[1] ຄາວນັ້ນ ໃນຄຣິສຕະຈັກທີ່ເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ ມີບາງຄົນເປັນຜູ້ທຳນວາຍ ແລະອາຈານ ຄືບາຣະນາບາ, ຊີເມໂອນຜູ້ທີ່ຄົນເອີ້ນວ່າ ນີເຄັນ, ລູກີໂອຊາວເມືອງກີເຣເນ, ມານາເອນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນດ້ວຍກັນກັບເຮໂຣດ ຜູ້ປົກຄອງ ແລະໂຊໂລ.
[2] ຂະນະທີ່ພວກພີ່ນ້ອງກຳລັງນະມັດສະການອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ແລະຖືສິນອົດອາຫານຢູ່ນັ້ນ ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າໄດ້ບອກກັບພວກເພິ່ນວ່າ, “ຈົ່ງຄັດເອົາບາຣະນາບາກັບໂຊໂລໄວ້ໃຫ້ເຮົາ ສຳລັບພາລະກິດທີ່ເຮົາໄດ້ເອີ້ນໃຫ້ພວກເຂົາເຮັດນັ້ນ.”
[3] ຫລັງຈາກພວກພີ່ນ້ອງຖືສິນອົດອາຫານ ແລະພາວັນນາ^ອະທິຖານແລ້ວ ກໍໄດ້ວາງມືໃສ່ບາຣະນາບາກັບໂຊໂລ ຈຶ່ງໃຊ້ພວກເພິ່ນໄປ.
[4] ດັ່ງນັ້ນ ບາຣະນາບາກັບໂຊໂລຈຶ່ງຖືກໃຊ້ອອກໄປປະກາດ ໂດຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ພວກເພິ່ນໄດ້ໄປເຖິງເມືອງແຊລູເກຍ ແລະຈາກທີ່ນັ້ນໄດ້ລົງເຮືອເດີນທາງຕໍ່ໄປຈົນເຖິງເກາະໄຊປຣັດ.
[5] ເມື່ອມາຮອດເມືອງຊາລາມີ ແລ້ວທ່ານທັງສອງໄດ້ປະກາດພຣະທຳຂອງ^ພຣະເຈົ້າໃນທຳມະສາລາຂອງ^ຊາວຢິວ ໂດຍມີໂຢຮັນມາຣະໂກເປັນຜູ້ຊ່ວຍໃນວຽກງານນີ້.
[6] ເມື່ອທ່ານທັງສອງເດີນທາງໄປຕະຫລອດທົ່ວທັງເກາະນັ້ນ ກໍໄປເຖິງເມືອງປາໂຟ ແລ້ວໄດ້ພົບຊາຍຄົນໜຶ່ງ ທີ່ເປັນໝໍເວດມົນ^ຄາຖາຊື່ວ່າ ບາຣະ-ເຢຊູ ລາວແມ່ນຄົນຢິວທີ່ເປັນຜູ້ທຳນວາຍປອມ.
[7] ຄົນນີ້ເປັນເພື່ອນຢູ່ກັບເຊຄີໂອໂປໂລຜູ້ປົກຄອງເກາະ ທີ່ເປັນຄົນສະຫລຽວ^ສະຫລາດ, ຜູ້ປົກຄອງເກາະໄດ້ເຊີນບາຣະນາບາກັບໂຊໂລມາພົບ ເພາະເພິ່ນຢາກໄດ້ຍິນພຣະທຳຂອງ^ພຣະເຈົ້າ.
[8] ແຕ່ເອລີມາ (ຕາມຊື່ທີ່ຄົນເອີ້ນເປັນພາສາກຣີກ) ໝໍເວດມົນ^ຄາຖາໄດ້ຂັດຂວາງທ່ານທັງສອງໄວ້ ໂດຍພະຍາຍາມຈະແຍກຜູ້ປົກຄອງ ໃຫ້ໜີຫ່າງຈາກຄວາມເຊື່ອ.
[9] ແລ້ວໂຊໂລຜູ້ທີ່ມີຊື່ອີກວ່າ ໂປໂລ ທີ່ເຕັມດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ໄດ້ເພັ່ງຕາເບິ່ງໝໍເວດມົນ^ຄາຖາ
[10] ແລະເວົ້າວ່າ, “ລູກຂອງ^ມານຮ້າຍ^ເອີຍ ເຈົ້າຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງ^ບັນດາຄວາມ^ຊອບທຳ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍກົນອຸບາຍ ແລະຄວາມ^ຊົ່ວຮ້າຍທຸກຢ່າງ ເຈົ້າຈະບໍ່ເຊົາບິດເບືອນຄວາມຈິງຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າບໍ?
