[1] ມີບາງຄົນຈາກແຂວງຢູດາຍເລີ່ມສັ່ງສອນພີ່ນ້ອງວ່າ, “ຖ້າເຈົ້າ^ທັງຫລາຍບໍ່ຮັບພິທີຕັດຕາມຮີດຄອງຂອງ^ໂມເຊ ພວກເຈົ້າຈະພົ້ນບໍ່ໄດ້.”
[2] ເມື່ອໂປໂລກັບບາຣະນາບາ ເກີດມີການໂຕ້ຖຽງກັບພວກເຂົາຢ່າງຮຸນແຮງກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງມີການຕົກລົງໃຫ້ໂປໂລກັບບາຣະນາບາ ແລະບາງຄົນໃນເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ ໄປປຶກສາກັບພວກອັກຄະສາວົກ ແລະພວກເຖົ້າແກ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມກ່ຽວກັບບັນຫານີ້.
[3] ດັ່ງນັ້ນ ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຈັດສົ່ງທ່ານເຫລົ່ານີ້ໄປ, ເມື່ອຜ່ານແຂວງຟອຍນີເຊຍ ແລະແຂວງຊາມາເຣຍໄປນັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ເລົ່າເລື່ອງການທີ່ຄົນຕ່າງຊາດກັບໃຈໃໝ່ຫັນມາຫາພຣະເຈົ້າ, ຂ່າວນີ້ໄດ້ນຳຄວາມ^ຊົມຊື່ນ^ຍິນດີອັນໃຫຍ່ມາສູ່ພີ່ນ້ອງທັງໝົດ.
[4] ເມື່ອເພິ່ນມາຮອດນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ກໍໄດ້ຖືກຮັບຕ້ອນຈາກພີ່ນ້ອງໃນຄຣິສຕະຈັກ, ຈາກພວກອັກຄະສາວົກ ແລະຈາກບັນດາເຖົ້າແກ່ ແລະພວກເພິ່ນໄດ້ເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດ ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກະທຳການຜ່ານພວກເພິ່ນສູ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນຟັງ.
[5] ແຕ່ມີບາງຄົນໃນຄະນະຟາຣີຊາຍ ທີ່ໄດ້ເຊື່ອແລ້ວ ລຸກຂຶ້ນເວົ້າວ່າ, “ຄົນຕ່າງຊາດນັ້ນ ຕ້ອງໃຫ້ພວກເຂົາຮັບພິທີຕັດ ແລະສັ່ງໃຫ້ພວກເຂົາຖືຮັກສາກົດບັນຍັດຂອງ^ໂມເຊ.”
[6] ຝ່າຍພວກອັກຄະສາວົກກັບພວກເຖົ້າແກ່ ກໍໄດ້ປະຊຸມກັນພິຈາລະນາບັນຫານີ້.
[7] ຫລັງຈາກ ໂຕ້ຖຽງກັນເປັນເວລາຍືດຍາວແລ້ວ ເປໂຕກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະກ່າວວ່າ, “ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ ພວກເຈົ້າກໍຮູ້ຢູ່ວ່າ ເມື່ອເລີ່ມຕົ້ນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເລືອກຂ້າພະເຈົ້າຈາກທ່າມກາງພວກເຈົ້າ ໃຫ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ຍິນ ແລະຈະໄດ້^ເຊື່ອ.
[8] ພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ຢັ່ງຮູ້ຄວາມ^ຄິດຈິດໃຈຂອງ^ທຸກຄົນ ໄດ້ຊົງສຳແດງການຕ້ອນຮັບຄົນຕ່າງຊາດ ໂດຍຊົງປະທານພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ເໝືອນພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ.
[9] ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດກັບພວກເຮົາແຕກຕ່າງຈາກພວກເຂົາ, ພຣະອົງອະໄພບາບກຳຂອງ^ພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ.
