[1] ວັນໜຶ່ງ ເປໂຕກັບໂຢຮັນໄດ້ໄປຍັງພຣະວິຫານໃນຕອນບ່າຍສາມໂມງ ເພາະເປັນເວລາພາວັນນາ^ອະທິຖານ.
[2] ທາງເຂົ້າພຣະວິຫານມີຊື່ວ່າປະຕູງາມ ມີຊາຍຜູ້ໜຶ່ງເປັນຄົນເປ້ຍມາແຕ່ເກີດ, ແຕ່ລະວັນ ລາວໄດ້ຖືກຫາມມາວາງໄວ້ທີ່ນັ້ນ ເພື່ອຂໍທານນຳຄົນທີ່ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ.
[3] ເມື່ອລາວເຫັນເປໂຕກັບໂຢຮັນກຳລັງເຂົ້າມາ ລາວຈຶ່ງຂໍທານນຳສອງຄົນນີ້.
[4] ເປໂຕ ແລະ ໂຢຮັນໄດ້ຈ້ອງຕາເບິ່ງລາວ ແລະເປໂຕກໍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງພວກເຮົາ.”
[5] ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງເບິ່ງເປໂຕ ແລະໂຢຮັນໂດຍນຶກວ່າຕົນຈະໄດ້ຮັບສິ່ງໃດ^ສິ່ງໜຶ່ງຈາກຄົນທັງສອງ.
[6] ຝ່າຍເປໂຕກໍກ່າວແກ່ລາວວ່າ, “ເງິນແລະຄຳເຮົາບໍ່ມີ ແຕ່ສິ່ງທີ່ເຮົາມີຢູ່ນັ້ນເຮົາຈະໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ ຄືໃນພຣະນາມແຫ່ງພຣະເຢຊູ^ຄຣິດເຈົ້າໄທນາຊາເຣັດ ຈົ່ງຍ່າງໄປ.”
[7] ແລ້ວເປໂຕກໍຈັບມືຂວາຂອງ^ຊາຍຄົນນັ້ນດຶງຂຶ້ນ ໃນທັນໃດນັ້ນ ຕີນແລະຂໍ່ຕີນຂອງ^ລາວກໍມີແຮງມາ,
[8] ລາວໂດດຢືນຂຶ້ນ ແລະເລີ່ມຕົ້ນຍ່າງໄປມາ ແລ້ວລາວກໍເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານພ້ອມກັບທ່ານທັງສອງ ທັງຍ່າງທັງເຕັ້ນ ແລະທັງສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ.
[9] ປະຊາຊົນທັງຫລາຍ ຊຶ່ງຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນໄດ້ເຫັນລາວຍ່າງໄປມາ ແລະສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ
[10] ຈຶ່ງຈື່ໄດ້ວ່າ ລາວເປັນຄົນເປ້ຍທີ່ເຄີຍນັ່ງຂໍທານທີ່ປະຕູງາມ ທຸກຄົນຕ່າງກໍງຶດປະຫລາດອັດສະຈັນໃຈ ໃນເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຄົນນີ້.
[11] ຂະນະທີ່ຊາຍຄົນນີ້ ຍັງເກາະແຂນເປໂຕແລະໂຢຮັນຢູ່ທີ່ລະບຽງໂຊໂລໂມນ ປະຊາຊົນທັງຫລາຍຕ່າງກໍງຶດປະຫລາດອັດສະຈັນໃຈ ແລະພາກັນແລ່ນມາຫາພວກເພິ່ນ.
[12] ເມື່ອເປໂຕເຫັນດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, “ຊາວອິດສະຣາເອນ^ເອີຍ ເປັນຫຍັງພວກທ່ານຈຶ່ງຈ້ອງຕາເບິ່ງພວກເຮົາຢ່າງປະຫລາດ^ໃຈໃນເລື່ອງນີ້? ພວກທ່ານຄິດວ່າຊາຍຄົນນີ້ ຍ່າງໄດ້ດ້ວຍຣິດອຳນາດຂອງ^ພວກເຮົາຫລື ເພາະວ່າພວກເຮົາເປັນຄົນນັບຖືພຣະເຈົ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງຊັ້ນບໍ?
[13] ພຣະເຈົ້າອົງທີ່ອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ ແລະ ຢາໂຄບ ຄືອົງທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງ^ພວກເຮົານະມັດສະການ ໄດ້ໃຫ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ພຣະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງ^ພຣະອົງໄດ້ຮັບສະຫງ່າຣາສີ ຜູ້ທີ່ພວກທ່ານໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ບັນດາເຈົ້າໜ້າທີ່ ແລະປະຕິເສດພຣະອົງຕໍ່ໜ້າປີລາດ ເຖິງແມ່ນວ່າປີລາດຕັ້ງໃຈໄວ້ແລ້ວ ທີ່ຈະປ່ອຍພຣະອົງກໍຕາມ.
[14] ແຕ່ພວກທ່ານຍັງໄດ້ປະຕິເສດພຣະອົງ ຜູ້ບໍຣິສຸດແລະຊອບທຳ, ແຕ່ຂໍຮ້ອງປີລາດໃຫ້ເຮັດຕາມໃຈພວກທ່ານ ໂດຍໃຫ້ເພິ່ນປ່ອຍຜູ້ຂ້າຄົນໃຫ້ແກ່ທ່ານທັງຫລາຍ.
[15] ທ່ານທັງຫລາຍຈຶ່ງໄດ້ຂ້າຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ມີຊີວິດອັນແທ້ຈິງ ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນດານໃຫ້ພຣະອົງເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ ຝ່າຍພວກເຮົາກໍເປັນພະຍານໃນເລື່ອງນີ້ໄດ້.
[16] ດ້ວຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະນາມຂອງ^ພຣະອົງ ພຣະນາມນັ້ນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຄົນນີ້ມີແຮງຂຶ້ນມາ ເຫດການທີ່ພວກເຈົ້າເຫັນ ແລະຮູ້ຈັກນັ້ນເກີດຂຶ້ນໄດ້ກໍເພາະດ້ວຍຄວາມເຊື່ອໃນນາມພຣະເຢຊູເຈົ້າ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຊາຍຄົນນີ້ຫາຍດີເປັນປົກກະຕິຕໍ່ໜ້າພວກທ່ານທຸກຄົນ ດັ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຫັນຢູ່ນີ້.
[17] ມາບັດນີ້ ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ສິ່ງທີ່ພວກທ່ານກັບບັນດາຜູ້ນຳຂອງ^ພວກທ່ານ ໄດ້ເຮັດຕໍ່ພຣະເຢຊູເຈົ້ານັ້ນ ກໍເຮັດໄປດ້ວຍຄວາມ^ບໍ່ຮູ້ບໍ່ເຂົ້າໃຈ.
[18] ແຕ່ເຫດເຫລົ່ານັ້ນ ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະກາດໄວ້ລ່ວງໜ້າ ໂດຍປາກຂອງ^ພວກຜູ້ທຳນວາຍທັງໝົດວ່າ, ພຣະຄຣິດຂອງ^ພຣະເຈົ້າຕ້ອງທົນທຸກທໍລະມານ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງໃຫ້ສຳເລັດດັ່ງນີ້.
[19] ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຖິ້ມໃຈເກົ່າ^ເອົາໃຈໃໝ່ ໂດຍຫັນຄືນມາຫາພຣະເຈົ້າ ເພື່ອພຣະອົງຈະອະໄພບາບກຳໃຫ້ພວກທ່ານ,
[20] ເພື່ອເວລາແຫ່ງຄວາມ^ພັກຜ່ອນຢ່ອນໃຈ ຈະໄດ້ມາຈາກພຣະພັກຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ເພື່ອພຣະອົງຈະໄດ້ຊົງໃຊ້ພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງຊົງກຳນົດໄວ້ແລ້ວນັ້ນ ໃຫ້ມາເພື່ອທ່ານທັງຫລາຍ ຄືພຣະເຢຊູເຈົ້າ.
[21] ໃນເວລານີ້ພຣະອົງຈຳຕ້ອງຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນ ຈົນກວ່າເຖິງເວລາທີ່ທຸກສິ່ງຈະຖືກຕັ້ງຂຶ້ນໃໝ່ ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໄວ້ ໂດຍທາງບັນດາຜູ້ທຳນວາຍບໍຣິສຸດຂອງ^ພຣະອົງ ຕັ້ງແຕ່ດົນນານມາແລ້ວ.
[22] ສ່ວນໂມເຊໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, ‘ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຂອງ^ພວກທ່ານ ຈະຊົງໃຫ້ຜູ້ທຳນວາຍເໝືອນຢ່າງເຮົາເກີດຂຶ້ນຈາກປະຊາຊົນຂອງ^ພວກທ່ານ ທ່ານທັງຫລາຍຕ້ອງເຊື່ອຟັງທຸກຖ້ອຍຄຳທີ່ເພິ່ນກ່າວແກ່ພວກທ່ານ.
[23] ແລ້ວກໍຈະເປັນດັ່ງນີ້ ຄືຖ້າຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຜູ້ທຳນວາຍ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະຖືກຕັດຂາດອອກຈາກປະຊາຊົນຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ແລະຈະຖືກທຳລາຍ.’
[24] ຝ່າຍບັນດາຜູ້ທຳນວາຍທຸກຄົນ ທີ່ໄດ້ຮັບຖ້ອຍຄຳຈາກພຣະເຈົ້າ ຕັ້ງແຕ່ຊາມູເອນເປັນລຳດັບມາ ກໍໄດ້ທຳນວາຍເຖິງເຫດການຂອງ^ວັນເຫລົ່ານີ້ເໝືອນກັນ.
[25] ທ່ານທັງຫລາຍເປັນລູກຫລານຜູ້ທຳນວາຍ ແລະຂອງ^ພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ ແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງ^ພວກທ່ານ ຄືໄດ້ກ່າວກັບອັບຣາຮາມວ່າ, ‘ຄອບຄົວທັງໝົດທົ່ວແຜ່ນດິນ^ໂລກຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ ເພາະເຊື້ອສາຍຂອງ^ເຈົ້າ.’
[26] ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນດານໃຫ້ອົງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງ^ພຣະອົງເປັນຄືນມາແລ້ວ ກໍຊົງໃຊ້ພຣະອົງມາຍັງທ່ານທັງຫລາຍກ່ອນ ເພື່ອອວຍພຣະພອນແກ່ພວກທ່ານ ໂດຍໃຫ້ທຸກຄົນກັບຈາກການຊົ່ວຮ້າຍຂອງຕົນ.”