພາະໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕໄດ້ບອກເຮໂຣດຢູ່ສະເໝີວ່າ, “ບໍ່ເປັນການຖືກຕ້ອງທີ່ທ່ານເອົານາງ^ເຮໂຣເດຍເປັນເມຍ”
[5] ເຮໂຣດຢາກຈະຂ້າໂຢຮັນເສຍ, ແຕ່ເພິ່ນຢ້ານປະຊາຊົນ ເພາະເຂົາຖືໂຢຮັນວ່າເປັນຜູ້ທຳນວາຍ.
[6] ໃນວັນສະຫລອງວັນເກີດຂອງ^ເຮໂຣດ ລູກສາວຂອງ^ນາງ^ເຮໂຣເດຍໄດ້ຟ້ອນລຳຕໍ່ໜ້າບັນດາແຂກທີ່ຖືກເຊີນມາ ເຮໂຣດພໍໃຈຫລາຍ
[7] ຈົນເພິ່ນສັນຍາໂດຍສາບານກັບນາງວ່າ, “ເຮົາຈະໃຫ້ທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າຂໍ”
[8] ນາງຈຶ່ງເຮັດຕາມຄຳແນະນຳຂອງ^ແມ່ ນາງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງເອົາຫົວໂຢຮັນບັບຕິສະໂຕໃສ່ຖາດມາໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໃນທີ່ນີ້.”
[9] ຝ່າຍກະສັດກໍເປັນທຸກໃຈຢ່າງໜັກ ແຕ່ເພາະຄຳສັນຍາທີ່ໄດ້ໃຫ້ໄວ້ຊ້ອງໜ້າແຂກທັງໝົດຂອງຕົນ ເພິ່ນຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ເຮັດຕາມທີ່ນາງໄດ້ຂໍ.
[10] ຄືເພິ່ນສັ່ງໃຫ້ຄົນໄປຕັດເອົາຫົວໂຢຮັນຢູ່ໃນຄຸກ.
[11] ແລ້ວເຂົາກໍນຳຫົວໂຢຮັນໃສ່ຖາດມາມອບໃຫ້ຍິງສາວ ແລະນາງກໍມອບຕໍ່ໃຫ້ແມ່ຂອງຕົນ.
[12] ພວກລູກສິດຂອງ^ໂຢຮັນໄດ້ມາຮັບເອົາສົບໄປຝັງ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄປບອກໃຫ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າຮູ້.
[13] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຍິນຂ່າວກ່ຽວກັບໂຢຮັນ ພຣະອົງກໍສະເດັດລົງເຮືອຈາກທີ່ນັ້ນ ໄປຍັງບ່ອນມິດງຽບຢູ່ຕ່າງຫາກ, ເມື່ອປະຊາຊົນຮູ້ເລື່ອງນີ້ ຈຶ່ງອອກຈາກເມືອງຕ່າງໆຍ່າງຕິດຕາມພຣະອົງໄປ.
[14] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດອອກຈາກເຮືອມາ ກໍເຫັນປະຊາຊົນຝູງໃຫຍ່ ພຣະອົງຈຶ່ງສົງສານປະຊາຊົນເຫລົ່ານັ້ນ ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງໂຜດຮັກສາຄົນທີ່ເຈັບໄຂ້^ໄດ້ປ່ວຍທັງຫລາຍໃຫ້ຫາຍດີ.
[15] ເມື່ອເຖິງຕອນແລງພວກສາວົກກໍມາຫາພຣະອົງ ແລະເວົ້າວ່າ, “ບ່ອນນີ້ກໍເປັນປ່າບ່ອນເປົ່າປ່ຽວແລະຄໍ່າຫລາຍແລ້ວ. ສະນັ້ນ ໃຫ້ທ່ານບອກປະຊາຊົນໃຫ້ເລີກເມືອສາ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາໄປຕາມໝູ່ບ້ານຕ່າງໆ ຫາຊື້ອາຫານສຳລັບພວກເຂົາເອງ.”
[16] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ພວກເຂົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເລີກເມືອດອກ ໃຫ້ພວກເຈົ້າເອົາອາຫານໃຫ້ພວກເຂົາກິນສາ”
[17] ພວກເພິ່ນຕອບວ່າ, “ພວກຂ້ານ້ອຍມີພຽງແຕ່ເຂົ້າຈີ່ຫ້າກ້ອນກັບປາສອງໂຕ.”
[18] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ຈົ່ງເອົາອັນນັ້ນມາໃຫ້ເຮົາ”
[19] ແລ້ວພຣະອົງກໍໄດ້ສັ່ງປະຊາຊົນໃຫ້ນັ່ງລົງເທິງຫຍ້າ, ເມື່ອພຣະອົງຮັບເອົາເຂົ້າຈີ່ຫ້າກ້ອນກັບປາສອງໂຕນັ້ນແລ້ວ, ກໍເງີຍໜ້າຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າ ແລະໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນ, ພຣະອົງຫັກເຂົ້າຈີ່ແລ້ວຍື່ນໃຫ້ພວກສາວົກ, ແລ້ວພວກສາວົກກໍຢາຍໃຫ້ປະຊາຊົນ.
