[1] ຫລັງຈາກຄວາມ^ວຸ້ນວາຍສະຫງົບລົງແລ້ວໂປໂລ ກໍເອີ້ນພວກຄົນທີ່ເຊື່ອມາເຕົ້າໂຮມກັນ ແລະກ່າວຄຳໜູນໃຈແກ່ພວກເຂົາຫລາຍປະການ ແລ້ວເພິ່ນກໍອຳລາພວກເຂົາ ແລະເດີນທາງໄປແຂວງມາເກໂດເນຍ.
[2] ເມື່ອຜ່ານຂົງເຂດຕ່າງໆໃນແຂວງນີ້ໄປ ເພິ່ນກໍກ່າວຄຳໜູນໃຈຫລາຍປະການແກ່ບັນດາຄົນທີ່ເຊື່ອ ແລ້ວເພິ່ນກໍເດີນທາງມາເຖິງປະເທດກຣີກ
[3] ແລະອາໄສຢູ່ທີ່ນີ້ເປັນເວລາສາມເດືອນ, ເມື່ອໃກ້ຈະລົງເຮືອໄປແຂວງຊີເຣຍ ໂປໂລກໍໄດ້^ຍິນຂ່າວວ່າ ພວກຢິວກຳລັງວາງແຜນທຳຮ້າຍຕົນ. ດັ່ງນັ້ນ ເພິ່ນຈຶ່ງຕັດສິນໃຈກັບຄືນ ໂດຍຜ່ານໄປທາງແຂວງມາເກໂດເນຍ.
[4] ຄົນທີ່ໄປກັບເພິ່ນນັ້ນມີດັ່ງນີ້: ໂຊປາເຕ ລູກຊາຍຂອງ^ປີໂຣຊາວເມືອງເບເຣຍ, ອາຣິດຕາໂຂ ແລະ ຊາກຸນໂດ ຊາວເມືອງເທສະໂລນິກ, ຄາໂຢ ຊາວເມືອງເດຣະເບ, ຕີຂີໂກ ແລະ ໂທຟີໂມ ຊາວແຂວງເອເຊຍ ແລະ ຕີໂມທຽວ.
[5] ຄົນເຫລົ່ານີ້ໄດ້ໄປລ່ວງໜ້າກ່ອນ ແລະຄອຍຖ້າພວກເຮົາຢູ່ທີ່ເມືອງໂທອາດ.
[6] ເມື່ອເທດສະການກິນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອແປ້ງສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ ພວກເຮົາກໍລົງເຮືອທີ່ເມືອງຟີລິບປອຍ ແລະເດີນທາງໄປ, ຫລັງຈາກຫ້າວັນ ກໍມາພົບຄົນເຫລົ່ານັ້ນທີ່ເມືອງໂທອາດ ແລະພວກເຮົາໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນໜຶ່ງອາທິດ.
[7] ໃນວັນຕົ້ນສັບປະດາ ພວກເຮົາໄດ້ເຕົ້າໂຮມກັນເພື່ອທຳພິທີຫັກເຂົ້າຈີ່. ໂປໂລໄດ້ໂອ້ລົມກັບພວກຄົນທີ່ເຊື່ອ, ເພິ່ນສືບຕໍ່ກ່າວພຣະທຳນັ້ນຈົນເຖິງທ່ຽງຄືນ ເພາະວ່າວັນຕໍ່ມາເພິ່ນກໍຈະຈາກພວກເຂົາໄປ.
[8] ໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ ເຮືອນບ່ອນທີ່ພວກເຮົາປະຊຸມກັນນັ້ນ ມີໂຄມໄຟຫລາຍໜ່ວຍ.
[9] ມີຊາຍໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງນັ່ງທີ່ປ່ອງຢ້ຽມຊື່ວ່າ ຢູຕີໂຂ, ເມື່ອໂປໂລສືບຕໍ່ກ່າວພຣະທຳຢູ່ນັ້ນ ຢູຕີໂຂກໍເຫງົານອນ ຈົນໃນທີ່ສຸດຫລັບໄປ ແລະຕົກລົງຈາກຊັ້ນສາມ, ເມື່ອພວກເຂົາໂຊມລາວລຸກຂຶ້ນ ກໍເຫັນວ່າລາວຕາຍແລ້ວ.
[10] ໂປໂລຈຶ່ງລົງໄປ ແລະກົ້ມກອດລາວໄວ້ ເພິ່ນກ່າວວ່າ, “ຢ່າສູ່ວິຕົກເລີຍ ລາວຍັງມີຊີວິດຢູ່.”
[11] ແລ້ວເພິ່ນກໍກັບຂຶ້ນໄປເທິງເຮືອນ ຫັກແລະກິນເຂົ້າຈີ່ກັບຄົນທີ່ເຊື່ອ, ຫລັງຈາກໂອ້ລົມສົນທະນາກັບພວກເຂົາເປັນເວລາຍືດຍາວ ຈົນເຖິງຕາເວັນຂຶ້ນແລ້ວ ໂປໂລກໍຈາກໄປ.
