[1] Яқуп өз атиси турған Қанан районида олтирақлишип қалди.
[2] Төвәндикиләр Яқупниң аилисиниң иш-излиридур. Йүсүп он йәттә яшқа киргән чағлирида, һемишәм атисиниң кичик хотунлири Билһа вә Зилпаниң оғуллириға ярдәмлишип, қой баққили чиқатти. У акилириниң қилған яман ишлирини атисиға мәлум қилип туратти.
[3] Исраил Йүсүпни башқа оғуллиридин көпирәк яхши көрәтти. Чүнки Йүсүп униң қериған вақтида тапқан балиси еди. Исраил Йүсүпкә бир ала тон тиктүрүп бәрди.
[4] Атилириниң уни өзлиридин артуқ көридиғанлиғини сәзгән акилири Йүсүпкә шунчилик өчмәнлик қилаттики, һәтта униңға силиқ гәпму қилматти.
[5] Бир күни Йүсүп чүш көрүп, уни акилириға ейтип бәрди. Улар униңға бурунқидинму өч болуп кәтти.
[6] У: — Қулақ селиңлар! Көргән чүшүмни силәргә ейтип берәй.
[7] Биз һәммимиз етизда буғдай бағлаватқидәкмиз. Мениң бағлиған буғдийим тиклинип түз турғидәк, силәрниң бағлиғанлириңлар мениңкиниң әтрапида бешини егип тазим қилип турғидәк! — деди.
[8] Акилири униңдин: — Сән падиша болуп, бизгә һөкүмранлиқ қилмақчиму? — дәп сориди. Йүсүп чүшини акилириға өрүп бәргәнлигидин, улар униңға техиму өч болуп кәтти.
[9] Кейин Йүсүп йәнә бир чүш көрүп, униму акилириға ейтип берип, уларға: — Мән йәнә бир чүш көрүптимән. Чүшүмдә қуяш, ай вә он бир юлтуз маңа тазим қилип турғидәк! — деди.
[10] Йүсүп бу чүшни атисиғиму ейтип бәрди. Атиси уни әйипләп: — Қандақ чүш бу? Сән анаң, акилириң вә мениң саңа баш егип тазим қилишимизни ойламсән? — деди.
[11] Буниң билән Йүсүпниң акилири униңға интайин көрәлмәслик қилишидиған болуп қалди. Лекин атиси бу ишни көңлигә пүкүп қойди.
[12] Бир күни Йүсүпниң акилири Шәкәмдики яйлаққа атисиниң қойлирини баққили барған еди.
[13] Исраил Йүсүпкә: — Акилириң Шәкәмдә қой беқиватиду. Сән уларниң йениға берип йоқлап кәлгин, — деди. — Мақул, барай, — дәп җавап бәрди Йүсүп.
[14] Атиси униңға: — Сән акилириңниң вә падиларниң аман-есән яки әмәслигини көрүп келип, маңа хәвәр қилғин, — деди. Буниң билән атиси Һиброн җилғисидин уни йолға салди. Йүсүп Шәкәмгә берип,
[15] далада акилирини издәп жүргәндә, бир киши уни көрүп: — Кимни издәватисән? — дәп сориди.
[16] — Акилиримни издәватимән. Уларниң қәйәрдә қой беқиватқанлиғини ейтип бәрсиңиз, — деди у.
[17] У киши: — Улар кетип қалди. Уларниң Дотанға бармақчи болғанлиғини аңлидим, — деди. Шуниң билән Йүсүп акилириниң кәйнидин меңип, уларни Дотандин тапти.
[18] Улар Йүсүпни жирақтин көрүп, у йетип кәлгичә мәслиһәтлишип, уни өлтүрүвәтмәкчи болушти.
[19] Улар өз ара: — Һелиқи чүш атиси кәпту.
[20] Мундақ қилайли! Биз уни өлтүрүп, өлүгини сүйи қуруп кәткән қудуққа ташлаветип, жиртқуч һайван йәп кетипту, дәйли. Қени, униң чүшиниң әмәлгә ашқинини бир көрәйли, — дейишти.
[21] Уларниң сүйиқәстини аңлиған Рубен Йүсүпни қутқузувалмақчи болуп: — Уни өлтүрсәк болмайду!
[22] Уни зәхимләндүрмәй, чөлдики сүйи қуруп кәткән бу қудуққа ташлавәтсәкла болди, — деди. Униң бундақ дейишидики мәхсәт, кейин Йүсүпни бир амал қилип, уларниң қолидин қутулдуруп, атисиға қайтуруп бериш еди.
[23] -
[24] Йүсүп акилириниң йениға келиш биләнла, улар уни тутуп, учисидики ала тонини салдурувелип, уни бир сусиз қудуққа ташлавәтти.
[25] Улар тамаққа олтарғинида, бир топ исмаил қәбилисидин болған содигәрләр карвининиң Гилиадтин Мисир тәрәпкә кетиватқанлиғини көрди. Улар төгилиригә дора-дәрмәк, мәлһәм вә мурмәккиләрни артип кәлгән еди.
[26] Йәһуда өз қериндашлириға: — Бизниң өз инимизни өлтүрүп, җинайитимизни йошурушимизниң пайдиси немә?
[27] Уни өзимиз қол селип өлтүргинимиздин көрә, исмаилларға сетивәткинимиз түзүк. У қандақла болмисун бизниң инимиз, бизниң қан қериндишимиз, — деди. Қериндашлири буниңға қошулди.
[28] Шуңа Мидияндин кәлгән исмаил қәбилисидики содигәрләр у йәрдин өткәндә, Йүсүпниң акилири уни қудуқтин чиқирип, жигирмә күмүч тәңгигә баһалишип, исмаилларға сетивәтти. Бу кишиләр Йүсүпни Мисирға елип кәтти.
[29] Йүсүп содигәрләргә сетилғанда, Рубен йоқ еди. У қайтип кәлгәндин кейин, қудуқниң йениға берип, Йүсүпниң йоқлиғини көрүп, ечинған һалда кийимлирини житип,
[30] қериндашлири турған йәргә берип: — Йүсүп йоқ! Өйгә қандақ баримән? — деди.
[31] Буниң билән улар өшкидин бирни боғузлап, Йүсүпниң ала тонини өшкиниң қениға миләп,
[32] атисиниң алдиға апирип: — Биз бу ала тонни тепивалдуқ, бу Йүсүпниңму қандақ? — деди.
[33] Яқуп бу тонни тонуп: — Бу мениң оғлумниңғу! У җәзмән жиртқуч һайванларға йәм бопту! — деди.
[34] Яқуп һәсрәттә кийимлирини житип ташлап, матәм кийимини кийип, оғли үчүн узунғичә һаза тутти.
[35] Униң қиз-оғуллириниң һәммиси униңға тәсәлла бәрсиму, қобул қилмиди. У: — Мән таки өлгичә, оғлумға һаза тутимән! — деди. У оғли Йүсүп үчүн давамлиқ һәсрәт чәкти.
[36] Шу арилиқта Мидияндин кәлгән һелиқи содигәрләр Йүсүпни Мисирға апирип, уни падишаниң бир әмәлдари — ясавуллар башлиғи болған Потифарға сетивәткән еди.