[10] ເມື່ອເປັນດັ່ງນັ້ນ, ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຢາກທົດລອງພຣະເຈົ້າ, ໂດຍວາງພາລະອັນໜັກໃສ່ເທິງຫລັງຂອງ^ພີ່ນ້ອງ ຊຶ່ງທັງບັນພະບຸລຸດຂອງ^ພວກເຮົາ ແລະພວກເຮົາເອງກໍບໍ່ສາມາດແບກໄດ້?
[11] ແຕ່ພວກເຮົາເຊື່ອວ່າ ພວກເຮົາພົ້ນດ້ວຍພຣະຄຸນຂອງ^ອົງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ເໝືອນກັນກັບພວກເຂົາ.”
[12] ດັ່ງນັ້ນ ພີ່ນ້ອງທັງໝົດຈຶ່ງມິດງຽບ ແລະຟັງບາຣະນາບາກັບໂປໂລ ເລົ່າການອັດສະຈັນ ແລະໝາຍສຳຄັນຕ່າງໆ ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກະທຳຜ່ານພວກເພິ່ນ ໃນທ່າມກາງຄົນຕ່າງຊາດ.
[13] ຫລັງຈາກເລົ່າຈົບແລ້ວ ຢາໂກໂບ ກໍກ່າວຂຶ້ນວ່າ, “ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ ຈົ່ງຟັງຂ້າພະເຈົ້າກ່ອນ
[14] ຊີໂມນ ໄດ້ອະທິບາຍສູ່ພວກເຮົາຟັງແລ້ວວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳແດງຄວາມ^ເປັນຫ່ວງຄົນຕ່າງຊາດເທື່ອທຳອິດ ໂດຍໄດ້ເລືອກເອົາຄົນກຸ່ມໜຶ່ງ ຈາກທ່າມກາງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນຂອງ^ພຣະອົງ.
[15] ຖ້ອຍຄຳຂອງ^ພວກຜູ້ທຳນວາຍ ກໍສອດຄ່ອງກັນຢ່າງຄົບຖ້ວນກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້, ດັ່ງທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ,
[16] ‘ ພາຍຫລັງເຫດການນີ້ແລ້ວເຮົາຈະກັບມາ ແລະສ້າງອານາຈັກຂອງ^ດາວິດ ທີ່ເພພັງນັ້ນໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນໃໝ່. ເຮົາຈະສ້າງບ່ອນທີ່ ຮົກຮ້າງເພພັງຂຶ້ນໃໝ່ ແລະຈະຕັ້ງຂຶ້ນມາອີກ.
[17] ເພື່ອຄົນອື່ນໆຈະໄດ້ ສະແຫວງຫາອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ຄືບັນດາຕ່າງຊາດທີ່ເຮົາໄດ້ເອີ້ນມາ ເປັນພົນລະເມືອງຂອງເຮົານັ້ນ.
[18] ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າໄດ້ ຊົງແຈ້ງເຫດການເຫລົ່ານີ້ໃຫ້ຮູ້ ຕັ້ງແຕ່ບູຮານນະການ ໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້ແຫລະ.’”
[19] ຢາໂກໂບກ່າວອີກວ່າ, “ຕາມຄວາມ^ເຫັນຂອງ^ຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ ພວກເຮົາບໍ່ຄວນລົບກວນຄົນຕ່າງຊາດ ທີ່ກຳລັງຕ່າວຄືນມາຫາພຣະເຈົ້າ.
[20] ແຕ່ເຮົາຈົ່ງສັ່ງພວກເຂົາເປັນລາຍລັກອັກສອນ ໃຫ້ເວັ້ນເສຍຈາກສິ່ງຊົ່ວມົວໝອງ ເນື່ອງດ້ວຍພະທຽມ, ຈາກການຫລິ້ນຊູ້, ຈາກການກິນສັດ^ຕາຍຮັດຄໍ ແລະຈາກການກິນເລືອດ.
[21] ເພາະວ່າຕັ້ງແຕ່ດົນນານມາແລ້ວ, ກໍມີຜູ້ປະກາດກົດບັນຍັດຂອງ^ໂມເຊໃນທຸກເມືອງ ແລະເພິ່ນໄດ້ອ່ານເລື່ອງນີ້ໃນທຳມະສາລາຕ່າງໆ ໃນທຸກວັນ^ຊະບາໂຕ.”
[22] ແລ້ວພວກອັກຄະສາວົກກັບບັນດາເຖົ້າແກ່ ພ້ອມກັບທັງໝົດຄຣິສຕະຈັກ, ກໍຕັດສິນໃຈເລືອກເອົາບາງຄົນໃນພວກເພິ່ນ ໃຫ້ເດີນທາງໄປຍັງເມືອງອັນຕີໂອເຂຍກັບໂປໂລ ແລະ ບາຣະນາບາ ພວກເພິ່ນໄດ້ເລືອກເອົາຊີລາກັບຢູດາ ຜູ້ທີ່ມີຊື່ອີກວ່າ ບາຣະຊັບບາ ຊາຍສອງຄົນນີ້ເປັນຜູ້ນຳຄົນສຳຄັນໃນພວກພີ່ນ້ອງ.
[23] ພວກເພິ່ນໄດ້ຂຽນຈົດໝາຍມອບໃຫ້ທ່ານທັງສອງຖືໄປ ແລະໃນຈົດໝາຍນັ້ນມີເນື້ອຄວາມວ່າ, “ພວກເຮົາ ອັກຄະສາວົກກັບເຖົ້າແກ່ ຜູ້ເປັນພີ່ນ້ອງຂອງ^ພວກທ່ານ ຂໍສົ່ງຄວາມ^ຄຳນັບມາເຖິງທ່ານທັງຫລາຍ ທີ່ເປັນພີ່ນ້ອງຕ່າງຊາດທຸກຄົນ ທີ່ຢູ່ໃນເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ, ໃນແຂວງຊີເຣຍ ແລະໃນແຂວງກີລີເກຍ.
[24] ພວກເຮົາໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າ ມີບາງຄົນໃນພວກເຮົາ ໄດ້ອອກໄປລົບກວນຈິດໃຈ ແລະເຮັດໃຫ້ພີ່ນ້ອງເກີດຄວາມ^ສັບສົນໄປ ດ້ວຍຄຳເວົ້າຂອງ^ພວກເຂົາ, ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ອອກຄຳສັ່ງໃດໆ ໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດສິ່ງນີ້ເລີຍ.
[25] ສະນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງໄດ້ມາປະຊຸມຕົກລົງກັນ ແລະເຫັນພ້ອມພຽງກັນວ່າ ໃຫ້ເລືອກເອົາບາງຄົນມາຫາພວກທ່ານ, ພ້ອມກັບບາຣະນາບາ ແລະ ໂປໂລ.
[26] ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງ^ພວກເຮົາ ຊຶ່ງສະຫລະຊີວິດຂອງຕົນ ເພື່ອຮັບໃຊ້ພາລະກິດຂອງ^ອົງພຣະເຢຊູ^ຄຣິດເຈົ້າຂອງ^ເຮົາ^ທັງຫລາຍ.
[27] ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງໄດ້ໃຊ້ຢູດາກັບຊີລາມາຫາພວກທ່ານ ແລະທັງສອງຄົນນີ້ຈະກ່າວຂໍ້ຄວາມ^ອັນດຽວກັນກັບທີ່ພວກເຮົາຂຽນມານີ້.
[28] ດ້ວຍວ່າ, ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າເຫັນດີ^ເຫັນພ້ອມກັບພວກເຮົາແລ້ວວ່າ ບໍ່ໃຫ້ວາງພາລະໜັກອັນໃດເທິງພວກທ່ານ ນອກຈາກສິ່ງທີ່ຈຳເປັນເຫລົ່ານີ້
[29] ຄືໃຫ້ງົດເວັ້ນເສຍຈາກກິນອາຫານທີ່ຖວາຍບູຊາແກ່ຮູບເຄົາຣົບແລ້ວ, ໃຫ້ງົດຈາກການກິນເລືອດ, ໃຫ້ງົດຈາກການກິນສັດທີ່ຕາຍເພາະຖືກຮັດຄໍ ແລະໃຫ້ຫລີກເວັ້ນຈາກການຫລິ້ນຊູ້, ຖ້າພວກທ່ານງົດຈາກສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄດ້ ພວກທ່ານກໍຢູ່ເຢັນ^ເປັນສຸກ ຈົ່ງຈະເລີນເທີ້ນ.”
