[1] ເມື່ອມີການຕັດສິນໃຈວ່າ ຈະໃຫ້ພວກເຮົາເດີນທາງໄປທາງເຮືອ ໄປຍັງປະເທດອີຕາລີ ພວກເຂົາຈຶ່ງມອບໂປໂລກັບນັກໂທດຄົນອື່ນໆໄວ້ກັບນາຍຮ້ອຍຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ, ຢູລີໂອ ເປັນນາຍທະຫານໃນກອງທັບຂອງ^ຈັກກະພັດໂອຄຸດໂຕ.
[2] ພວກເຮົາລົງເຮືອລຳໜຶ່ງ ທີ່ມາຈາກອາຣະມິດ ຊຶ່ງກຳລັງຈະອອກໄປຍັງທ່າຕ່າງໆຕາມແຂວງເອເຊຍ ແລ້ວພວກເຮົາກໍອອກເດີນທາງໄປ, ອາຣິດຕາໂຂ ຊາວເມືອງເທສະໂລນິກໃນແຂວງມາເກໂດເນຍ ກໍເດີນທາງໄປກັບພວກເຮົາດ້ວຍ.
[3] ວັນຕໍ່ມາ ພວກເຮົາໄດ້ມາເຖິງເມືອງຊີໂດນ, ຢູລີໂອໄດ້ມີໃຈເມດຕາຕໍ່ໂປໂລ ຈຶ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ໂປໂລໄປຫາໝູ່ເພື່ອນໄດ້ ເພື່ອຮັບເອົາເຄື່ອງຂອງທີ່ຕົນຈຳເປັນໃຊ້.
[4] ເມື່ອເຮືອອອກຈາກທີ່ນັ້ນແລ້ວ ພວກເຮົາກໍຕ້ອງລຽບຝັ່ງຂອງ^ເກາະໄຊປຣັດໄປ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ຫລີກທວນລົມໄດ້ ເພາະຖືກລົມພັດຂັດຂວາງ.
[5] ເມື່ອຜ່ານທະເລໃກ້ກັບເມືອງກີລີເກຍ ແລະເມືອງປຳຟີເລຍໄປແລ້ວ ພວກເຮົາກໍມາເຖິງເມືອງມີຣາ ໃນແຂວງລີເກຍ.
[6] ໃນທີ່ນັ້ນ ນາຍຮ້ອຍໄດ້ພົບເຮືອລຳໜຶ່ງ ທີ່ມາຈາກເມືອງອາເລັກຊັນເດຍ ຊຶ່ງກຳລັງຈະໄປຍັງປະເທດອີຕາລີ. ດັ່ງນັ້ນ ນາຍຮ້ອຍຈຶ່ງໃຫ້ພວກເຮົາລົງໄປຂຶ້ນເຮືອລຳນັ້ນ.
[7] ເຮືອຊຶ່ງພວກເຮົາຂີ່ນັ້ນໄປຊ້າຫລາຍ ແລະກໍໃຊ້ເວລາຫລາຍວັນດ້ວຍຄວາມ^ຍາກລຳບາກ ຈຶ່ງມາເຖິງເມືອງກະນີໂດ, ໃນເມື່ອລົມພັດຕ້ານພວກເຮົາແຮງຫລາຍ ພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ອາດໄປຍັງທິດທາງນັ້ນໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງລຽບຝັ່ງຂອງ^ເກາະກະເຣເຕໄປ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ຫລີກລົມໄດ້ໂດຍຜ່ານແຫລມຊັນໂມນ.
[8] ເມື່ອລຽບຝັ່ງຂອງ^ເກາະໄປດ້ວຍຄວາມ^ລຳບາກແລ້ວ ພວກເຮົາຈຶ່ງມາເຖິງບ່ອນໜຶ່ງ ຊຶ່ງຢູ່ໃກ້ກັບເມືອງລາເຊອາຊື່ວ່າ, “ທ່າງາມ.”
[9] ພວກເຮົາເສຍເວລາຫລາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະເດີນທາງຕໍ່ໄປອາດເປັນອັນຕະລາຍກໍໄດ້ ເພາະບັດນີ້ ເທດສະການວັນລຶບລ້າງ^ບາບ ກໍຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ ໂປໂລຈຶ່ງແນະນຳພວກເຂົາວ່າ,
[10] “ທ່ານທັງຫລາຍ^ເອີຍ ເຮົາເຫັນວ່າການເດີນທາງຄາວນີ້ຈະເປັນອັນຕະລາຍ ເຮືອກັບເຄື່ອງບັນທຸກຈະໄດ້ຮັບຄວາມ^ເສຍຫາຍໜັກ ນອກນີ້ກໍຍັງເປັນການສ່ຽງຕໍ່ຊີວິດຂອງ^ພວກເຮົາເໝືອນກັນ.”
