[1] Исһақ қерип кәтти, көзиму көрмәс болуп қалди. У тунҗа оғли Әсавни чақирип, униңға: — Оғлум, — деди. — Мана мән, — дәп җавап бәрди Әсав.
[2] Исһақ мундақ деди: — Қара, мән қерип кәттим, өлүмүм жирақ әмәс.
[3] Сән оқ-яриңни елип, далаға чиқип, о олап келип,
[4] мән яхши көридиған ләззәтлик тамақ пиширип маңа йегүз. Шуниң билән мән өлүштин илгири саңа ахирқи хәйирлик дуайимни қилай.
[5] Рибәқа Исһақниң қилған сөзлирини аңлап, Әсавниң оға чиқип кәткән вақтидин пайдилинип,
[6] Яқупқа мундақ деди: — Мән бая дадаңниң акаң Әсавға:
[7] «Сән о олап келип, ләззәтлик тамақ пиширип маңа йегүз. Шуниң билән мән өлүштин илгири Пәрвәрдигар алдида саңа хәйирлик дуа қилай», дегәнлигини аңлидим.
[8] Оғлум, гепимгә қулақ селип, мениң дегинимни қил.
[9] Қой падисиға берип, семиз оғлақтин иккини елип кәл. Мән уни дадаң яхши көридиған тәмдә пиширай.
[10] Сән әкирип йегүзсәң, у вапат болуштин бурун саңа хәйирлик дуа қилиду, — деди.
[11] Лекин Яқуп анисиға: — Сизгә мәлум, Әсавниң пүтүн бәдини түклүк, мениң теним болса түксиз.
[12] Мабада дадам тенимни тутуп қалса, мениң уни алдиғанлиғимни билип қалиду. У чағда мән униң хәйирлик дуасини елишим бу яқта турсун, әксичә қарғишиға учраймән! — деди.
[13] Аниси униңға: — Әй оғлум, ләнәт болса маңа болсун! Мениң дегинимни қил, оғлақларни елип кәл, — деди.
[14] Шуниң билән Яқуп оғлақларни әкелип, анисиға тапшурди. Аниси тамақни дадиси яхши көридиған тәм билән пишарди.
[15] Андин Әсавниң өйидә сақлиған әң яхши кийимлирини елип чиқип, Яқупқа кийдүрди.
[16] Униң икки қоли вә бойниниң түксиз җайлирини өшкә жуңи билән йөгәп,
[17] ләззәтлик тамақ билән яққан нанни униңға тутқузди.
[18] Яқуп атисиниң йениға кирип: — Ата, — деди. — Оғлум, сән қайси оғлум болисән? — деди атиси.
[19] Яқуп униңға: — Мән чоң оғлуңиз Әсав, тапшуруғуңизни орунлап болдум. Қопуң, мән олап кәлгән о гөшигә еғиз тегип, андин маңа хәйирлик дуайиңизни қилғайсиз, — дәп җавап қайтурди.
[20] — Оғлум, неманчә тез олап кәлдиң? — дәп сориди Исһақ. — Пәрвәрдигариңиз болған Худа тәлийимни оңдин кәлтүрүп, маңа ярдәм қилди, — дәп җавап қайтурди Яқуп.
[21] Исһақ Яқупқа: — Оғлум, йенимға кәл, тутуп көрәй, сән расттин Әсавму, әмәсму? — деди.
[22] Яқуп йениға барди. Исһақ тутуп көрүп: — Авазиң Яқупниң, қолуң болса, Әсавниңкигә охшайдикән, — деди.
[23] У униң Яқуп екәнлигини пәриқ етәлмиди, чүнки Яқупниң қоли Әсавниңкигә охшаш түклүк туратти. У Яқупқа дуа қилидиған чағда,
[24] йәнә бир қетим: — Сән расттин Әсавму? — дәп сориди. — Шундақ, — дәп җавап бәрди Яқуп.
[25] Исһақ униңға: — Гөшни әкәл, уни йегәндин кейин, саңа дуа қилай, — деди. Яқуп гөшни елип кирди вә униңға шарап тутти.
[26] Исһақ йәп-ичип болғандин кейин: — Оғлум, алдимға келип, мени сөй, — деди.
[27] Яқуп алдиға берип сөйди. Исһақ Яқупниң кийгән кийимлириниң пуриғини пуриғандин кейин, сөзигә ишинип, униңға хәйирлик дуасини қилди: «Оғлумниң тенидики хуш пурақ, Дәл Пәрвәрдигарим бәрикәт бәргән топиниң пуриғиға охшайдикән.
