[1] ຝ່າຍໂປໂລຈຶ່ງຈ້ອງຕາເບິ່ງກອງປະຊຸມນັ້ນ ແລະກ່າວວ່າ, “ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ, ເຮົານີ້ໄດ້ດຳເນີນຊີວິດຕໍ່ພຣະພັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ລ້ວນແຕ່ຕາມທີ່ໃຈສຳນຶກຜິດແລະຊອບທີ່ດີຈົນເຖິງ^ທຸກ^ວັນນີ້.”
[2] ອານາເນຍຜູ້ເປັນມະຫາປະໂຣຫິດ ໄດ້ສັ່ງໃຫ້ບັນດາຄົນທີ່ຢືນຢູ່ໃກ້ຕົບປາກໂປໂລ.
[3] ດັ່ງນັ້ນ ໂປໂລຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ມະຫາປະໂຣຫິດວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຕົບເຈົ້າ ຜູ້ເປັນຝາທີ່ທາດ້ວຍປູນຂາວ ເຈົ້ານັ່ງພິພາກສາເຮົາຕາມກົດບັນຍັດ ແຕ່ເຈົ້າຝ່າຝືນກົດບັນຍັດໂດຍສັ່ງຄົນຕົບປາກເຮົາ.”
[4] ຄົນທີ່ຢູ່ໃກ້ກັບໂປໂລເວົ້າຕໍ່ເພິ່ນວ່າ, “ເຈົ້າເວົ້າໝິ່ນປະໝາດມະຫາປະໂຣຫິດຂອງ^ພຣະເຈົ້າບໍ?”
[5] ໂປໂລຕອບວ່າ, “ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າເພິ່ນເປັນມະຫາປະໂຣຫິດ ເພາະມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ, ‘ຢ່າກ່າວຄຳຊົ່ວຮ້າຍຕໍ່ຜູ້ປົກຄອງພົນລະເມືອງຂອງຕົນ.’”
[6] ເມື່ອໂປໂລສັງເກດເຫັນວ່າ ໃນກອງ^ປະຊຸມຂອງ^ສະພາສູງສຸດນີ້ ຄົນສ່ວນໜຶ່ງເປັນພວກຊາດູກາຍ ແລະຄົນສ່ວນໜຶ່ງອີກເປັນພວກຟາຣີຊາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ເພິ່ນຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າກອງປະຊຸມວ່າ, “ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຟາຣີຊາຍ ແລະເປັນລູກຂອງ^ຄົນຟາຣີຊາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າຖືກນຳຕົວມາພິພາກສາຢູ່ທີ່ນີ້ ກໍເພາະຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຫວັງວ່າ ຄົນຕາຍຈະເປັນຄືນມາສູ່ຊີວິດ.”
[7] ພໍໂປໂລກ່າວເຖິງເລື່ອງນີ້ ພວກຟາຣີຊາຍກັບພວກຊາດູກາຍກໍເກີດການໂຕ້ຖຽງກັນ ແລະກອງ^ປະຊຸມກໍແຕກກັນອອກເປັນສອງຝ່າຍ. (
[8] ພວກຊາດູກາຍເວົ້າວ່າ, ຄົນຕາຍຈະບໍ່ເປັນຄືນມາສູ່ຊີວິດອີກ ທັງເທວະດາ ຫລືວິນຍານກໍບໍ່ມີດ້ວຍ, ສ່ວນພວກຟາຣີຊາຍນັ້ນເຊື່ອວ່າມີທັງສາມຢ່າງ.)
[9] ແລ້ວສຽງອຶກກະທຶກກັນຢ່າງໃຫຍ່ກໍເກີດຂຶ້ນ ແລະມີພວກທຳມະຈານບາງຄົນໃນຄະນະຟາຣີຊາຍຢືນຂຶ້ນຄັດຄ້ານວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ເຫັນຄວາມຜິດໃດໆໃນຄົນນີ້. ຖ້າວິນຍານ ຫລືເທວະດາຕົນໜຶ່ງກ່າວກັບລາວ ຈະວ່າຢ່າງໃດ?”
[10] ການໂຕ້ຖຽງກັນຮຸນແຮງຍິ່ງຂຶ້ນ ຈົນນາຍພັນຢ້ານວ່າ ໂປໂລອາດຈະຖືກເຂົາຍາດຈັບຈີກເປັນຕ່ອນໆກໍໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ສັ່ງທະຫານໃຫ້ລົງໄປໃນທ່າມກາງພວກເຂົາ ແລະພາໂປໂລເຂົ້າໄປໃນຄ້າຍ.
[11] ໃນຄືນນັ້ນ ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າໄດ້ຢືນຢູ່ໃກ້ໂປໂລ ແລະກ່າວວ່າ, “ຢ່າສູ່ຢ້ານ ເຈົ້າເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ເຮົາຢູ່ທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມນີ້ແລ້ວຢ່າງໃດ ເຈົ້າກໍຈະເປັນພະຍານໃຫ້ແກ່ເຮົາຢູ່ໃນນະຄອນໂຣມຢ່າງນັ້ນ.”