[30] ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາຜູ້^ຕາງໜ້າຈຶ່ງອອກເດີນທາງໄປຍັງເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ, ເມື່ອໄດ້ເອີ້ນພີ່ນ້ອງທັງໝົດມາແລ້ວ ຈຶ່ງມອບຈົດໝາຍສະບັບນັ້ນໃຫ້ພວກເພິ່ນ.
[31] ເມື່ອອ່ານແລ້ວທຸກຄົນຕ່າງກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມ^ຊົມຊື່ນ^ຍິນດີ ເພາະຄຳ^ໜູນໃຈໃນຈົດໝາຍນັ້ນ.
[32] ຢູດາກັບຊີລາ ກໍເປັນຜູ້^ປະກາດ^ພຣະທຳເໝືອນກັນ ໄດ້ກ່າວຢ່າງຍືດຍາວແກ່ພວກພີ່ນ້ອງເພື່ອໜູນໃຈ ແລະເຕືອນສະຕິພວກເຂົາໃຫ້ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນໃນຄວາມເຊື່ອ.
[33] ເມື່ອພັກຢູ່ເປັນເວລາພໍສົມຄວນແລ້ວ, ທ່ານທັງສອງກໍຖືກສົ່ງກັບຄືນດ້ວຍຄວາມສຸກ ເມືອຫາຜູ້ທີ່ໃຊ້ຕົນມານັ້ນ [
[34] ຝ່າຍຊີລາກໍເຫັນດີຍັງຈະພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ.]
[35] ຝ່າຍໂປໂລກັບບາຣະນາບາ ກໍຢູ່ໃນເມືອງອັນຕີໂອເຂຍຊົ່ວໄລຍະໜຶ່ງ, ທ່ານທັງສອງພ້ອມກັບຄົນອື່ນໆໄດ້ຮ່ວມກັນສັ່ງສອນ ແລະປະກາດຂ່າວປະເສີດ ຄືພຣະທຳຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ.
[36] ຫລັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ ໂປໂລກໍເວົ້າກັບບາຣະນາບາວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຮົາກັບໄປຢ້ຽມຢາມພີ່ນ້ອງໃນເມືອງອື່ນໆ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ປະກາດພຣະທຳຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ເພື່ອຈະຮູ້ວ່າພວກເຂົາຢູ່ຢ່າງໃດ?”
[37] ສ່ວນບາຣະນາບາຢາກເອົາໂຢຮັນມາຣະໂກໄປນຳ
[38] ແຕ່ໂປໂລຄິດວ່າບໍ່ຄວນເອົາຜູ້ກ່ຽວໄປນຳ ເພາະລາວບໍ່ໄດ້ຢູ່ຮ່ວມງານຈົນສິ້ນສຸດພາລະກິດ, ແຕ່ໄດ້ກັບຄືນໄປ ແລະປະພວກເພິ່ນໄວ້ທີ່ແຂວງປຳຟີເລຍ.
[39] ທັງສອງເກີດການໂຕ້ຖຽງກັນຢ່າງຮຸນແຮງ ຈົນແຍກຈາກກັນ, ບາຣະນາບາຈຶ່ງເອົາມາຣະໂກລົງເຮືອໄປຍັງເກາະໄຊປຣັດ
[40] ແຕ່ໂປໂລໄດ້ເລືອກເອົາຊີລາ ເມື່ອພວກພີ່ນ້ອງໄດ້ຝາກທ່ານທັງສອງໄວ້ໃນພຣະຄຸນຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ແລ້ວກໍໄດ້ອອກໄປ.
[41] ໂປໂລໄດ້ໄປທົ່ວແຂວງຊີເຣຍ ແລະ ກີລີເກຍ ໜູນໃຈພີ່ນ້ອງໃນຄຣິສຕະຈັກໃຫ້ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ.