[1] ບັດນີ້ພວກອັກຄະສາວົກ ແລະພີ່ນ້ອງທີ່ເຊື່ອທົ່ວທັງແຂວງຢູດາຍໄດ້ຍິນວ່າ ຄົນຕ່າງຊາດໄດ້ຮັບພຣະທຳຂອງ^ພຣະເຈົ້າເໝືອນກັນ.
[2] ເມື່ອເປໂຕກັບເມືອນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພວກທີ່ເປັນຝ່າຍພິທີຕັດກໍຕິຕຽນເພິ່ນ ໂດຍເວົ້າວ່າ,
[3] “ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງເຂົ້າໄປຫາຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີຕັດ ແລະຮັບປະທານອາຫານກັບພວກເຂົາດ້ວຍ”
[4] ຫລັງຈາກນັ້ນ ເປໂຕຈຶ່ງອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດຕາມລຳດັບເຫດການ ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃຫ້ພວກເຂົາຟັງວ່າ,
[5] “ຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງພາວັນນາ^ອະທິຖານຢູ່ໃນເມືອງຢົບປາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນນິມິດຢ່າງໜຶ່ງ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງໜຶ່ງ ກຳລັງລົງມາເບິ່ງຄືກັບຜ້າຜືນໃຫຍ່ ມີເຊືອກຜູກທັງສີ່ແຈ ຢ່ອນລົງມາໃກ້ເຖິງຂ້າພະເຈົ້າ.
[6] ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເພັ່ງຕາເບິ່ງ ກໍສັງເກດເຫັນທັງສັດ^ບ້ານແລະສັດປ່າ ໃນນັ້ນຄືສັດສີ່ຕີນ, ສັດເລືອຄານ ແລະ ນົກທີ່ບິນໃນອາກາດ.
[7] ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້^ຍິນສຽງໜຶ່ງ ບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ‘ເປໂຕ^ເອີຍ ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະ ຂ້າກິນເສຍ’
[8] ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕອບວ່າ, ‘ພຣະອົງເຈົ້າ^ເອີຍ ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເດັດຂາດ ດ້ວຍວ່າ ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຄີຍເອົາສິ່ງທີ່ເປັນຂອງ^ຕ້ອງຫ້າມຫລືເປັນມົນທິນ ເຂົ້າໄປໃນປາກຂອງ^ຂ້ານ້ອຍຈັກເທື່ອ’,
[9] ແຕ່ມີສຽງຈາກທ້ອງຟ້າກ່າວເປັນຄັ້ງທີສອງອີກວ່າ, ‘ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າປະກາດວ່າຖືກຊຳລະແລ້ວ ຢ່າຖືເປັນສິ່ງທີ່ຕ້ອງຫ້າມເລີຍ.’
[10] ເຫດການເຊັ່ນນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເຖິງສາມເທື່ອ ແລ້ວສິ່ງທັງໝົດກໍຖືກຮັບຄືນຂຶ້ນໄປໃນສະຫວັນອີກ.
[11] ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ມີຊາຍສາມຄົນ ທີ່ຖືກໃຊ້ໃຫ້ມາຫາຂ້າພະເຈົ້າຈາກກາຍຊາເຣຍ ກໍມາຮອດເຮືອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າອາໄສຢູ່
[12] ພຣະວິນຍານໄດ້ສັ່ງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ໄປກັບພວກເຂົາ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ຈຳແນກລະຫວ່າງຄົນຕ່າງຊາດແລະພວກເຮົາ. ພີ່ນ້ອງທັງຫົກຄົນນີ້ກໍໄປກັບຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ ແລະພວກເຮົາທັງໝົດໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງ^ໂກເນລີໂອນັ້ນ.
[13] ເພິ່ນຜູ້ນີ້ໄດ້ເລົ່າເຫດການໃຫ້ພວກ^ຂ້າພະເຈົ້າຟັງ ເຖິງເລື່ອງທີ່ເພິ່ນໄດ້ເຫັນເທວະດາຕົນໜຶ່ງ ຢືນຢູ່ໃນເຮືອນຂອງ^ເພິ່ນ ແລະສັ່ງວ່າ, ‘ຈົ່ງໃຊ້ບາງຄົນໄປຍັງເມືອງຢົບປາ ເພື່ອເຊີນເອົາຊາຍຜູ້ໜຶ່ງ ຊື່ວ່າ ຊີໂມນ ຜູ້ມີຊື່ໜຶ່ງອີກວ່າ ເປໂຕ.
[14] ລາວຈະກ່າວຖ້ອຍຄຳໃຫ້ເຈົ້າຟັງ ຊຶ່ງເຈົ້າກັບທຸກຄົນໃນຄອບຄົວຂອງ^ເຈົ້າຈະໄດ້ລອດພົ້ນ.’
[15] ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເລີ່ມຕົ້ນກ່າວ, ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າກໍລົງມາເທິງພວກເຂົາ ຢ່າງດຽວກັນກັບທີ່ລົງມາເທິງພວກເຮົາໃນຕອນຕົ້ນນັ້ນ.
[16] ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍລະນຶກເຖິງຖ້ອຍຄຳ ທີ່ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ໂຢຮັນໄດ້ໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາດ້ວຍນໍ້າ, ແຕ່ຝ່າຍເຈົ້າ^ທັງຫລາຍຈະໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.’