[12] ພໍເວລາຮຸ່ງເຊົ້າແລ້ວ ພວກຢິວບາງຄົນກໍເຕົ້າໂຮມກັນສົມຮູ້^ຮ່ວມຄິດ ເພື່ອວາງແຜນການປອງຮ້າຍ ພວກເຂົາສາບານຕົວໄວ້ວ່າ ພວກເຂົາຈະບໍ່ກິນຫລືດື່ມຫຍັງເລີຍ ຈົນກວ່າຈະໄດ້ຂ້າໂປໂລເສຍກ່ອນ.
[13] ຄົນທີ່ຮ່ວມກັນຄິດແຜນການຊົ່ວຮ້າຍນີ້ມີຢູ່ກວ່າສີ່ສິບຄົນ.
[14] ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄປຫາບັນດາຫົວໜ້າປະໂຣຫິດກັບບັນດາເຖົ້າແກ່ ແລະເວົ້າວ່າ, “ພວກເຮົາໄດ້ສາບານຕົວໄວ້ຢ່າງໜັກແໜ້ນວ່າ ຈະບໍ່ກິນອາຫານ ຈົນກວ່າພວກເຮົາໄດ້ຂ້າໂປໂລເສຍກ່ອນ.
[15] ບັດນີ້ ຈົ່ງໃຫ້ພວກທ່ານພ້ອມກັບກອງປະຊຸມຂອງ^ສະພາສູງສຸດ ໄປຂໍອະນຸຍາດນາຍພັນໃຫ້ນຳໂປໂລມາ ໂດຍອ້າງເຫດຜົນກັບເພິ່ນວ່າ, ພວກທ່ານຕ້ອງການຮູ້ເລື່ອງຜູ້ກ່ຽວໃຫ້ຄັກແນ່ຕື່ມອີກ, ສ່ວນພວກເຮົານັ້ນກໍພ້ອມແລ້ວທີ່ຈະຂ້າລາວ ກ່ອນລາວມາເຖິງທີ່ນີ້.”
[16] ແຕ່ລູກຊາຍຂອງ^ນ້ອງສາວໂປໂລໄດ້ຍິນເຖິງເລື່ອງການປອງຮ້າຍນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງໄປທີ່ຄ້າຍ^ທະຫານ ແລະບອກໂປໂລ.
[17] ແລ້ວໂປໂລກໍເອີ້ນນາຍຮ້ອຍຄົນໜຶ່ງມາ ແລະກ່າວແກ່ລາວວ່າ, “ຈົ່ງພາຊາຍ^ໜຸ່ມຄົນນີ້ໄປຫາທ່ານນາຍພັນ, ລາວມີບາງສິ່ງທີ່ຈະບອກເພິ່ນ.”
[18] ນາຍຮ້ອຍຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງພາຊາຍ^ໜຸ່ມໄປຫານາຍພັນ ແລະເວົ້າວ່າ, “ໂປໂລຜູ້ທີ່ຖືກຂັງຢູ່ນັ້ນໄດ້ເອີ້ນຂ້ານ້ອຍໄປຫາ ແລະຂໍໃຫ້ພາຊາຍ^ໜຸ່ມຄົນນີ້ມາຫາທ່ານ ເພາະລາວມີບາງສິ່ງທີ່ຈະແຈ້ງໃຫ້ທ່ານຮູ້.”
[19] ນາຍພັນຈຶ່ງຈູງມືຊາຍ^ໜຸ່ມນັ້ນໄປຕ່າງຫາກ ແລະຖາມລາວວ່າ, “ເຈົ້າມີເລື່ອງຫຍັງຈະແຈ້ງໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້?”
[20] ຊາຍ^ໜຸ່ມຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ພວກຢິວໄດ້ຕົກລົງກັນວ່າ ຂໍໃຫ້ທ່ານພາໂປໂລລົງໄປຍັງກອງປະຊຸມຂອງ^ສະພາສູງສຸດໃນມື້ອື່ນ ໂດຍອ້າງເຫດຜົນວ່າ ກອງປະຊຸມຕ້ອງການຮູ້ເລື່ອງຜູ້ກ່ຽວໃຫ້ຄັກແນ່ຕື່ມອີກ.
[21] ແຕ່ທ່ານຢ່າໄດ້ເຊື່ອພວກເຂົາ, ເພາະວ່າມີຫລາຍກວ່າສີ່ສິບຄົນໃນພວກເຂົາ ທີ່ກຳລັງລໍຄອຍປອງຮ້າຍໂປໂລຢູ່, ພວກເຂົາໄດ້ສາບານຕົວໄວ້ວ່າ ພວກເຂົາຈະບໍ່ກິນຫລືດື່ມ ຈົນກວ່າໄດ້ຂ້າໂປໂລເສຍກ່ອນ. ບັດນີ້ ພວກເຂົາພ້ອມແລ້ວທີ່ຈະດຳເນີນການນີ້ ແລະກຳລັງລໍຖ້າການຕັດສິນໃຈຈາກທ່ານຢູ່.”
