[1] ແຕ່ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ, ອານາເນຍພ້ອມກັບເມຍຂອງ^ລາວຊື່ວ່າ, ຊະຟີຣາ ໄດ້ຂາຍທີ່ດິນ ຊຶ່ງເປັນຂອງ^ພວກເຂົາ.
[2] ອານາເນຍໄດ້ເອົາເງິນສ່ວນໜຶ່ງໃນຈຳນວນນັ້ນ ມ້ຽນໄວ້ສຳລັບຕົນ, ຝ່າຍເມຍຂອງ^ລາວກໍຮູ້ນຳກັນ ອີກສ່ວນໜຶ່ງນັ້ນ ລາວໄດ້ນຳມາມອບໃຫ້ພວກອັກຄະສາວົກ.
[3] ດັ່ງນັ້ນ ເປໂຕຈຶ່ງຖາມລາວວ່າ, “ອານາເນຍ^ເອີຍ ດ້ວຍເຫດໃດໃຈຂອງ^ເຈົ້າຈຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍມານຊາຕານ, ເຈົ້າຈຶ່ງຕົວະຕໍ່ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ໂດຍເອົາເງິນສ່ວນໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນຄ່າຂາຍທີ່ດິນນັ້ນມ້ຽນໄວ້?
[4] ກ່ອນທີ່ເຈົ້າບໍ່ທັນໄດ້ຂາຍ ດິນນັ້ນກໍເປັນຂອງ^ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນບໍ? ແລະຫລັງຈາກທີ່ເຈົ້າຂາຍແລ້ວ ເງິນນັ້ນກໍຍັງເປັນສິດຂອງ^ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນບໍ? ດັ່ງນັ້ນ ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຕັດສິນໃຈເຮັດເຊັ່ນນີ້? ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕົວະຕໍ່ມະນຸດ ແຕ່ຕົວະຕໍ່ພຣະເຈົ້າ”
[5] ເມື່ອອານາເນຍໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ ລາວກໍລົ້ມລົງສິ້ນໃຈຕາຍ ຝ່າຍຄົນທັງປວງທີ່ໄດ້ຍິນເຖິງເຫດການນັ້ນ ຕ່າງກໍຕົກໃຈຢ້ານກົວຢ່າງໃຫຍ່.
[6] ພວກຊາຍໜຸ່ມໄດ້ເຂົ້າມາຫໍ່ສົບລາວໄວ້ ແລ້ວຫາມອອກໄປຂ້າງນອກເພື່ອນຳເອົາໄປຝັງ.
[7] ປະມານສາມຊົ່ວໂມງຕໍ່ມາ ເມຍຂອງ^ອານາເນຍກໍເຂົ້າມາໂດຍບໍ່ຮູ້ເລື່ອງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ.
[8] ເປໂຕຖາມນາງວ່າ, “ຈົ່ງບອກເຮົາມາເບິ່ງດູ ເຈົ້າທັງສອງຂາຍທີ່ດິນໄດ້ເງິນຈຳນວນເທົ່ານັ້ນແທ້ບໍ?” ນາງຕອບວ່າ, “ແມ່ນແລ້ວ ໄດ້ເທົ່ານັ້ນແຫລະ.”
[9] ດັ່ງນັ້ນ ເປໂຕຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ນາງວ່າ, “ເປັນຫຍັງເຈົ້າກັບຜົວຂອງ^ເຈົ້າ ຈຶ່ງພ້ອມໃຈກັນທົດລອງພຣະວິນຍານຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ? ບັດນີ້ ພວກຜູ້ຊາຍທີ່ໄດ້ໄປຝັງສົບຜົວຂອງ^ເຈົ້າ ກໍມາເຖິງປະຕູແລ້ວ ແລະພວກເຂົາກໍຈະຫາມສົບເຈົ້າອອກໄປເໝືອນກັນ”
[10] ໃນທັນໃດນັ້ນ ນາງກໍລົ້ມລົງທີ່ຕີນຂອງ^ເປໂຕ ແລະສິ້ນໃຈຕາຍ ເມື່ອພວກຊາຍໜຸ່ມເຂົ້າມາກໍເຫັນວ່ານາງຕາຍແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຫາມສົບຂອງ^ນາງອອກໄປ ແລະຝັງໄວ້ທີ່ຂ້າງສົບຜົວຂອງ^ນາງ.
