[1] Худа Нуһ вә униң оғуллириға бәхит ата қилип мундақ деди: — Силәр нәслиңларни көпәйтиңлар, уруқ-әвладиңлар пүтүн дунияға тарқалсун.
[2] Йәр йүзидики барлиқ чоң-кичик һайванатлар, учар қанатлар вә белиқлар силәрдин қорқуп, силәрниң башқурушуңларда болиду.
[3] Бурун силәргә озуқлуқ үчүн көктатларни бәргинимдәк, әнди силәргә һәммә һайванатларниму беримән.
[4] Лекин силәр қени бар гөшни һәргиз йемәңлар, чүнки җан қандидур.
[5] Буниңдин башқа, қан төкүлүш болса, чоқум һесап алимән. Һәр қандақ бир һайван адәм өлтүрсә, униңдинму һесап алимән. Кимду-ким адәм өлтүрсә, униму өлүмгә мәһкүм қилимән.
[6] Мән адәмни Өзәмгә охшайдиған қилип яраттим, Шуниң үчүн кимки башқа бир адәмниң қенини төксә, Униң қениму башқилар тәрипидин төкүлиду.
[7] Силәр нәслиңларни көпәйтиңлар. Силәрниң уруқ-әвладиңлар пүтүн дунияни қаплисун.
[8] -
[10] Андин Худа Нуһ вә униң оғуллириға мундақ деди: — Мән әнди силәр вә силәрниң уруқ-әвлатлириңлар билән һәм йәр йүзидики барлиқ һайванатлар, йәни силәр билән биллә кемидин чиққан һәр бир өй һайванлири, явайи һайванатлар вә учар қанатлар билән келишим түзимән.
[11] Силәргә вәдә беримәнки, пүткүл җанлиқлар һәргиз топан билән қайта йоқитилмайду, йәр йүзини харап қилидиған топан иккинчи кәлмәйду.
[12] -
[13] Мән силәр вә барлиқ җанлиқлар билән мәңгүлүк бир келишимни түздүм. Бу келишимниң бәлгүси — асманда көрүнидиған һасан-һүсәндур.
[14] -
[15] Мәйли қачан болмисун, ямғурдин кейин асмандики булутлар арисида һасан-һүсәнни көргинимдә, Өзәмниң силәр вә пүткүл җанлиқлар билән түзгән келишимимни есимгә алимән. Топан барлиқ җанлиқларни қайта йоқатмайду.
[16] Һасан-һүсәнниң булутлар арисида пәйда болуши Өзәмниң силәр вә йәр йүзидики пүткүл җанлиқлар билән түзгән мәңгүлүк келишимимни есимгә кәлтүриду.
[17] Һасан-һүсән Мениң барлиқ җанлиқлар билән түзгән келишимимниң бәлгүси болсун.
[18] Кемидин чиққан Нуһниң оғуллири: Сам, Һам вә Япәтләр еди. (Һам қананлиқларниң бовиси.)
[19] Дунияға тарқалған һәммә хәлиқләр Нуһниң бу үч оғлиниң әвлатлиридур.
[20] Нуһ дехан болуп, үзүмзарлиқ йетиштүргән биринчи киши еди.
[21] Бир қетим у шарап ичип мәс болуп қелип, кийим-кечәклирини селиветип, чедирида ятатти.
[22] Қананниң атиси болған Һам атисиниң қеп-ялиңачлиғини көрүп қелип, бу ишни икки қериндишиға ашкарилап қойди.
[23] Сам билән Япәт учисиға бир узун чапан йепинчақлап, чедирниң ичигә кәйничә меңип кирип, чапанни атисиға йепип қойди. Улар йүзини алди тәрәпкә қилип, атисиниң ялиңач тенигә қаримиди.
[24] Нуһ ойғинип, кәнҗә оғли Һамниң қилғанлирини билип,
[25] униң оғли Қананға ләнәт ейтип мундақ деди: «Қананға ләнәт яққай! У қериндашлириниң әң төвән қули болғай.
[26] Пәрвәрдигар — Сам етиқат қилған Худа мәдһийиләнгәй! Қананниң әвлади Самниң әвладиға қул болғай.
[27] Худа Япәтни гүлләп яшнатқай. Униң әвлади Самниң әвлади билән биллә инақ яшиғай. Қананниң әвлади Япәтниң әвладиға қул болғай».
[28] Топандин кейин Нуһ йәнә үч йүз әллик жил өмүр сүрди.
[29] У тоққуз йүз әллик йешида аләмдин өтти.