[20] ພວກເຂົາໄດ້ກິນອີ່ມທຸກຄົນ ແລ້ວພວກສາວົກກໍເກັບຕ່ອນທີ່ເຫລືອນັ້ນ ໄດ້ອີກສິບສອງກະບຸງ.
[21] ຈຳນວນຄົນທີ່ໄດ້ກິນນັ້ນມີປະມານຫ້າພັນຄົນ ໂດຍບໍ່ນັບແມ່ຍິງແລະເດັກນ້ອຍ.
[22] ຫລັງຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຈັດໃຫ້ພວກສາວົກລົງຂີ່ເຮືອຂ້າມຟາກໄປກ່ອນ ຂະນະດຽວກັນພຣະອົງກໍບອກປະຊາຊົນໃຫ້ເລີກເມືອ.
[23] ຫລັງຈາກປະຊາຊົນເລີກເມືອໝົດແລ້ວ ພຣະອົງກໍຂຶ້ນໄປເທິງພູແຕ່ຜູ້ດຽວ ເພື່ອພາວັນນາ^ອະທິຖານ. ເມື່ອຄໍ່າມາ ພຣະອົງກໍຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນແຕ່ຜູ້ດຽວ,
[24] ສ່ວນເຮືອທີ່ພວກສາວົກຂີ່ໄປນັ້ນກໍອອກຫ່າງໄກຈາກຝັ່ງ ແລະຖືກຟອງນໍ້າທະເລສາບຕີພັດໄປມາ ເພາະເຮືອຕ້ານທວນລົມ.
[25] ລະຫວ່າງສາມໂມງຂ້ອນແຈ້ງຫາຫົກໂມງເຊົ້າ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຍ່າງເທິງໜ້ານໍ້າມາຫາພວກສາວົກ.
[26] ເມື່ອພວກເພິ່ນເຫັນພຣະອົງຍ່າງເທິງໜ້ານໍ້າ ຕ່າງກໍສະທ້ານຢ້ານກົວທີ່ສຸດໂດຍຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ຜີ!” ພວກເພິ່ນຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມ^ຢ້ານ.
[27] ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວໂດຍທັນທີ “ຈົ່ງດີໃຈເຖີດ ແມ່ນເຮົາເອງຢ່າສູ່ຢ້ານ”
[28] ແລ້ວເປໂຕກໍເວົ້າຂຶ້ນວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າ^ເອີຍ, ຖ້າແມ່ນທ່ານແທ້ ໂຜດສັ່ງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍຍ່າງເທິງໜ້ານໍ້າໄປຫາທ່ານແດ່ທ້ອນ.”
[29] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ມາແມ.” ດັ່ງນັ້ນ ເປໂຕຈຶ່ງອອກຈາກເຮືອຍ່າງເທິງໜ້ານໍ້າໄປຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ.
[30] ແຕ່ເມື່ອເປໂຕເຫັນລົມພັດມາແຮງກໍຢ້ານ ແລະກຳລັງຈະຈົມລົງ ລາວຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າ^ເອີຍ ຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ”
[31] ໃນທັນໃດນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍເດ່ມືອອກໄປຈັບລາວໄວ້ ແລ້ວກ່າວວ່າ, “ໂອ ຜູ້ມີຄວາມເຊື່ອໜ້ອຍ^ເອີຍ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງສົງໄສ?”
[32] ເມື່ອທັງສອງໄດ້ຂຶ້ນໄປໃນເຮືອແລ້ວ ລົມກໍເຊົາພັດ.
[33] ແລ້ວພວກສາວົກທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນັ້ນ ກໍກົ້ມລົງຂາບພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລ້ວເວົ້າວ່າ, “ພຣະອົງເປັນພຣະບຸດຂອງ^ພຣະເຈົ້າແທ້ຈິງ”
[34] ເມື່ອໄດ້ຂ້າມທະເລສາບມາເຖິງຂົງເຂດເຄັນເນຊາເຣັດແລ້ວ.
[35] ປະຊາຊົນໃນເມືອງນີ້ຈື່ພຣະອົງໄດ້ ແລ້ວກໍໃຊ້ຄົນໄປບອກຂ່າວການມາຂອງ^ພຣະອົງ ໄປທົ່ວທຸກຂົງເຂດນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງນຳຜູ້ທີ່ເຈັບປ່ວຍທຸກຄົນມາຫາພຣະອົງ.
[36] ພວກເຂົາຂໍຮ້ອງນຳພຣະອົງ ພຽງແຕ່ໃຫ້ຄົນເຈັບປ່ວຍໄດ້ບາຍແຄມເຄື່ອງນຸ່ງຂອງ^ພຣະອົງ ແລະຜູ້ທີ່ໄດ້ບາຍກໍດີເປັນປົກກະຕິທຸກຄົນ.