[12] ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ນຳເອົາຊາຍໜຸ່ມ ທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ກັບເມືອເຮືອນ ແລະມີຄວາມ^ຊົມຊື່ນ^ຍິນດີຢ່າງໃຫຍ່.
[13] ພວກເຮົາໄດ້ອອກໄປກ່ອນ ເພື່ອລົງເຮືອເດີນທາງສູ່ເມືອງອາໂຊ ແລະໃນເມືອງນີ້ ໂປໂລຈະຂີ່ເຮືອໄປຕໍ່ກັບພວກເຮົາ, ເພິ່ນໄດ້ບອກໃຫ້ເຮັດເຊັ່ນນີ້ ເພາະເພິ່ນຕັ້ງໃຈວ່າຈະເດີນທາງໄປທີ່ນັ້ນທາງບົກ.
[14] ເມື່ອເພິ່ນພົບພວກເຮົາທີ່ເມືອງອາໂຊແລ້ວ ກໍລົງເຮືອໄປຍັງເມືອງມີເຕເລເນ.
[15] ຈາກທີ່ນັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ລົງເຮືອ ແລະເດີນທາງມາເຖິງບ່ອນທີ່ຊື່ກັບເກາະຂີໂອ ວັນຕໍ່ມາ ພວກເຮົາກໍມາຮອດທ່າເຮືອເກາະຊາໂມ ແລະວັນຕໍ່ມາອີກ ພວກເຮົາກໍເດີນທາງມາເຖິງເມືອງມີເລໂຕ.
[16] ໂປໂລໄດ້ຕັດສິນໃຈຂີ່ເຮືອກາຍເມືອງເອເຟໂຊໄປ ເພື່ອບໍ່ຢາກເສຍເວລາຢູ່ໃນແຂວງເອເຊຍ, ເພິ່ນຢາກຟ້າວໄປເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໃຫ້ທັນວັນເທດສະການເພັນເຕຄໍສະເຕຖ້າເປັນໄປໄດ້.
[17] ແລ້ວໂປໂລກໍໃຊ້ຄົນນຳຂ່າວຈາກເມືອງມີເລໂຕ ໄປຍັງເມືອງເອເຟໂຊ ເພື່ອຂໍຮ້ອງໃຫ້ພວກເຖົ້າແກ່ໃນຄຣິສຕະຈັກມາພົບ.
[18] ເມື່ອພວກເຂົາມາແລ້ວ ເພິ່ນກໍກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ທ່ານທັງຫລາຍກໍຮູ້ແລ້ວວ່າ ຕະຫລອດເວລາທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ກັບພວກທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະພຶດຢ່າງໃດ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍ່າງເຂົ້າມາໃນແຂວງເອເຊຍ.
[19] ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບໃຊ້ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ດ້ວຍຄວາມ^ຖ່ອມຕົວທຸກຢ່າງ ດ້ວຍນໍ້າຕາໄຫລ ແລະໂດຍຜ່ານຜ່າຄວາມ^ຍາກລຳບາກນາໆປະການ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບ ເພາະການປອງຮ້າຍຂອງ^ພວກຢິວ.
[20] ພວກທ່ານກໍຮູ້ແລ້ວວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖ່ວງດຶງສິ່ງໃດໆ ທີ່ເປັນຄຸນປະໂຫຍດແກ່ພວກທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ທໍ້ຖອຍຈາກການປະກາດ ຫລືສັ່ງສອນພວກທ່ານຕາມທີ່ປະຊຸມ ແລະຕາມບ້ານເຮືອນ.
[21] ຂ້າພະເຈົ້າຮຽກຮ້ອງຢ່າງໜັກແໜ້ນເຖິງຄົນຢິວ ແລະຄົນຕ່າງຊາດເໝືອນກັນໃຫ້ຖິ້ມໃຈເກົ່າ^ເອົາໃຈໃໝ່ ແລະກັບຄືນມາຫາພຣະເຈົ້າ ແລະເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູເຈົ້າຂອງ^ພວກເຮົາ.
[22] ມາບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຕາມພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າຊີ້ນຳ ແລະບໍ່ຮູ້ວ່າເຫດການຢ່າງໃດ ຈະເກີດຂຶ້ນກັບຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ.
[23] ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ແຕ່ວ່າຢູ່ໃນທຸກເມືອງ ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າໄດ້ເຕືອນຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ຄົນຈະຈັບຂ້າພະເຈົ້າໃສ່ຄຸກ ແລະຈະສ້າງຄວາມ^ລຳບາກອັນໃຫຍ່ຫລວງໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.
[24] ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຖືວ່າ ຊີວິດຂອງ^ຂ້າພະເຈົ້າ ບໍ່ມີຄ່າແກ່ຂ້າພະເຈົ້າເອງຢ່າງໃດໝົດ, ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໜ້າທີ່ຂອງ^ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຈະໄດ້ປະຕິບັດງານທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍຈາກອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າໃຫ້ສຳເລັດ ຄືຈະເປັນພະຍານຢ່າງຄົບຖ້ວນ ເຖິງເລື່ອງຂ່າວປະເສີດກ່ຽວກັບພຣະຄຸນຂອງ^ພຣະເຈົ້ານັ້ນ.
