[1] Илан Пәрвәрдигар Худа яратқан һайванларниң ичидә әң һелигәри еди. У аялдин: — Худа бағдики һәр қандақ дәрәқниң мевисини йейишиңларни расттинла мәнъий қилдиму? — дәп сориди.
[2] Аял: — Бағдики дәрәқләрниң мевилирини йесәк болиду.
[3] Пәқәт бағниң оттурисидики дәрәқниң мевисини йесәк болмайду. Худа бизниң бу дәрәқниң мевисини йейишимизни, һәтта униңға қол тәккүзүшимизниму мәнъий қилди. Әгәр бу ишни қилсақ, өлимиз,—дәп җавап бәрди.
[4] Илан аялға җававән мундақ деди: — Ялған! Һәргиз өлмәйсиләр!
[5] Худа силәрниң уни йесәңлар, көзүңларниң ечилип, Өзигә охшаш яхши билән яманни билидиған болуп қалидиғанлиғиңларни билиду.
[6] Аял бу дәрәқниң мевисиниң чирайлиқ вә шерин екәнлигини көрүп, уни йесә қанчилик әқиллиқ болуп кетидиғанлиғини ойлап, мевидин үзүп йеди вә уни йенида турған еригиму бәрди. Уму йеди.
[7] Улар мевини йейиши биләнла көзлири ечилип, өзлириниң ялиңачлиғини билип номус қилишти. Шуңа улар әнҗир йопурмақлирини бир-биригә четип, бәдәнлирини йепивелишти.
[8] Шу күнниң салқин чүшкән вақтида, улар Пәрвәрдигар Худаниң бағда меңип жүргән тивишини аңлап, дәрәқзарлиқниң арисиға йошурунувелишти.
[9] Лекин Пәрвәрдигар Худа Адәм атиға: — Сән қәйәрдә? — дәп вақириди.
[10] Адәм ата: — Мән Сениң бағда меңип жүргәнлигиңни аңлап, ялиңачлиғимдин номус қилип, Сениңдин қорқуп йошурунувалдим, — дәп җавап бәрди.
[11] Худа униңдин: — Ялиңачлиғиңни саңа ким ейтти? Яки Мән йемә дегән мевини йедиңму? — дәп сориди.
[12] Адәм ата: — Сән маңа һәмра болсун дәп бәргән аял у мевидин маңа бәргән еди. Шуниң үчүн йедим, — дәп җавап бәрди.
[13] Пәрвәрдигар Худа аялдин: — Немә үчүн шундақ қилдиң? — дәп сориди. — Мени илан аздурди, шуңа йедим, — дәп җавап бәрди аял.
[14] Шуниң билән Пәрвәрдигар Худа иланға: — Бу қилмишиң үчүн җазаға тартилисән! Барлиқ һайванатлар ичидә пәқәт сәнла мону ләнәтләргә қалисән: «Һазирдин башлап йәр беғирлап меңип, Өмүрвайәт топа йәйсән.
[15] Сени аял билән дүшмән қилимән. Униң әвлади билән сениң әвладиңму Дүшмәнлишип өтиду. Униң Әвлади сениң бешиңни йәнчийду, Сән Униң тапинини чақисән», деди.
[16] Кейин Пәрвәрдигар Худа аялға: — Һамилдарлиғиңниң азавини һәссиләп ашуримән. Туғутуңниң толғиғиниму көп қилимән. Шундақтиму ериңгә күчлүк иштияқ бағлайсән, у сени башқуриду, — деди.
[17] Пәрвәрдигар Худа Адәм атиға: — Аялиңниң сөзигә кирип, Мән йейишни мәнъий қилған мевини йегәнлигиң түпәйлидин, йәрму ләнитимгә учриди. Сән әнди өмүрвайәт җапалиқ ишләш биләнла озуқлинисән.
[18] Йәрдин тикән вә қамқақ үниду, сән болсаң йәрдики зираәтләрни йәйсән.
[19] Баш-көзүң тәргә чөмгәндила тойғидәк бир нәрсә йәләләйсән, таки өлүп топиға айлинип кәткичә иштин баш көтирәлмәйсән. Топидин яритилдиң, шуңа йәнә топиға қайтисән! — деди.
[20] Адәм ата аялиға Һава дегән исимни қойди, чүнки у инсанларниң аниси еди.
[21] Пәрвәрдигар Худа Адәм ата билән униң аялиға һайванниң терисидин кийим қилип, кийдүрүп қойди.
[22] Андин Пәрвәрдигар Худа мундақ деди: — Адәм ата Бизгә охшаш яхши билән яманни билидиған болуп қалди. Әнди униң «Һаятлиқ беридиған дәрәқниң» мевисини йәп қоюшидин сақлинишимиз керәк. Болмиса, у мәңгү яшайду!
[23] Шуниң билән Пәрвәрдигар Худа уларни Ерәм бағдин қоғлап чиқирип, йәргә, йәни өзлири әсли яритилған топиға ишләйдиған қилип қойди.
[24] Андин Худа Адәм атини һаятлиқ беридиған дәрәққә йеқинлашмисун дәп, Ерәм бағниң шәриқ тәрипигә «керуб» дәп атилидиған мәхлуқларни вә биси от чечип, у ян бу ян қозғилип ялтирап туридиған бир қилични орунлаштурди.