[11] ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງ ມືຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າຈະລົງຢູ່ເທິງເຈົ້າ, ເຈົ້າຈະຕາບອດ ແລະຈະບໍ່ເຫັນແສງ^ສະຫວ່າງ ຈົນເຖິງເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້.” ໃນທັນໃດນັ້ນ ຕາຂອງ^ເອລີມາກໍມືດມົວແລະງົມທາວຫາຮອບຕົວ ເພື່ອຊອກຫາຄົນຈູງມືຂອງຕົນ.
[12] ເມື່ອຜູ້ປົກຄອງໄດ້ເຫັນເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ເພິ່ນກໍໄດ້ຮັບເຊື່ອ. ດ້ວຍວ່າ, ເພິ່ນງຶດປະຫລາດ^ໃຈ ໃນຄຳສັ່ງສອນເຖິງເລື່ອງອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ.
[13] ຝ່າຍໂປໂລກັບຜູ້^ຮ່ວມງານຂອງ^ເພິ່ນ ກໍລົງເຮືອເດີນທາງຈາກເມືອງປາໂຟ ໄປຍັງເມືອງເປກາໃນແຂວງປຳຟີເລຍ, ໃນທີ່ນັ້ນ ໂຢຮັນມາຣະໂກໄດ້ໜີປະພວກເພິ່ນ ແລະກັບເມືອຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.
[14] ແຕ່ພວກເພິ່ນໄດ້ເດີນທາງຕໍ່ໄປ ຈາກເມືອງເປກາ ແລະມາຮອດເມືອງອັນຕີໂອເຂຍໃນແຂວງປີຊີເດຍ, ພວກເພິ່ນໄປຍັງທຳມະສາລາ ແລະນັ່ງລົງທີ່ນັ້ນໃນວັນ^ຊະບາໂຕ.
[15] ຫລັງຈາກການອ່ານກົດບັນຍັດຂອງ^ໂມເຊ ແລະໜັງສືຂອງ^ບັນດາຜູ້ທຳນວາຍສິ້ນສຸດແລ້ວ ຜູ້ປົກຄອງທຳມະສາລາ ກໍໃຊ້ຄົນໄປບອກບາຣະນາບາກັບໂປໂລວ່າ, “ພີ່ນ້ອງ^ເອີຍ, ຖ້າພວກທ່ານມີຄຳໜູນໃຈແກ່ປະຊາຊົນເຫລົ່ານີ້ເຊີນກ່າວໄດ້.”
[16] ແລ້ວໂປໂລກໍລຸກຂຶ້ນ ໃຊ້ມືເປັນສັນຍານ ແລະກ່າວວ່າ, “ຊາວອິດສະຣາເອນ ແລະທ່ານທັງຫລາຍທີ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ^ເອີຍ ເຊີນຟັງເທີ້ນ
[17] ພຣະເຈົ້າແຫ່ງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ໄດ້ເລືອກເອົາບັນພະບຸລຸດຂອງ^ພວກເຮົາໄວ້ ແລະເຮັດໃຫ້ພວກເພິ່ນຈະເລີນມີກຽດຫລາຍຂຶ້ນ ຂະນະທີ່ພວກເພິ່ນຢູ່ປະເທດເອຢິບ ໃນຖານະຄົນຕ່າງດ້າວ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳພວກເພິ່ນອອກມາຈາກປະເທດເອຢິບ ດ້ວຍຣິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ^ພຣະອົງ
[18] ແລະເປັນເວລາສີ່ສິບປີ ທີ່ພຣະອົງອົດທົນ ຕໍ່ພວກເພິ່ນໃນຖິ່ນ^ແຫ້ງແລ້ງ^ກັນດານ.
[19] ພຣະອົງໄດ້ທຳລາຍເຈັດຊົນຊາດໃນດິນແດນການາອານ ແລະຍົກແຜ່ນດິນຂອງ^ຊາດເຫລົ່ານັ້ນ ໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງ^ພຣະອົງໄດ້ເປັນກຳມະສິດ.
[20] ທັງໝົດນີ້ໄດ້ໃຊ້ເວລາປະມານສີ່ຮ້ອຍຫ້າສິບປີ. “ຫລັງຈາກນີ້ ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ພວກເພິ່ນມີຜູ້ປົກຄອງມາປົກຄອງ ຈົນເຖິງສະໄໝຂອງ^ຜູ້ທຳນວາຍຊາມູເອນ.
