[1] ໂຊໂລກໍເຫັນພ້ອມກັບການຂ້າຊະເຕຟາໂນ. ໃນວັນນັ້ນເອງ ໄດ້ເກີດມີການຂົ່ມເຫັງຢ່າງໜັກ ຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພວກລູກສິດທັງໝົດ ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ພວກອັກຄະສາວົກ ຕ່າງກໍໄດ້ກະຈັດ^ກະຈາຍໄປທົ່ວແຂວງຢູດາຍ ແລະແຂວງຊາມາເຣຍ.
[2] ຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າບາງຄົນ ໄດ້ນຳເອົາສົບຂອງ^ຊະເຕຟາໂນໄປຝັງໄວ້ ແລະມີການຮ້ອງໄຫ້ໄວ້^ທຸກຢ່າງໃຫຍ່ໃຫ້ລາວ.
[3] ສ່ວນໂຊໂລນັ້ນໄດ້ພະຍາຍາມທຳລາຍຄຣິສຕະຈັກຢ່າງຮຸນແຮງ ໂດຍເຂົ້າໄປຕາມບ້ານເຮືອນ ລາກເອົາບາງຄົນທີ່ເຊື່ອທັງຊາຍທັງຍິງອອກມາ ແລະນຳໄປຂັງໄວ້ໃນຄຸກ.
[4] ພວກຄົນທີ່ເຊື່ອ ທີ່ໄດ້ແຕກກະຈັດ^ກະຈາຍໄປນັ້ນ ຕ່າງກໍໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດຕາມບ່ອນຕ່າງໆ.
[5] ຝ່າຍຟີລິບໄດ້ໄປຍັງເມືອງໃຫຍ່ ໃນແຂວງຊາມາເຣຍ ແລະປະກາດເລື່ອງພຣະຄຣິດໃນທີ່ນັ້ນ.
[6] ປະຊາຊົນໄດ້ຕັ້ງໃຈຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງ^ຟີລິບ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນເພິ່ນປະກາດ ແລະໄດ້ເຫັນການອັດສະຈັນທີ່ເພິ່ນໄດ້ເຮັດ.
[7] ຜີຊົ່ວຮ້າຍທີ່ສິງຢູ່ໃນຫລາຍຄົນ ກໍຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍສຽງດັງ ແລະອອກມາຈາກຄົນເຫລົ່ານັ້ນ ແລະຄົນທີ່ເປັນເປ້ຍ ແລະຂາເສັ້ງຫລາຍຄົນ ກໍໄດ້ດີເປັນປົກກະຕິ.
[8] ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມ^ຊົມຊື່ນ^ຍິນດີອັນໃຫຍ່ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນເມືອງນີ້.
[9] ຍັງມີຊາຍຄົນໜຶ່ງຢູ່ໃນເມືອງນີ້ຊື່ວ່າ ຊີໂມນ ລາວເປັນໝໍເວດມົນ^ຄາຖາ ທີ່ເຄີຍເຮັດໃຫ້ຊາວຊາມາເຣຍງຶດງໍ້ອັດສະຈັນໃຈ ແລະອວດອ້າງຕົວວ່າເປັນຄົນສຳຄັນຜູ້ໜຶ່ງ.
[10] ດັ່ງນັ້ນ ຄົນທັງຫລາຍໃນເມືອງ ບໍ່ວ່າຜູ້ໃຫຍ່ ຫລືຜູ້ນ້ອຍ ຈຶ່ງໃຫ້ຄວາມ^ສົນໃຈຟັງລາວ ແລະເວົ້າວ່າ, “ຊາຍຜູ້ນີ້ມີຣິດຂອງ^ພຣະເຈົ້າທີ່ຄົນເອີ້ນວ່າ, ‘ມະຫິດທິຣິດ.’”
[11] ດ້ວຍເວດມົນ^ຄາຖາ ທີ່ລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນງຶດງໍ້ອັດສະຈັນໃຈແຕ່ດົນນານແລ້ວນັ້ນ ຈຶ່ງດຶງດູດຄົນທັງຫລາຍໃຫ້ສົນໃຈໃນຕົວລາວ.
[12] ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຮັບເຊື່ອໃນຖ້ອຍຄຳຂອງ^ຟີລິບ ທີ່ໄດ້ປະກາດກ່ຽວກັບຂ່າວປະເສີດເລື່ອງຣາຊອານາຈັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ແລະພຣະນາມຂອງ^ພຣະເຢຊູ^ຄຣິດເຈົ້າ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາທັງຊາຍແລະຍິງ.
[13] ຝ່າຍຊີໂມນເອງກໍເຊື່ອເໝືອນກັນ ແລະຫລັງຈາກຮັບບັບຕິສະມາແລ້ວ ກໍຕິດພັນຢູ່ກັບຟີລິບ, ລາວປະຫລາດ^ໃຈຫລາຍທີ່ເຫັນຟີລິບເຮັດການອັດສະຈັນ ແລະໝາຍສຳຄັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນນັ້ນ.
[14] ເມື່ອພວກອັກຄະສາວົກທີ່ຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າປະຊາຊົນແຂວງຊາມາເຣຍ ໄດ້ຮັບເອົາພຣະທຳຂອງ^ພຣະເຈົ້າແລ້ວ ຈຶ່ງໄດ້ໃຊ້ເປໂຕກັບໂຢຮັນໄປຫາພວກເຂົາ.
[15] ທ່ານທັງສອງກໍໄດ້ໄປພາວັນນາ^ອະທິຖານສຳລັບຄົນທີ່ເຊື່ອ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.
[16] ດ້ວຍວ່າ, ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ບໍ່ທັນໄດ້ລົງມາເທິງຜູ້ໃດຈັກຄົນໃນພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ ໃນພຣະນາມຂອງ^ພຣະອົງເຈົ້າເຢຊູເທົ່ານັ້ນ.
[17] ແລ້ວເປໂຕກັບໂຢຮັນກໍວາງມືໃສ່ພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາຕ່າງກໍໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.
[18] ຝ່າຍຊີໂມນ, ເມື່ອໄດ້ເຫັນວ່າພຣະວິນຍານ ເປັນທີ່ຊົງປະທານດ້ວຍການວາງມືຂອງ^ພວກອັກຄະສາວົກ ກໍໄດ້ນຳເງິນມາຈະໃຫ້ທ່ານທັງສອງ.
[19] ໂດຍເວົ້າວ່າ, “ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍມີຣິດອຳນາດຢ່າງນີ້ເໝືອນກັນ ເພື່ອວ່າເມື່ອຂ້ານ້ອຍຫາກວາງມືໃສ່ຜູ້ໃດ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.”
[20] ແຕ່ເປໂຕຕອບລາວວ່າ, “ຈົ່ງໃຫ້ເງິນຂອງ^ເຈົ້າຈິບຫາຍໄປກັບເຈົ້າສາ ເພາະເຈົ້າຄິດວ່າຈະຊື້ຂອງ^ປະທານຈາກພຣະເຈົ້າດ້ວຍເງິນ
[21] ເຈົ້າບໍ່ມີສ່ວນໃນພາລະກິດຂອງ^ພວກເຮົາ ເພາະຈິດໃຈຂອງ^ເຈົ້າບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ.
[22] ສະນັ້ນ ຈົ່ງກັບໃຈໃໝ່ຈາກການອັນຊົ່ວຊ້າຂອງ^ເຈົ້ານີ້ສາ ແລ້ວພາວັນນາ^ອະທິຖານຂໍຕໍ່ພຣະອົງເຈົ້າ ເພື່ອພຣະອົງຈະອະໄພໃຫ້ເຈົ້າ ທີ່ເຈົ້າຄິດເຊັ່ນນັ້ນ.
[23] ເພາະເຮົາເຫັນວ່າໃຈຂອງ^ເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມ^ອິດສາອັນຂົມຂື່ນ ແລະເປັນຜູ້ຖືກຜູກມັດໄວ້ໂດຍໂສ້ແຫ່ງບາບກຳ.”
[24] ຝ່າຍຊີໂມນໄດ້ຕອບວ່າ, “ຂໍທ່ານທັງສອງພາວັນນາ^ອະທິຖານພຣະອົງເຈົ້າສຳລັບຂ້ານ້ອຍດ້ວຍ ເພື່ອວ່າເຫດການຕ່າງໆທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວມານັ້ນ ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນກັບຂ້ານ້ອຍຈັກປະການ.”
[25] ສ່ວນທ່ານທັງສອງ ເມື່ອໄດ້ເປັນພະຍານ ແລະປະກາດພຣະທຳແຫ່ງອົງ^ພຣະຜູ້^ເປັນເຈົ້າແລ້ວ ກໍກັບມາຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດຕາມທາງ ໃນບ້ານຊາວຊາມາເຣຍຫລາຍແຫ່ງ.
[26] ແລ້ວເທວະດາຕົນໜຶ່ງ ຂອງອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າໄດ້ສັ່ງຟີລິບວ່າ, “ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ຕຽມຕົວໃຫ້ພ້ອມ ແລະໄປທາງທິດໃຕ້ ຕາມທາງແຕ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມລົງໄປສູ່ກາຊາ.” (ຫົນທາງນີ້ຄົນບໍ່ທຽວກັນແລ້ວ.)
[27] ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນເດີນທາງໄປ ແລະເບິ່ງແມ! ມີໄທເອທິໂອເປຍຄົນໜຶ່ງເປັນເທືອຍ ເປັນຂ້າຣາຊການຊັ້ນສູງຂອງ^ກັນເດກາ ຄືຣາຊີນີຂອງ^ຊາວເອທີໂອເປຍ ເປັນນາຍຄັງຊັບທັງໝົດຂອງ^ຣາຊີນີ ເພິ່ນໄດ້ມາທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເພື່ອນະມັດສະການ.
[28] ຂະນະທີ່ນັ່ງລົດມ້າກຳລັງກັບເມືອ ເພິ່ນໄດ້ອ່ານໜັງສືຂອງ^ເອຊາຢາຜູ້ທຳນວາຍຢູ່.
[29] ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າຊົງສັ່ງແກ່ຟີລິບວ່າ, “ຈົ່ງຫຍັບເຂົ້າໃກ້ຕິດລົດມ້າຄັນນີ້ໄປ.”
[30] ຟີລິບຈຶ່ງແລ່ນຫຍັບເຂົ້າໄປໃກ້ ແລະໄດ້ຍິນເພິ່ນກຳລັງອ່ານໜັງສືຂອງ^ຜູ້ທຳນວາຍເອຊາຢາຢູ່ ຟີລິບຈຶ່ງຖາມເພິ່ນວ່າ, “ທີ່ທ່ານອ່ານຢູ່ນັ້ນທ່ານເຂົ້າໃຈບໍ?”
[31] ຂ້າຣາຊການຜູ້ນີ້ຕອບວ່າ, “ຂ້ອຍຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ຢ່າງໃດ? ຖ້າບໍ່ມີຜູ້ໃດອະທິບາຍສູ່ຂ້ອຍຟັງ?” ແລ້ວເພິ່ນກໍເຊີນຟີລິບຂຶ້ນນັ່ງລົດມ້າໄປກັບເພິ່ນ.
[32] ພຣະຄຳພີຕອນທີ່ເພິ່ນອ່ານຢູ່ນັ້ນ ຄືຂໍ້ເຫລົ່ານີ້: “ເຂົາໄດ້ນຳເພິ່ນໄປ ເໝືອນນຳເອົາແກະໄປຂ້າ ແລະເໝືອນແກະນ້ອຍໂຕທີ່ມິດຢູ່ ຕໍ່ໜ້າຜູ້ຕັດຂົນຂອງ^ມັນ ທ່ານບໍ່ໄດ້ອອກປາກກ່າວຫຍັງຈັກຄຳ.
[33] ໃນຄາວທ່ານຕົກຕໍ່າຕ້ອຍ ທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມ^ຍຸດຕິທຳ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະເລົ່າເຖິງເຊື້ອສາຍ ຂອງທ່ານໄດ້ ເພາະວ່າຊີວິດຂອງທ່ານ ໄດ້ຖືກຕັດເສຍແລ້ວ.”
[34] ຂ້າຣາຊການຜູ້ນັ້ນຫັນມາທາງຟີລິບ ແລະຖາມວ່າ, “ບອກຂ້ອຍມາເບິ່ງດູ ທີ່ຜູ້ທຳນວາຍກ່າວເຊັ່ນນີ້ ແມ່ນກ່າວເຖິງຜູ້ໃດ? ໝາຍເຖິງເພິ່ນເອງ ຫລືກ່າວເຖິງຜູ້ອື່ນ?”
[35] ແລ້ວຟີລິບກໍອອກປາກກ່າວ ໂດຍເລີ່ມແຕ່ພຣະຄຳພີຕອນນີ້ໄປ ແລະກໍບອກເພິ່ນເຖິງຂ່າວປະເສີດເລື່ອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ.
[36] ເມື່ອພວກເພິ່ນໄດ້ເດີນທາງມາເຖິງບ່ອນມີນໍ້າບ່ອນໜຶ່ງ ຂ້າຣາຊການຜູ້ນີ້ກໍກ່າວວ່າ, “ທີ່ນີ້ມີນໍ້າ ມີສິ່ງໃດບໍທີ່ຂັດຂວາງຂ້ອຍບໍ່ໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາ?” [
[37] ຟີລິບຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ຖ້າທ່ານເຕັມໃຈເຊື່ອກໍຮັບໄດ້.” ເພິ່ນຕອບວ່າ, “ຂ້ອຍເຊື່ອວ່າ ພຣະເຢຊູ^ຄຣິດເຈົ້າເປັນພຣະບຸດຂອງ^ພຣະເຈົ້າ.”]
[38] ແລ້ວຂ້າຣາຊການກໍສັ່ງໃຫ້ຢຸດລົດມ້າ ເພິ່ນກັບຟີລິບຈຶ່ງລົງໄປໃນນໍ້າ ແລະຟີລິບກໍໃຫ້ເພິ່ນຮັບບັບຕິສະມາ.
[39] ເມື່ອທັງສອງຂຶ້ນມາຈາກນໍ້າແລ້ວ ພຣະວິນຍານຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ກໍຮັບເອົາຟີລິບໄປ ສ່ວນຂ້າຣາຊການຄົນນັ້ນ ກໍບໍ່ເຫັນຟີລິບຕໍ່ໄປອີກ ເພິ່ນຈຶ່ງເດີນທາງເມືອດ້ວຍຄວາມ^ຊົມຊື່ນ^ຍິນດີຢ່າງເຕັມລົ້ນ.
[40] ແຕ່ມີຄົນໄດ້ເຫັນຟີລິບຢູ່ໃນເມືອງອາໂຊໂຕ ແລະຂະນະທີ່ເພິ່ນຜ່ານເມືອງທັງຫລາຍໄປນັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດຈົນມາເຖິງເມືອງກາຍຊາເຣຍ.