[11] ຄຣິສຕະຈັກທັງໝົດ ແລະທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນເຫດການນີ້ ຕ່າງກໍຕົກໃຈຢ້ານກົວຢ່າງໃຫຍ່.
[12] ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ເຮັດການອັດສະຈັນ ແລະສິ່ງທີ່ໜ້າງຶດງໍ້ຫລາຍຢ່າງໃນທ່າມກາງປະຊາຊົນ, ຄົນທີ່ເຊື່ອທຸກຄົນກໍຢູ່ຮ່ວມກັນ ທີ່ລະບຽງຂອງ^ໂຊໂລໂມນ.
[13] ສ່ວນຄົນອື່ນໆນັ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດກ້າເຂົ້າມາຕິດພັນຢູ່ນຳ ແລະແມ່ນແຕ່ປະຊາຊົນທົ່ວໄປ ຕ່າງກໍຍ້ອງຍໍ^ສັນລະເສີນພວກເພິ່ນຢູ່.
[14] ແຕ່ມີຊາຍແລະຍິງທີ່ເຊື່ອໃນອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ເພີ່ມຈຳນວນເຂົ້າມາຕື່ມອີກຫລາຍກວ່າເກົ່າ.
[15] ຈົນວ່າເຂົາໄດ້ເອົາຄົນເຈັບປ່ວຍໃສ່ບ່ອນນອນນ້ອຍໃຫຍ່ ຫາມອອກໄປວາງໄວ້ຕາມຫົນທາງ ເພື່ອວ່າເມື່ອເປໂຕຍ່າງຜ່ານໄປນັ້ນ ຢ່າງໜ້ອຍເງົາຂອງທ່ານຈະຖືກບາງຄົນ.
[16] ປະຊາຊົນໄດ້ຫລັ່ງໄຫລກັນອອກມາຈາກເມືອງຕ່າງໆ ທີ່ຢູ່ອ້ອມແອ້ມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພ້ອມທັງນຳຄົນເຈັບໄຂ້^ໄດ້ປ່ວຍ ແລະຄົນທີ່ຜີຊົ່ວຮ້າຍເຂົ້າສິງມາຫາ ແລະທຸກຄົນຕ່າງກໍໄດ້ຮັບການຊົງໂຜດໃຫ້ຫາຍດີ.
[17] ແລ້ວມະຫາປະໂຣຫິດກັບພັກພວກທັງໝົດຂອງຕົນ ຄືພວກຊາດູກາຍກໍເກີດອິດສາພວກອັກຄະສາວົກຢ່າງສຸດຂີດ.
[18] ພວກເຂົາໄດ້ຈັບພວກອັກຄະສາວົກ ແລະໄປຂັງໄວ້ໃນຄຸກ.
[19] ແຕ່ໃນຄືນນັ້ນ ມີເທວະດາຕົນໜຶ່ງຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ໄດ້ໄຂປະຕູຄຸກ ແລະນຳພວກອັກຄະສາວົກອອກມາ ເທວະດາຕົນນັ້ນກ່າວແກ່ພວກອັກຄະສາວົກວ່າ,
[20] “ຈົ່ງໄປຢືນຢູ່ໃນບໍລິເວນພຣະວິຫານ ແລ້ວປະກາດບັນດາຖ້ອຍຄຳທັງໝົດເຖິງເລື່ອງຊີວິດໃໝ່ນີ້ ສູ່ປະຊາຊົນຟັງ.”
[21] ເມື່ອອັກຄະສາວົກໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພໍຮຸ່ງເຊົ້າກໍເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ ແລະຕັ້ງຕົ້ນສັ່ງສອນ. ມະຫາປະໂຣຫິດກັບພັກພວກຂອງຕົນ ໄດ້ເອີ້ນເຖົ້າແກ່ຊາວຢິວທຸກຄົນມາ ສຳລັບປະຊຸມສະພາສູງສຸດຄົບ^ຄະນະ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍສັ່ງເຈົ້າໜ້າທີ່ໃຫ້ໄປຍັງຄຸກ ເພື່ອນຳເອົາພວກອັກຄະສາວົກອອກມາປາກົດຕົວຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ.