[11] ແຕ່ນາຍຮ້ອຍເຊື່ອຄວາມ^ນາຍທ້າຍ ແລະເຈົ້າຂອງເຮືອຫລາຍກວ່າຄຳແນະນຳຂອງ^ໂປໂລ.
[12] ເພາະທ່າເຮືອນັ້ນບໍ່ເໝາະສຳລັບຈອດພັກໃນລະດູໜາວ, ດັ່ງນັ້ນ ຄົນເດີນເຮືອສ່ວນຫລາຍຈຶ່ງຕັດສິນໃຈອອກຈາກທີ່ນັ້ນ ແລະພະຍາຍາມເດີນເຮືອໃຫ້ເຖິງເມືອງຟີນິກ ຖ້າເປັນໄປໄດ້ ເພື່ອຈອດພັກຍາມລະດູໜາວ ຊຶ່ງເປັນທ່າເຮືອຂອງ^ກະເຣເຕ ຢູ່ທາງດ້ານ^ຕາເວັນຕົກສ່ຽງໃຕ້ກັບຕາເວັນຕົກສ່ຽງເໜືອ.
[13] ເມື່ອລົມທິດໃຕ້ເລີ່ມພັດມາຄ່ອຍໆພວກເຂົາຄິດວ່າ ຄົງເຮັດຕາມແຜນການຂອງ^ພວກເຂົາໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖອນສະໝໍຂຶ້ນ ແລະແລ່ນເຮືອລຽບໃກ້ຝັ່ງຂອງ^ກະເຣເຕ.
[14] ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາແລ່ນເຮືອໄປບໍ່ເຫິງປານໃດລົມພະຍຸທີ່ຊື່ວ່າ, “ລົມຕາເວັນອອກສ່ຽງເໜືອ.” ກໍພັດຢ່າງແຮງ ລົງມາແຕ່ເທິງພູຂອງ^ເກາະ.
[15] ລົມພະຍຸພັດໃສ່ເຮືອຢ່າງໜັກ ແລະໃນເມື່ອແລ່ນເຮືອບຸລົມພະຍຸບໍ່ໄດ້ ພວກເຮົາຈຶ່ງຢຸດຄວາມ^ພະຍາຍາມ ແລະປ່ອຍໃຫ້ເຮືອຖືກພັດໄປຕາມກະແສລົມ.
[16] ພວກເຮົາມີບ່ອນຊົ້ນລົມພະຍຸໜ້ອຍໜຶ່ງ ເມື່ອຜ່ານໄປສູ່ທາງໃຕ້ຂອງ^ເກາະນ້ອຍແຫ່ງໜຶ່ງຊື່ວ່າ ກາວດາ, ໃນທີ່ນັ້ນ ພວກເຮົາມັດເຮືອນ້ອຍທີ່ໃຊ້ກູ້ໄພໄວ້ໄດ້ຍາກທີ່ສຸດ.
[17] ເມື່ອຍົກເຮືອນ້ອຍຂຶ້ນແລ້ວ ພວກລູກເຮືອກໍເອົາເຊືອກມັດກ້ຽວເຮືອໃຫຍ່ໄວ້, ເພາະພວກເຂົາຢ້ານວ່າເຮືອຈະໄປຄຸງຫາດຊາຍທີ່ແຄມຝັ່ງຂອງ^ຊີຣະຕີ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງລົດໃບເຮືອລົງ ແລະປ່ອຍໃຫ້ເຮືອໄປຕາມກະແສລົມພັດ.
[18] ລົມພະຍຸກ້າສືບຕໍ່ພັດກະໜໍ່າຢ່າງແຮງ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນວັນຕໍ່ມາ ພວກເຂົາຈຶ່ງເລີ່ມໂຍນເຄື່ອງຂອງ^ບັນທຸກຖິ້ມອອກຈາກເຮືອ,
[19] ແລະໃນວັນທີສາມ ພວກເຂົາກໍໂຍນເຄື່ອງໃຊ້ໃນເຮືອຖິ້ມດ້ວຍມືຂອງ^ພວກເຂົາເອງ.
[20] ເປັນເວລາຫລາຍວັນ ທີ່ພວກເຮົາບໍ່ອາດເຫັນຕາເວັນ ແລະດວງດາວໄດ້ ແລະລົມພະຍຸກໍພັດມາຢ່າງແຮງຢູ່ຕະຫລອດ, ໃນທີ່ສຸດ ຄວາມຫວັງທີ່ພວກເຮົາຈະລອດຊີວິດໄດ້ ກໍໝົດສິ້ນໄປ.
