[1] Яқуп Әсавниң төрт йүз кишини елип келиватқанлиғини көрүп, пәрзәнтлирини Леяһ, Раһилә вә икки кичик хотуниға бөлүп бәрди.
[2] У икки кичик хотунини балилири билән биринчи сәптә, Леяһни балилири билән иккинчи сәптә маңдурди. Әң кәйнидә Раһилә билән Йүсүпни маңдурди.
[3] Яқуп өзи уларниң алдида маңди. У акисиниң алдиға кәлгәндә, беши йәргә тәккидәк йәттә қетим егилип тазим қилди.
[4] Әсав униң алдиға жүгрәп берип, қучақлап сөйүп кәтти, һәр иккиси жиғлишип көрүшти.
[5] Әсав әтрапиға қарап, аяллар вә балиларни көрүп: — Йениңдики бу кишиләр ким болиду? — дәп сориди. Яқуп: — Худа қуллириға яхшилиқ қилип, бу балиларни тәғдим қилди, — дәп җавап бәрди.
[6] Андин икки кичик хотуни балилирини башлап алдиға өтүп, Әсавға егилип тазим қилди.
[7] Кәйнидин Леяһ вә униң балилири, ахирида Йүсүп билән Раһиләму униң алдиға өтүп, егилип тазим қилди.
[8] Әсав йәнә: — Падиларни алдиңда маңдуруштики мәхситиң немә? — дәп сориди. — Мәхситим — яхши болуп қалайли дәп әвәткән соғамдур, — деди Яқуп.
[9] Бирақ Әсав: — Укам, мениң тоққузум тәл. Бу нәрсиләр өзәңдә қалсун,— деди.
[10] — Яқ, мениң үзүмни қилсаң, соғамни қобул қилғайсән. Сән мени хошаллиқ билән қарши алдиң, дидариңни көргинимдә, Худаниң дидарини көргәндәк болдум.
[11] Мениң саңа елип кәлгән соғамни қобул қилғайсән, Худа маңа меһриванлиқ қилип кәлмәктә. У маңа еһтияҗлиқ болғанлиримниң һәммисини беғишлиди, — деди Яқуп. Яқуп Әсавдин соғисини қобул қилишни қайта-қайта тәләп қилғачқа, Әсав ахир наилаҗ қобул қилди.
[12] — Әмсә маңайли! Мән сән билән биллә маңай, — деди Әсав.
[13] Бирақ Яқуп: — Сән билисән, балилирим йол азавидин бәк аҗизлап кәтти, бу мозай, қозилар техи сүттин айрилмиған, шуңлашқа улардин хәвәр елишим керәк. Әгәр йәнә бир күнла маңидиған болсақ, һәммә кала, қойлар һалак болиду.
[14] Сән алдимизда меңип тур. Кала, қой вә балилар қанчилик маңалиса, мәнму шунчилик меңип, сән билән Сәирдә көрүшәй, — дәп җавап қайтурди.
[15] — Ундақ болса, мән адәмлиримдин бир нәччини саңа ярдәмгә қалдуруп кетәй, — деди Әсав. Лекин Яқуп: — Униңму һаҗити йоқ. Иккимизниң яхши болуп қалғини купайә, — дәп җавап қайтурди.
[16] Шуниң билән Әсав шу күнила йолға чиқип, Сәиргә қайтти.
[17] Яқуп болса, Суккот йезисиға берип, у йәрдә өзигә өй, маллириға лапас салди. Шуңа у йәрниң исми Суккот дәп аталди.
[18] Яқуп Паддан-Аррамдин Қанан районидики Шәкәм шәһиригә аман-есән қайтип келип, шәһәр әтрапидики түзләңликкә чедирлирини тикти.
[19] У бу йәрни Һамурниң оғуллиридин йүз күмүч тәңгигә сетивалди. (Шәкәм Һамурниң оғуллириниң бири еди.)
[20] У бу йәрдә қурванлиқ суписини ясап, униңға Әл-Әлоһий-Исраил дәп нам қойди.