[25] ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ທຽວໄປປະກາດເຖິງອານາຈັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ໃນທ່າມກາງພວກທ່ານທຸກຄົນ, ແຕ່ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານຈະເຫັນໜ້າຂ້າພະເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ.
[26] ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ໃນວັນນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວເລື່ອງນີ້ແກ່ພວກທ່ານຢ່າງໜັກແໜ້ນວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີໂທດໃນຊາຕາກຳຂອງ^ພວກທ່ານທຸກຄົນ.
[27] ດ້ວຍວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ທໍ້ຖອຍ ໃນການປະກາດພຣະປະສົງທຸກຢ່າງຂອງ^ພຣະເຈົ້າໃຫ້ພວກທ່ານຮູ້.
[28] ທ່ານທັງຫລາຍ ຈົ່ງລະວັງຕົວເອງໃຫ້ດີ ແລະເຝົ້າຮັກສາຝູງແກະ ທີ່ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າໄດ້ມອບໄວ້ໃຫ້ພວກທ່ານເປັນຜູ້^ດູແລ, ຈົ່ງບຳລຸງລ້ຽງຄຣິສຕະຈັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ທີ່ພຣະອົງເປັນເຈົ້າຂອງ ໂດຍພຣະບຸດໄດ້ຊົງໄຖ່ມາດ້ວຍພຣະ^ໂລຫິດຂອງ^ພຣະອົງເອງ.
[29] ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ຫລັງຈາກຂ້າພະເຈົ້າຈາກໄປແລ້ວ ຈະມີຝູງໝາໄນທີ່ຮ້າຍກາດເຂົ້າມາໃນທ່າມກາງພວກທ່ານ ແລະມັນຈະບໍ່ໄວ້ຊີວິດຂອງ^ຝູງແກະນັ້ນເລີຍ.
[30] ໃນທ່າມກາງພວກທ່ານເອງ ຈະມີຄົນເວົ້າປີ້ນຄວາມຈິງ ແລະຊັກຊວນເອົາຄົນທີ່ເຊື່ອໃຫ້ຫລົງໄປຕາມພວກເຂົາ.
[31] ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຝົ້າ^ລະວັງ ແລະຈົດຈຳໄວ້ວ່າ ໃນລະຫວ່າງສາມປີທັງກາງເວັນແລະກາງຄືນ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຢຸດຢ່ອນ ໃນການເຕືອນສະຕິພວກທ່ານທຸກຄົນດ້ວຍນໍ້າຕາໄຫລ.”
[32] “ມາບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຝາກພວກທ່ານໄວ້ກັບພຣະເຈົ້າ ແລະໄວ້ກັບພຣະທຳອັນປະກອບດ້ວຍພຣະຄຸນ, ພຣະທຳນັ້ນມີຣິດອຳນາດທີ່ຈະສ້າງພວກທ່ານຂຶ້ນໄດ້ ແລະຈະໃຫ້ພວກທ່ານໄດ້ຮັບມໍຣະດົກ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າມີໄວ້ສຳລັບຜູ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍຣິສຸດຂອງ^ພຣະອົງທຸກຄົນ.
[33] ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໂລບເອົາເງິນ, ເອົາຄຳ ຫລືເອົາເສື້ອຜ້າຂອງ^ຜູ້ໃດ^ຜູ້ໜຶ່ງ.
[34] ພວກທ່ານເອງກໍຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າໃຊ້ມືທັງສອງຂອງ^ຂ້າພະເຈົ້ານີ້ແຫລະເຮັດວຽກ ເພື່ອຈັດຫາທຸກສິ່ງທີ່ເພື່ອນຮ່ວມງານກັບຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງການ.
[35] ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເປັນແບບຢ່າງໃຫ້ພວກທ່ານເຫັນໃນທຸກສິ່ງວ່າ ດ້ວຍການເຮັດວຽກອັນໜັກໜ່ວງແບບນີ້ ຈຶ່ງຈະຊ່ວຍເຫລືອຄົນ^ຍາກຈົນໄດ້, ໂດຍໃຫ້ຄິດເຖິງຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າເອງໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, ‘ການໃຫ້ ເປັນເຫດໃຫ້ມີຄວາມສຸກ ຫລາຍກວ່າການຮັບ.’”
[36] ເມື່ອໂປໂລກ່າວເຊັ່ນນີ້ຈົບລົງແລ້ວ ເພິ່ນກໍຄຸເຂົ່າລົງພາວັນນາ^ອະທິຖານຮ່ວມກັບຄົນເຫລົ່ານັ້ນ.
[37] ທຸກຄົນຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ ແລະກອດສັ່ງລາເພິ່ນດ້ວຍຄວາມ^ຮັກແພງ.
[38] ພວກເຂົາໂສກເສົ້າຫລາຍ ໂດຍ^ສະເພາະຍ້ອນເພິ່ນໄດ້ກ່າວວ່າ ພວກເຂົາຈະບໍ່ເຫັນໜ້າເພິ່ນອີກເລີຍ ແລ້ວພວກເຂົາກໍພາກັນໄປສົ່ງເພິ່ນເຖິງເຮືອ.