[22] ແຕ່ເມື່ອເຈົ້າໜ້າທີ່ໄປຮອດແລ້ວ ພວກເຂົາກໍບໍ່ພົບພວກອັກຄະສາວົກໃນຄຸກເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງກັບຄືນມາຍັງທີ່ປະຊຸມ ແລະລາຍງານວ່າ,
[23] “ເມື່ອພວກຂ້ານ້ອຍໄດ້ໄປທີ່ຄຸກ ກໍເຫັນປະຕູຄຸກອັດໄວ້ຢ່າງແໜ້ນໜາ ແລະຄົນເຝົ້າຍາມທຸກຄົນກໍຢືນຍາມທີ່ປະຕູນັ້ນ, ແຕ່ເມື່ອພວກຂ້ານ້ອຍໄຂເຂົ້າໄປຂ້າງໃນແລ້ວ ກໍບໍ່ເຫັນຜູ້ໃດຈັກຄົນ”
[24] ເມື່ອພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດກັບເຈົ້າໜ້າທີ່ຮັກສາພຣະວິຫານ ໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາກໍປະຫລາດ^ໃຈ ເຖິງເຫດການທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບພວກອັກຄະສາວົກ.
[25] ແລ້ວກໍມີຊາຍຄົນໜຶ່ງເຂົ້າມາແຈ້ງແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ເບິ່ງແມ! ຄົນທີ່ທ່ານທັງຫລາຍໄດ້ຂັງໄວ້ໃນຄຸກນັ້ນ ໃນເວລານີ້ກຳລັງຢືນສັ່ງສອນປະຊາຊົນ ຢູ່ໃນບໍລິເວນພຣະວິຫານ”
[26] ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າໜ້າທີ່ຮັກສາພຣະວິຫານຈຶ່ງອອກໄປກັບຄົນຂອງຕົນ ແລະນຳພວກອັກຄະສາວົກກັບມາໂດຍດີ ເພາະຢ້ານປະຊາຊົນແກວ່ງຫີນໃສ່.
[27] ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ນຳພວກອັກຄະສາວົກເຂົ້າມາແລ້ວ ຈຶ່ງໃຫ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າສະພາສູງສຸດ ແລ້ວມະຫາປະໂຣຫິດກໍໂຈດຖາມພວກອັກຄະສາວົກວ່າ,
[28] “ພວກເຮົາສັ່ງຫ້າມພວກເຈົ້າຢ່າງເຄັ່ງຄັດແລ້ວ ບໍ່ໃຫ້ສັ່ງສອນໃນນາມຂອງ^ຊາຍຄົນນີ້, ແຕ່ພວກເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳສັ່ງສອນຂອງ^ພວກເຈົ້າແຜ່ອອກໄປທົ່ວນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະປາຖະໜາໃຫ້ຄວາມຜິດກ່ຽວກັບຄວາມ^ຕາຍຂອງ^ຜູ້ນັ້ນ ຕົກໃສ່ພວກເຮົາ.”
[29] ແຕ່ເປໂຕກັບອັກຄະສາວົກຄົນອື່ນໆຕອບວ່າ, “ພວກຂ້ານ້ອຍຈຳຕ້ອງເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າຫລາຍກວ່າມະນຸດ.
[30] ພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸລຸດຂອງ^ພວກຂ້ານ້ອຍ ໄດ້ບັນດານໃຫ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ ຫລັງຈາກທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຂ້າພຣະອົງ ໂດຍຄຶງພຣະອົງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.
[31] ພຣະເຈົ້າໄດ້ຍົກພຣະເຢຊູເຈົ້າຂຶ້ນສູ່ກໍ້າ^ຂວາພຣະຫັດຂອງ^ພຣະອົງ ໃຫ້ເປັນພຣະຜູ້ນຳ ແລະພຣະຜູ້ໂຜດຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ເພື່ອຈະໃຫ້ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນມີໂອກາດກັບໃຈໃໝ່ ແລະຮັບເອົາການອະໄພບາບກຳຂອງ^ພວກເຂົາ.
[32] ເຮົາທັງຫລາຍຈຶ່ງເປັນພະຍານເຖິງເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ ແລະພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະທານໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອຟັງພຣະອົງນັ້ນ ກໍຊົງເປັນພະຍານເໝືອນກັນ.”
[33] ເມື່ອສະມາຊິກສະພາສູງສຸດໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ກໍເຈັບແຄ້ນຢ່າງສຸດຂີດ ຈົນຄິດຢາກຂ້າພວກອັກຄະສາວົກເສຍ.
[34] ແຕ່ມີສະມາຊິກຄົນໜຶ່ງໃນສະພາສູງສຸດຊື່ວ່າ ຄາມາລິເອັນ ແລະເປັນຄົນຟາຣີຊາຍ ເພິ່ນເປັນອາຈານ ແລະເປັນທີ່ນັບຖືຢ່າງສູງຂອງ^ປະຊາຊົນທົ່ວໄປ ເພິ່ນໄດ້ຢືນຂຶ້ນໃນທີ່ປະຊຸມ ແລະສັ່ງໃຫ້ເຈົ້າໜ້າທີ່ນຳພວກອັກຄະສາວົກອອກໄປຂ້າງນອກຊົ່ວໄລຍະໜຶ່ງ
[35] ແລ້ວເພິ່ນກໍກ່າວແກ່ສະພາສູງສຸດວ່າ, “ຊາວອິດສະຣາເອນ^ເອີຍ, ຈົ່ງລະວັງເລື່ອງທີ່ພວກທ່ານຈະເຮັດຕໍ່ຄົນເຫລົ່ານີ້.
[36] ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ ໄດ້ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງ ຊື່ວ່າ ທູດາ ທີ່ອ້າງຕົວເອງວ່າເປັນຜູ້ສຳຄັນ ແລະມີຄົນປະມານສີ່ຮ້ອຍຄົນ ຮ່ວມຕິດຕາມລາວໄປ, ແຕ່ທູດາຖືກຂ້າເສຍ ຜູ້ທີ່ຕິດຕາມລາວທັງໝົດ ກໍແຕກກະຈັດ^ກະຈາຍ ແລະຂະບວນການຂອງ^ລາວ ກໍດັບສູນໄປ.
[37] ຫລັງຈາກຜູ້ນີ້ ກໍແມ່ນຢູດາຊາວຄາລີເລທີ່ປາກົດຕົວຂຶ້ນ ໃນຄາວຈົດບັນຊີສຳມະໂນຄົວ, ຢູດາໄດ້ຊັກນຳປະຊາຊົນໃຫ້ຕິດຕາມລາວ ແຕ່ລາວກໍຖືກຂ້າເໝືອນກັນ ແລະຜູ້ທີ່ຕິດຕາມລາວທັງໝົດ ກໍແຕກກະຈັດ^ກະຈາຍໄປ.
[38] ໃນກໍລະນີນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍບອກເຈົ້າ^ທັງຫລາຍວ່າ ຢ່າດຳເນີນການໃດໆຕໍ່ຄົນເຫລົ່ານີ້ເລີຍ, ຈົ່ງປ່ອຍພວກເຂົາໄປສາ ຖ້າແຜນການຫລືກິດຈະການຂອງ^ພວກເຂົາມາຈາກມະນຸດ ມັນກໍຈະເສື່ອມສູນໄປເອງ,
[39] ແຕ່ຖ້າສິ່ງນັ້ນມາຈາກພຣະເຈົ້າ ພວກເຈົ້າກໍຈະທຳລາຍພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ ພວກເຈົ້າຈະກັບກາຍມາເປັນຜູ້ຕໍ່ສູ້ພຣະເຈົ້າ.” ແລ້ວພວກເຂົາກໍຍອມຟັງຄວາມ^ຂອງ^ຄາມາລິເອັນ.
[40] ພວກເຂົາຈຶ່ງເອີ້ນພວກອັກຄະສາວົກເຂົ້າມາ ເມື່ອຂ້ຽນແລ້ວກໍສັ່ງຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເວົ້າອອກນາມຊື່ພຣະເຢຊູເຈົ້າອີກຈັກເທື່ອ ແລ້ວກໍປ່ອຍຕົວໄປ.
[41] ພວກອັກຄະສາວົກອອກໄປຈາກສະພາສູງສຸດດ້ວຍຄວາມ^ຊົມຊື່ນ^ຍິນດີ ເພາະພວກເພິ່ນຖືວ່າ ຕົນເປັນຜູ້ສົມຄວນທີ່ຕ້ອງຖືກໝິ່ນປະໝາດ ເພາະເຫັນແກ່ພຣະນາມຂອງ^ພຣະເຢຊູເຈົ້າ.
[42] ແລະທຸກໆວັນໃນບໍລິເວນພຣະວິຫານ ແລະທີ່ເຮືອນຂອງ^ປະຊາຊົນ ພວກອັກຄະສາວົກໄດ້ສືບຕໍ່ສັ່ງສອນ ແລະປະກາດຂ່າວປະເສີດບໍ່ໄດ້ຂາດວ່າ ພຣະເຢຊູເຈົ້າເປັນພຣະຄຣິດ.