[21] ເມື່ອພວກເພິ່ນໄດ້ຂໍໃຫ້ມີກະສັດ ພຣະເຈົ້າກໍໃຫ້ພວກເພິ່ນມີ ຄືໄດ້ໂຊນລູກຊາຍຂອງ^ກີເຊຈາກເຜົ່າເບັນຢາມິນ ໃຫ້ເປັນກະສັດປົກຄອງພວກເພິ່ນສີ່ສິບປີ.
[22] ຫລັງຈາກປົດໂຊນລົງແລ້ວ ພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຕັ້ງດາວິດໃຫ້ຂຶ້ນເປັນກະສັດຂອງ^ພວກເພິ່ນ, ພຣະເຈົ້າກ່າວກ່ຽວກັບດາວິດດັ່ງນີ້ວ່າ, ‘ເຮົາໄດ້ພົບ ດາວິດລູກຊາຍຂອງ^ເຢຊີ ເປັນຄົນທີ່ເຮັດຖືກໃຈເຮົາ ເປັນຜູ້ທີ່ຈະເຮັດຕາມຄວາມປະສົງຂອງເຮົາທຸກຢ່າງ.’
[23] ແມ່ນພຣະເຢຊູເຈົ້າເຊື້ອສາຍຄົນໜຶ່ງຂອງ^ດາວິດນີ້ແຫລະ ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັ້ງໃຫ້ເປັນພຣະຜູ້ໂຜດຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ຂອງປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັນຍາໄວ້.
[24] ກ່ອນພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດມາ ໂຢຮັນໄດ້ປະກາດຕໍ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນທຸກຄົນແລ້ວ ກ່ຽວກັບການຖິ້ມໃຈເກົ່າ^ເອົາໃຈໃໝ່ ແລະຮັບບັບຕິສະມາ.
[25] ເມື່ອໂຢຮັນໃກ້ຈະສຳເລັດພາລະກິດຂອງຕົນແລ້ວ ເພິ່ນກໍໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, ‘ເຈົ້າ^ທັງຫລາຍຄິດວ່າຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຜູ້ໃດ? ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າຄອຍຖ້າ, ແຕ່ຈົ່ງຟັງເທີ້ນ ພາຍຫລັງຂ້າພະເຈົ້າຈະມີທ່ານຜູ້ໜຶ່ງ ແລະຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະປົດເກີບອອກຈາກຕີນຂອງ^ເພິ່ນ.’
[26] ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍຜູ້ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງ^ອັບຣາຮາມ ແລະທ່ານທັງຫລາຍທີ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ^ເອີຍ, ຂ່າວແຫ່ງຄວາມ^ພົ້ນນີ້ໄດ້ຖືກສົ່ງມາ ແມ່ນສຳລັບພວກເຮົານີ້ເອງ.
[27] ດ້ວຍວ່າ, ປະຊາຊົນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ກັບພວກຜູ້ປົກຄອງບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ ແລະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈຖ້ອຍຄຳຂອງ^ພວກຜູ້ທຳນວາຍ ທີ່ມີຜູ້ອ່ານສູ່ຟັງໃນທຸກວັນ^ຊະບາໂຕ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງ^ພວກຜູ້ທຳນວາຍສຳເລັດ ໂດຍການຕັດສິນລົງໂທດພຣະອົງ,
[28] ເຖິງແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ພົບຄວາມຜິດປະການໃດໃນພຣະອົງ ທີ່ຕ້ອງຖືກປະຫານກໍຕາມ ພວກເຂົາຍັງໄດ້ຂໍຮ້ອງປີລາດໃຫ້ປະຫານພຣະອົງເສຍ.
[29] ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຮັດທຸກສິ່ງໃຫ້ສຳເລັດ ຕາມທີ່ພຣະຄຳພີໄດ້ຂຽນໄວ້ກ່ຽວກັບພຣະອົງແລ້ວ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເອົາພຣະສົບລົງຈາກໄມ້ກາງແຂນ ແລະນຳໄປວາງໄວ້ໃນອຸບມຸງ.
[30] ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນດານໃຫ້ພຣະອົງເປັນຄືນມາຈາກຕາຍ.