[28] Худа асмандин саңа хасийәтлик ямғур яғдуруп, Топаңни һосуллуқ қилғай. У саңа мол ашлиқ-түлүк, Есил шарапларни тәғдим қилғай.
[29] Башқа әлләрму хизмитиңдә болғай. Хәлиқләр саңа тизлинип һөрмәт билдүргәй. Қериндашлириңға һаким болғайсән. Анаңниң әвлатлири саңа егилгәй. Саңа ләнәт ейтқанларға ләнәт яққай. Саңа бәхит тилигәнләр бәхит тапқай».
[30] Яқуп Исһақниң дуасини елип чиқип турушиғила, акиси Әсав один қайтип кәлди.
[31] Әсавму гөшни ләззәтлик пиширип, атисиниң алдиға елип кирип: — Ата, қопуң, мән олап кәлгән о гөшигә еғиз тегип, маңа хәйирлик дуайиңизни қилиң, — деди.
[32] — Сән ким болисән? — дәп сориди Исһақ. — Чоң оғлуңиз Әсав болимән, — дәп җавап бәрди Әсав.
[33] Исһақниң пүтүн әзасини титрәк басти вә униңдин сориди: — Ундақта, һазир маңа о гөшини елип кәлгән ким? Сән келиштин бурун мән уни йәп, униңға хәйирлик дуа қилған едим. Бу бәхит мәңгү униңға мәнсүп болуп кәтти.
[34] Бу гәпни аңлиған Әсав интайин ечинип, үн селип жиғлап туруп: — Ата, маңиму хәйирлик дуа қилғайсиз! — дәп ялвурди.
[35] — Иниң кирип мени алдап, сениң бәхтиңни еливапту, — деди Исһақ.
[36] Әсав: — Бу униң мени иккинчи қетим алдиши. Униң Яқуп дәп атилиши һәҗәплинәрлик әмәс екән! У мениң тунҗа оғуллуқ мирас һоқуқумни тартивалған еди. Әнди маңа мәнсүп болған хәйирлик дуаниму тартивапту. Ата, мән үчүн хәйирлик дуайиңиз қалмидиму? — деди.
[37] Исһақ мундақ җавап бәрди: — Мән уни саңа ғоҗайин қиливәттим, униң пүтүн қериндашлирини униң хизмитидә болидиған қиливәттим. Мән йәнә униңға ашлиқ-түлүк, есил шарапларни беғишлидим. Әй оғлум, әнди мән саңа йәнә немини беримән?
[38] Әсав атисиға йәнә ялвуруп: — Ата, сизниң пәқәт бирла хәйирлик дуайиңиз барму? Маңиму хәйирлик дуа қилғайсиз! — дәп үн селип жиғлап кәтти.
[39] Андин Исһақ мундақ деди: «Һосуллуқ топидин үлүшүң йоқтур. Хасийәтлик ямғур саңа яғмайду.
[40] Сән қиличқа тайинип яшайсән, Иниңниң хизмитидә болисән! Лекин сән униңға қарши чиққиниңда, Униң боюнтуруғидин қутулисән».
[41] Әсав Яқупқа қарита көңлигә өчмәнлик пүкти. Чүнки атиси хәйирлик дуайини Яқупқа қилған еди. У ичидә: «Атам аләмдин өтүшкә аз қалди. Өлүмини узитиветипла, Яқупни өлтүрүветимән!» дәп ойлиди.
[42] Рибәқа башқилардин Әсавниң планини аңлап қелип, Яқупни чақиртип: — Гепимгә қулақ сал! Акаң Әсав сени өлтүрүп, дәрдини чиқармақчи.
[43] Әй оғлум, сән мениң дегинимни қил: дәрһал Һаран райониға, акам Лабанниң йениға қечип кәт.
[44] Акаң Әсавниң аччиғи янғичә, шу йәрдә тур.
[45] У сениң қилғанлириңни унтуп қалғанда, мән адәм әвәтип сени қайтуруп келимән. Немә үчүн бир күнниң ичидә һәр иккиңлардин айрилип қалғидәкмән, — деди.
[46] Рибәқа Исһаққа: — Мән Әсавниң имансиз хитлардин алған әшу икки аялидин тоюп кәттим. Әгәр Яқупму хитлардин қиз алса, униңдин өлгиним яхши, — деди.