[22] ແລ້ວນາຍພັນຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ຢ່າສູ່ບອກຜູ້ໃດ ວ່າເຈົ້າໄດ້ລາຍງານເລື່ອງນີ້ສູ່ຂ້ອຍຟັງ.” ແລ້ວເພິ່ນກໍສົ່ງລາວໃຫ້ກັບໄປ.
[23] ແລ້ວນາຍພັນກໍເອີ້ນນາຍຮ້ອຍສອງຄົນຂອງຕົນມາ ແລະສັ່ງວ່າ, “ຈົ່ງຈັດຕຽມເອົາທະຫານສອງຮ້ອຍຄົນ ເພື່ອເດີນທາງໄປຍັງເມືອງກາຍຊາເຣຍ ພ້ອມນີ້ໃຫ້ເອົາທະຫານມ້າເຈັດສິບຄົນ ກັບທະຫານຫອກສອງຮ້ອຍຄົນໄປນຳ ແລະໃຫ້ຕຽມພ້ອມອອກເດີນທາງໃນເວລາເກົ້າໂມງຂອງ^ຄືນນີ້.
[24] ຈົ່ງຈັດຫາມ້າບາງໂຕໃຫ້ໂປໂລຂີ່ ແລະສົ່ງລາວໄປໃຫ້ປອດໄພເຖິງຜູ້ປົກຄອງເຟລິກ.”
[25] ແລ້ວນາຍພັນກໍຂຽນຈົດໝາຍສະບັບໜຶ່ງ ໂດຍມີໃຈຄວາມ^ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:
[26] “ຂ້າພະເຈົ້າ ກລາວດີໂອລີເຊຍ ກາບຮຽນພະນະທ່ານເຟລິກຜູ້ປົກຄອງ.
[27] ພວກຢິວໄດ້ຈັບຊາຍຄົນນີ້ ແລະເກືອບຈະຂ້າລາວຖິ້ມ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ລາວເປັນຄົນສັນຊາດໂຣມ. ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງນຳເອົາທະຫານເຂົ້າໄປຊ່ວຍລາວໄວ້.
[28] ຍ້ອນວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຢາກຮູ້ຄັກແນ່ ເຖິງເຫດທີ່ພວກຢິວຟ້ອງລາວ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງພາລາວໄປຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າສະພາສູງສຸດຂອງ^ພວກເຂົາ.
[29] ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພົບວ່າ ບໍ່ມີຂໍ້ຫາໃດໆທີ່ລາວຄວນຈະຕາຍ ຫລືຖືກຂັງຄຸກ, ຄຳຟ້ອງຕໍ່ສູ້ລາວນັ້ນ ພົວພັນກັບບັນຫາເລື່ອງກົດບັນຍັດຂອງ^ພວກເຂົາເອງ.
[30] ຕໍ່ມາ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ພວກຢິວຮ່ວມກັນຄິດແຜນການຊົ່ວຮ້າຍຕໍ່ຊາຍຄົນນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງສົ່ງລາວມາຫາພະນະທ່ານທັນທີ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບອກໃຫ້ໂຈດ ໄປວ່າຄວາມ^ກັນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພະນະທ່ານ.”
[31] ພວກທະຫານໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງ, ພວກເຂົາໄດ້ເອົາໂປໂລໄປໃນຄືນນັ້ນເອງ ຈົນເຖິງເມືອງອັນຕີປາຕີ.
[32] ວັນຕໍ່ມາ ພວກທະຫານລາບກໍກັບຄືນມາຍັງຄ້າຍ ແລະປ່ອຍໃຫ້ພວກທະຫານມ້າກັບໂປໂລເດີນທາງໄປຕໍ່.
[33] ພໍມາເຖິງເມືອງກາຍຊາເຣຍແລ້ວ ພວກທະຫານມ້າກໍມອບຈົດໝາຍໃຫ້ຜູ້ປົກຄອງ ແລະມອບໂປໂລໃຫ້ເພິ່ນດ້ວຍ.
[34] ເມື່ອຜູ້ປົກຄອງອ່ານຈົດໝາຍແລ້ວ ເພິ່ນກໍຖາມວ່າ ໂປໂລມາຈາກແຂວງໃດ, ຫລັງຈາກທີ່ຮູ້ວ່າ ໂປໂລມາຈາກແຂວງກີລີເກຍ.
[35] ເພິ່ນຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ເມື່ອພວກໂຈດມາເຖິງແລ້ວ ເຮົາຈະຟັງຄຳໃຫ້ການຂອງ^ເຈົ້າ.” ແລ້ວເພິ່ນກໍສັ່ງໃຫ້ຄຸມ^ຕົວໂປໂລໄວ້ໃນຜາສາດທີ່ເຮໂຣດໄດ້ສ້າງ.