[31] ເປັນເວລາຫລາຍວັນ ທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສຳແດງແກ່ຫລາຍຄົນໃຫ້ໄດ້ເຫັນ ຄືພວກທີ່ຕາມພຣະອົງມາຈາກແຂວງຄາລີເລ ເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ບັດນີ້ຄົນເຫລົ່ານັ້ນແຫລະ ໄດ້ເປັນພະຍານຝ່າຍພຣະອົງ ໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ.
[32] ຝ່າຍພວກເຮົາໄດ້ນຳເອົາຂ່າວປະເສີດນີ້ແຫລະ ມາບອກທ່ານທັງຫລາຍວ່າ, ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສັນຍາໄວ້ກັບບັນພະບຸລຸດຂອງ^ພວກເຮົາ
[33] ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນດານໃຫ້ພຣະສັນຍານັ້ນສຳເລັດແລ້ວ, ສຳລັບພວກເຮົາ ຜູ້ທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງ^ພວກເພິ່ນ ໂດຍບັນດານໃຫ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າເປັນຄືນມາສູ່ຊີວິດ, ດັ່ງທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ໃນພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ ບົດທີສອງວ່າ, ‘ເຈົ້າເປັນລູກຊາຍຂອງເຮົາ ວັນນີ້ ເຮົາໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດເຈົ້າ.’
[34] ນີ້ແຫລະ ແມ່ນຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ ເຖິງຄວາມ^ເປັນຄືນມາຈາກຕາຍຂອງ^ພຣະອົງວ່າ, ບໍ່ໃຫ້ຫລົບສູ່ຄວາມ^ເປື່ອຍເນົ່າຈັກເທື່ອ: ‘ເຮົາຈະໃຫ້ພຣະພອນ ອັນສັກສິດບໍຣິສຸດ ແລະໝັ້ນຄົງແກ່ເຈົ້າ ທີ່ເຮົາໄດ້ສັນຍາໄວ້ກັບດາວິດ.’
[35] ແມ່ນແທ້ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນບົດອື່ນເໝືອນກັນວ່າ, ‘ເຮົາຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສັດຊື່ຂອງເຮົາ ຕ້ອງປະສົບຄວາມ^ເປື່ອຍເນົ່າ.’
[36] ຝ່າຍດາວິດ, ເມື່ອໄດ້ປະຕິບັດໃນຄາວອາຍຸຂອງທ່ານ ຕາມຄວາມປະສົງຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ແລ້ວເພິ່ນໄດ້ຕາຍໄປ, ເພິ່ນໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ຢູ່ກັບບັນພະບຸລຸດຂອງ^ເພິ່ນ ແລະປະສົບຄວາມ^ເປື່ອຍເນົ່າ.
[37] ແຕ່ພຣະອົງຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ບັນດານໃຫ້ເປັນຄືນມາຈາກຕາຍນັ້ນ, ເພິ່ນບໍ່ໄດ້ພົບຄວາມ^ເປື່ອຍເນົ່າ.
[38] ເຫດສະນັ້ນ ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍ^ເອີຍ, ຈົ່ງເຂົ້າໃຈວ່າ ໂດຍທາງພຣະອົງນັ້ນແຫລະ, ຈຶ່ງໄດ້ປະກາດການຍົກຄວາມ^ຜິດບາບໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ.
[39] ແລະໂດຍທາງພຣະອົງນັ້ນ ທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອຈະໄດ້ຖືກຊົງຊຳລະທຸກຢ່າງ ຊຶ່ງຈະຊຳລະບໍ່ໄດ້ຕາມກົດບັນຍັດຂອງ^ໂມເຊ.
[40] ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະວັງໃຫ້ດີ ເພື່ອວ່າຖ້ອຍຄຳທີ່ພວກຜູ້ທຳນວາຍໄດ້ກ່າວໄວ້ນັ້ນ ຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນກັບພວກທ່ານ
[41] ‘ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ ຄົນທີ່ມັກປະໝາດນິນທາ ຈົ່ງປະຫລາດ^ໃຈແລະຈິບຫາຍໄປສາເຖີດ ດ້ວຍວ່າ, ສິ່ງທີ່ເຮົາກະທຳຢູ່ໃນວັນນີ້ ແມ່ນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຍອມ ເຊື່ອຟັງເປັນແນ່ ເຖິງແມ່ນວ່າມີບາງຄົນ ມາອະທິບາຍໃຫ້ຟັງແລ້ວກໍຕາມ.’”