[21] ພວກທີ່ຂີ່ເຮືອນັ້ນບໍ່ໄດ້ກິນເຂົ້າເປັນເວລາຫລາຍວັນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂປໂລຈຶ່ງຢືນຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ແລະກ່າວວ່າ, “ທ່ານທັງຫລາຍ^ເອີຍ ພວກທ່ານຄວນຟັງຄວາມ^ເຮົາ ແລະບໍ່ຄວນອອກມາຈາກເກາະກະເຣເຕ, ແລ້ວພວກເຮົາກໍຄົງບໍ່ປະເຊີນກັບອັນຕະລາຍ ແລະການສູນເສຍເຄື່ອງຂອງ^ເຫລົ່ານີ້.
[22] ແຕ່ບັດນີ້ ເຮົາຂໍເຊີນຊວນພວກທ່ານໃຫ້ຊື່ນໃຈເທາະ ເພາະໃນພວກທ່ານຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດເສຍຊີວິດ ຈະເສຍກໍມີແຕ່ເຮືອເທົ່ານັ້ນ.
[23] ເພາະວ່າໃນຄືນນີ້ເອງເທວະດາຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ແລະອົງທີ່ເຮົາບົວລະບັດນັ້ນ ໄດ້ມາຢືນຢູ່ໃກ້ເຮົາ
[24] ແລ້ວກ່າວວ່າ, ‘ໂປໂລ^ເອີຍ ຢ່າສູ່ຢ້ານເລີຍ ເຈົ້າຈະຕ້ອງໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າຈັກກະພັດ, ສ່ວນຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ເທິງເຮືອນຳເຈົ້ານັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງໂຜດໃຫ້ພົ້ນຕາຍເພາະເຫັນແກ່ເຈົ້າ.’
[25] ສະນັ້ນແຫລະ ທ່ານທັງຫລາຍ^ເອີຍ, ຈົ່ງຊື່ນໃຈເທາະ ເພາະເຮົາໄດ້ວາງໃຈເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ເຮົາຈຶ່ງແນ່ໃຈວ່າ ທຸກສິ່ງຈະເປັນໄປຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ບອກເຮົານັ້ນ.
[26] ແຕ່ພວກເຮົາຈະຕ້ອງຄຸງເກາະແຫ່ງໜຶ່ງ.”
[27] ຕົກມາຮອດຄືນທີສິບສີ່ ລົມພະຍຸກໍຍັງພັດພວກເຮົາໄປມາຢູ່ຕະຫລອດ ໃນທະເລເມດີແຕຣາເນ ປະມານທ່ຽງຄືນ ພວກລູກເຮືອກໍຄິດວ່າ ພວກເຂົາມາໃກ້ບົກແລ້ວ.
[28] ພວກເຂົາໄດ້ໂຍນສາຍແທກລົງໃນນໍ້າທະເລ ຈຶ່ງຮູ້ວ່ານໍ້າເລິກສາມສິບເຈັດແມັດ, ເມື່ອໄປຕື່ມໜ້ອຍໜຶ່ງ ກໍໂຍນສາຍແທກຢັ່ງເບິ່ງອີກ ຈຶ່ງຮູ້ວ່ານໍ້າເລິກຊາວແປດແມັດ.
[29] ພວກເຂົາຢ້ານວ່າເຮືອຂອງ^ພວກເຂົາ ຈະຕຳໂງ່ນຫີນທີ່ຝັ່ງ ຈຶ່ງຖິ້ມສະໝໍທາງທ້າຍເຮືອສີ່ອັນລົງ ແລະພາວັນນາ^ອະທິຖານຂໍໃຫ້ແຈ້ງໄວໆ.
[30] ແລ້ວພວກລູກເຮືອ ກໍຊອກຫາທາງທີ່ຈະອອກໜີຈາກເຮືອໄປ ພວກເຂົາຢ່ອນເຮືອນ້ອຍທີ່ໃຊ້ກູ້ໄພລົງນໍ້າ ແລະເຮັດຕັ້ງຕິຈະຖິ້ມສະໝໍລົງທາງຫົວເຮືອ.
[31] ແຕ່ໂປໂລກ່າວແກ່ນາຍຮ້ອຍໂຣມກັບພວກທະຫານວ່າ, “ຖ້າຄົນເຫລົ່ານີ້ບໍ່ຢູ່ໃນເຮືອ ພວກທ່ານຈະບໍ່ລອດຊີວິດ.”
[32] ດັ່ງນັ້ນ ພວກທະຫານຈຶ່ງຕັດເຊືອກທີ່ມັດເຮືອນ້ອຍໄວ້ນັ້ນ ໃຫ້ເຮືອຕົກນໍ້າໄຫລໄປ.
[33] ເມື່ອໃກ້ຈະຮຸ່ງເຊົ້າ ໂປໂລກໍເຊີນຊວນພວກເຂົາທຸກຄົນໃຫ້ກິນເຂົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, “ບັດນີ້ ພວກທ່ານລໍຖ້າໄດ້ສິບສີ່ວັນແລ້ວ ແລະບໍ່ໄດ້ກິນຫຍັງຕະຫລອດເວລາດັ່ງກ່າວນັ້ນ.
[34] ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງຂໍເຊີນຊວນໃຫ້ພວກທ່ານກິນອາຫານ ເພາະພວກທ່ານຕ້ອງການກິນອາຫານເພື່ອໃຫ້ຢູ່ລອດ. ດ້ວຍວ່າ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດ^ຜູ້ໜຶ່ງໃນພວກທ່ານ ຈະສູນເສຍແມ່ນແຕ່ຜົມເສັ້ນດຽວທີ່ຫົວຂອງຕົນ.”
[35] ຫລັງຈາກກ່າວເຊັ່ນນີ້ແລ້ວ ໂປໂລກໍຈັບເອົາເຂົ້າຈີ່ຂຶ້ນມາ ໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າຕໍ່ໜ້າທຸກຄົນ ແລ້ວກໍຫັກຮັບປະທານ.
[36] ພວກເຂົາທຸກຄົນ ຕ່າງກໍຊື່ນໃຈຂຶ້ນຈຶ່ງຮັບປະທານອາຫານດ້ວຍກັນ.
[37] ພວກເຮົາມີດ້ວຍກັນທັງໝົດ ສອງຮ້ອຍເຈັດສິບຫົກຄົນ ທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນີ້.
[38] ເມື່ອທຸກຄົນກິນອີ່ມແລ້ວ ພວກເຂົາກໍຂົນເຂົ້າ^ເປືອກຖິ້ມລົງທະເລ ເພື່ອໃຫ້ເຮືອເບົາຂຶ້ນ.
[39] ເມື່ອແຈ້ງມາແລ້ວ ພວກລູກເຮືອກໍບໍ່ຮູ້ວ່າແມ່ນແຄມຝັ່ງໃດ ແຕ່ພວກເຂົາຫລຽວເຫັນອ່າວແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ມີຫາດ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຕົກລົງກັນວ່າ ຖ້າເປັນໄປໄດ້ຈະໃຫ້ເຮືອເຂົ້າຄຸງຫາດນັ້ນ.
[40] ພວກເຂົາຕັດສາຍສະໝໍຖິ້ມລົງໃນທະເລ, ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍແກ້ເຊືອກທີ່ມັດໂທມຂັດທ້າຍເຮືອອອກ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍເລີ່ມຊັກໃບເຮືອທີ່ຫົວເຮືອຂຶ້ນໃຫ້ລົມພັດ ເພື່ອເຮືອຈະແລ່ນຊື່ເຂົ້າໄປຫາຝັ່ງ.
[41] ແຕ່ເມື່ອເຮືອມາຈຸຫາດດິນຊາຍລະຫວ່າງສອງກະແສນໍ້າໄຫລ ເຮືອຈຶ່ງຄາຢູ່ກັບທີ່ ຫົວເຮືອຊົ້ນເຂົ້າໄປໃນດິນຊາຍ ແລະເຄື່ອນໄຫວບໍ່ໄດ້ ສ່ວນທ້າຍເຮືອນັ້ນແຕກ ໂດຍຖືກກະແສນໍ້າທີ່ໄຫລແຮງທັ່ງໃສ່.
[42] ພວກທະຫານວາງແຜນກັນວ່າ, ຈະຂ້າພວກນັກໂທດ ເພາະຢ້ານວ່າຈະມີຜູ້ລອຍນໍ້າໜີໄປໄດ້,
[43] ແຕ່ນາຍຮ້ອຍໂຣມມີໃຈຢາກໃຫ້ໂປໂລລອດຊີວິດ ຈຶ່ງຫ້າມພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ປະຕິບັດຕາມແຜນນັ້ນ, ນາຍຮ້ອຍຈຶ່ງສັ່ງໃຫ້ທຸກຄົນທີ່ລອຍນໍ້າເປັນໂດດລົງນໍ້າກ່ອນໝູ່ ແລະລອຍເຂົ້າໄປຫາຝັ່ງ.
[44] ສ່ວນຜູ້ທີ່ເຫລືອນັ້ນ ໃຫ້ລອຍເຟືອໄມ້ແປ້ນ ຫລືເຟືອທ່ອນໄມ້ທີ່ຫັກຈາກເຮືອຕາມໄປ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາທຸກຄົນຈຶ່ງມາເຖິງຝັ່ງດ້ວຍຄວາມ^ປອດໄພ.