[17] ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຖ້າພຣະເຈົ້າໃຫ້ພວກເຂົາ ໄດ້ຮັບຂອງ^ພຣະຣາຊທານຢ່າງດຽວກັນກັບໃຫ້ພວກເຮົາ ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ຮັບເຊື່ອໃນອົງ^ພຣະເຢຊູ^ຄຣິດເຈົ້າ, ຝ່າຍຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ໃດ ຈຶ່ງຈະຂັດຂວາງພຣະເຈົ້າໄດ້.”
[18] ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ຕ່າງກໍເຊົາຕິຕຽນເປໂຕ ແລ້ວໄດ້ພາກັນສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າໂດຍກ່າວວ່າ, “ຖ້າເປັນດັ່ງນີ້ ກໍແມ່ນພຣະເຈົ້າທີ່ໃຫ້ຄົນຕ່າງຊາດມີໂອກາດກັບໃຈໃໝ່ ແລະຮັບຊີວິດໃໝ່ເໝືອນກັນ.”
[19] ຝ່າຍພວກຄົນທີ່ເຊື່ອ ທີ່ໄດ້ກະຈັດ^ກະຈາຍໄປເພາະການຂົ່ມເຫັງເນື່ອງຈາກຊະເຕຟາໂນຖືກຂ້ານັ້ນ ຕ່າງກໍໜີໄປຍັງເມືອງຟອຍນີເຊຍ, ເກາະໄຊປຣັດ ແລະ ເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ ໂດຍປະກາດພຣະທຳໃຫ້ແຕ່ຊາວຢິວເທົ່ານັ້ນ.
[20] ແຕ່ມີຄົນທີ່ເຊື່ອບາງຄົນ ທີ່ເປັນຊາວເກາະໄຊປຣັດ ແລະຊາວກີເຣເນ ໄດ້ໄປຍັງເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ ກ່າວແກ່ຄົນອື່ນໆທີ່ບໍ່ແມ່ນຢິວ ໂດຍໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດເລື່ອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ.
[21] ຣິດອຳນາດຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າໄດ້ຢູ່ນຳພວກເຂົາ ແລະຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍໄດ້ເຊື່ອ ແລະຫັນກັບມາຫາອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ.
[22] ຂ່າວກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ ໄດ້ໄປເຖິງຄຣິສຕະຈັກໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໃຊ້ບາຣະນາບາໄປຍັງເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ.
[23] ເມື່ອເພິ່ນໄດ້ມາຮອດ ແລະເຫັນພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າອວຍພອນຄົນເຫລົ່ານັ້ນຢ່າງໃດເພິ່ນກໍດີໃຈ ແລະເຕືອນເຂົາທຸກຄົນໃຫ້ສັດຊື່ ແລະຕັ້ງໝັ້ນຄົງໃນອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າດ້ວຍສຸດຈິດ^ສຸດໃຈຂອງ^ເຂົາ.
[24] ບາຣະນາບາເປັນຄົນດີ ເຕັມດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອ. ດັ່ງນັ້ນ ຫລາຍຄົນຈຶ່ງເຂົ້າມາເຊື່ອໃນອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ.
[25] ແລ້ວບາຣະນາບາກໍໄປຍັງເມືອງຕາໂຊເພື່ອຊອກຫາໂຊໂລ.
[26] ເມື່ອພົບແລ້ວ ເພິ່ນກໍນຳລາວໄປຍັງເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ ແລະຕະຫລອດປີນັ້ນທັງສອງໄດ້ພົບປະກັບພີ່ນ້ອງທີ່ເຊື່ອໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະສັ່ງສອນຄົນເປັນຈຳນວນຫລາຍ, ໃນເມືອງອັນຕີໂອເຂຍນີ້ເອງ ພວກຄົນທີ່ເຊື່ອຖືກເອີ້ນວ່າ, “ຄຣິສຕຽນ” ເປັນເທື່ອທຳອິດ.
[27] ໃນເວລານັ້ນ ມີຜູ້ທຳນວາຍບາງຄົນລົງໄປຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ມາຍັງເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ.
[28] ຄົນໜຶ່ງໃນພວກນັ້ນຊື່ວ່າ, ອາຄະໂບ ໂດຍຣິດອຳນາດຂອງ^ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ລາວໄດ້ຢືນຂຶ້ນກ່າວວ່າ, ການອຶດຢາກຢ່າງໜັກໃກ້ຈະເກີດຂຶ້ນທົ່ວແຜ່ນດິນ^ໂລກ. (ການອຶດຢາກນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງ^ຈັກກະພັດກະລາວດີໂອ.)
[29] ພວກສາວົກຈຶ່ງຕັດສິນໃຈວ່າ ແຕ່ລະຄົນໃນພວກເພິ່ນຄວນບໍລິຈາກຕາມຄວາມ^ສາມາດຂອງຕົນ ເພື່ອສົ່ງໄປຊ່ວຍເຫລືອພີ່ນ້ອງທີ່ເຊື່ອ ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຂວງຢູດາຍ.
[30] ພວກເພິ່ນໄດ້ເຮັດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ຈຶ່ງຝາກໄປນຳບາຣະນາບາ ແລະ ໂຊໂລ ໄປໃຫ້ບັນດາເຖົ້າແກ່ໃນຄຣິສຕະຈັກ.