[42] ເມື່ອໂປໂລກັບບາຣະນາບາ ກຳລັງຍ່າງອອກຈາກທຳມະສາລາໄປນັ້ນ ປະຊາຊົນກໍເຊີນທ່ານທັງສອງໃຫ້ກັບຄືນມາອີກໃນວັນ^ຊະບາໂຕຕໍ່ໄປ ເພື່ອກ່າວເຖິງຂໍ້ຄວາມ^ນີ້ອີກ.
[43] ຫລັງຈາກທີ່ປະຊາຊົນເລີກຈາກບ່ອນນະມັດສະການໄປແລ້ວ ກໍມີຄົນຢິວກັບຜູ້ທີ່ເຂົ້າຮີດຢິວ ທີ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າຫລາຍຄົນໄດ້ຕິດຕາມໂປໂລ ແລະ ບາຣະນາບາ, ທ່ານທັງສອງຈຶ່ງກ່າວຕັກເຕືອນໜູນໃຈໃຫ້ພວກເຂົາດຳເນີນຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອໂດຍເພິ່ງພຣະຄຸນຂອງ^ພຣະເຈົ້າ.
[44] ເມື່ອເຖິງວັນ^ຊະບາໂຕຕໍ່ມາ ປະຊາຊົນເກືອບໝົດທັງເມືອງໄດ້ມາເຕົ້າໂຮມກັນ ເພື່ອຟັງພຣະຄຳຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ.
[45] ເມື່ອພວກຢິວເຫັນປະຊາຊົນຫລວງຫລາຍເຊັ່ນນີ້ ພວກເຂົາກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມ^ອິດສາ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໂຕ້ຖຽງຄຳເວົ້າຂອງ^ໂປໂລ ແລະໝິ່ນປະໝາດເພິ່ນ.
[46] ແຕ່ໂປໂລກັບບາຣະນາບາມີໃຈກ້າກ່າວອອກໄປວ່າ, “ຈຳເປັນທີ່ຈະຕ້ອງມາກ່າວພຣະຄຳຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ສູ່ທ່ານທັງຫລາຍຟັງກ່ອນ, ແຕ່ໃນເມື່ອພວກທ່ານບໍ່ຍອມຮັບເອົາພຣະທຳນັ້ນ ແລະຖືວ່າຕົນບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະຮັບຊີວິດນິຣັນດອນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາກໍຈະໄປຫາຄົນຕ່າງຊາດ.
[47] ເພາະເລື່ອງນີ້ແຫລະ ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງສັ່ງພວກເຮົາວ່າ, ‘ເຮົາໄດ້ຕັ້ງເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ເປັນແສງ^ສະຫວ່າງ ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ ເພື່ອວ່າເຈົ້າຈະເປັນເຫດໃຫ້ ໂລກທັງໝົດໄດ້ພົ້ນ.’”
[48] ເມື່ອຄົນຕ່າງຊາດໄດ້ຍິນເຊັ່ນນີ້ແລ້ວ ພວກເຂົາກໍຊົມຊື່ນ^ຍິນດີຫລາຍ ແລະສັນລະເສີນຖ້ອຍຄຳຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ, ຄົນທັງຫລາຍ ຜູ້ທີ່ຖືກເລືອກໄວ້ສຳລັບຊີວິດນິຣັນດອນກໍໄດ້ວາງໃຈເຊື່ອ.
[49] ພຣະທຳຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າໄດ້ແຜ່ໄປທົ່ວທັງຂົງເຂດນັ້ນ.
[50] ແຕ່ພວກຢິວໄດ້ຍົວະຍົງພວກແມ່ຍິງທີ່ມີກຽດສູງໃນສັງຄົມທີ່ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະພວກຜູ້ຊາຍຄົນສຳຄັນໃນເມືອງນີ້ ໄດ້ກໍ່ການຂົ່ມເຫັງໂປໂລ ແລະ ບາຣະນາບາ ແລະຂັບໄລ່ທ່ານທັງສອງໃຫ້ອອກໄປຈາກເຂດແດນຂອງ^ພວກເຂົາ.
[51] ສ່ວນໂປໂລກັບບາຣະນາບາກໍສັ່ນຂີ້ຝຸ່ນທີ່ຕິດຕີນຂອງ^ພວກຕົນອອກ ເພື່ອເປັນສັນຍານແຫ່ງການຄັດຄ້ານຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ ແລ້ວທ່ານທັງສອງກໍເດີນທາງໄປຍັງເມືອງອີໂກນີອົນ.
[52] ຝ່າຍບັນດາພວກສິດໃນເມືອງອັນຕີໂອເຂຍ ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມ^ຊົມຊື່ນ^ຍິນດີ ແລະດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ.