[1] သူတို့သည် ဂျေရုဆလင်မြို့အနီးသို့ရောက်၍ သံလွင်တောင်ခြေရှိ ဗက်ဖာဂေရွာသို့ ရောက်လာကြသောအခါ ယေရှုသည် တပည့်တော်နှစ်ပါးကိုစေလွှတ်၍
[2] “ သင် တို့ ရှေ့ က ရွာ ထဲသို့ သွား ကြ လော့ ။ ထိုအခါ ချည် ထား သော မြည်းမ နှင့် သူ ၏ အနား တွင် ရှိ သော မြည်း ကလေး ကို သင် တို့ ချက်ချင်း တွေ့ ကြ လိမ့်မည် ။ မြည်း ကြိုး ဖြေ ၍ ငါ့ ထံသို့ ခေါ်ဆောင် လာ ကြ လော့ ။
[3] တစ်စုံတစ်ယောက် က သင် တို့ အား တစ်စုံတစ်ခု ပြော လျှင် ‘ သခင် ဘုရား အလို ရှိ သည် ’ ဟု ပြော ကြ လော့ ။ ထိုသို့ ပြော လျှင် ၎င်း တို့ ကို ချက်ချင်း ပို့ ပေး လိမ့်မည် ” ဟူ၍ မိန့်တော်မူ၏။
[4] ဤအမှုအရာဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းမှာ “‘ကြည့်ရှုလော့။ သင်၏ရှင်ဘုရင်သည် မြည်းမနှင့်မြည်း၏သားတည်းဟူသော မြည်းကလေးကိုစီးလျက် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာဖြင့် သင့်ထံသို့ကြွလာတော်မူ၏’ဟူ၍ ဇိအုန်သမီးအား ပြောကြားကြလော့” ဟု ပရောဖက်အားဖြင့်မိန့်တော်မူသောအရာ ပြည့်စုံခြင်းသို့ရောက်မည့်အကြောင်းတည်း။
[6] တပည့်တော်တို့သည်လည်း သွား၍ သူတို့အား ယေရှုမိန့်မှာတော်မူသည့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ကြ၏။
[7] သူတို့သည် မြည်းမနှင့်မြည်းကလေးကို ခေါ်ဆောင်လာပြီးလျှင် ထိုမြည်းတို့အပေါ်၌ အဝတ်များကိုခင်းကြရာ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့အပေါ်ထိုင်တော်မူ၏။
[8] အလွန်များပြားသောလူထုပရိသတ်သည်လည်း မိမိတို့၏ဝတ်ရုံများကို လမ်းပေါ်၌ခင်းကြ၏။ အချို့တို့မူကား သစ်ပင်တို့မှ အကိုင်းအခက်များကိုခုတ်လာ၍ လမ်းပေါ်၌ခင်းကြ၏။
[9] ကိုယ်တော်၏ရှေ့မှသွားသောလူထုပရိသတ်များနှင့် နောက်မှလိုက်သောလူထုပရိသတ်များသည် “ဒါဝိဒ်၏သားတော်အား ဟောရှဏ္ဏ ဖြစ်စေသတည်း။ ထာဝရဘုရား၏နာမတော်၌ ကြွလာတော်မူသောအရှင်သည်မင်္ဂလာရှိ စေ သတည်း ။ အမြင့်ဆုံးသောအရပ်၌ ဟောရှဏ္ဏဖြစ်စေသတည်း”ဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
[10] ဤသို့ဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ဂျေရုဆလင်မြို့ထဲသို့ဝင်တော်မူရာ တစ်မြို့လုံးရုတ်ရုတ်ရက်ရက်ဖြစ်သဖြင့် “ဤသူကား မည်သူနည်း”ဟု မေးမြန်းကြ၏။
[11] လူထုပရိသတ်များကလည်း “ဤသူသည် ဂါလိလဲနယ် နာဇရက်မြို့မှ ပရောဖက်ယေရှုဖြစ်သည်”ဟု ဆိုကြ၏။
[12] ယေရှုသည် ဗိမာန်တော် ထဲသို့ဝင်၍ ဗိမာန်တော်၌ ရောင်းဝယ်နေသောသူအပေါင်းတို့ကို နှင်ထုတ်ပြီး ငွေကြေးလဲလှယ်သူတို့၏စားပွဲများနှင့် ချိုးငှက်ရောင်းနေသောသူတို့၏ထိုင်ခုံများကို မှောက်လှန်တော်မူကာ
[13] ထိုသူတို့အား“ ‘ ငါ့ အိမ် သည် ဆုတောင်း ရာ အိမ် ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ် ခြင်း ကို ခံရ လိမ့်မည် ’ ဟု ကျမ်းစာ ၌ ရေး ထား သော်လည်း သင် တို့ သည် ၎င်း ကို ဓားပြ တို့ ခိုအောင်း ရာ ဖြစ် စေ ကြ ပြီ တကား ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[14] ထို့နောက် ဗိမာန်တော်၌ မျက်မမြင်များနှင့်ခြေမသန်စွမ်းသူများသည် အထံတော်သို့လာကြရာ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို အကောင်းပကတိဖြစ်စေတော်မူ၏။
[15] သို့သော် ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးအကဲများနှင့်ကျမ်းပြုဆရာများသည် ကိုယ်တော်ပြုတော်မူသော အံ့သြဖွယ်အမှုတို့ကိုလည်းကောင်း၊ “ဒါဝိဒ်၏သားတော်အား ဟောရှဏ္ဏဖြစ်စေသတည်း” ဟု ဗိမာန်တော်၌ ကလေးများကြွေးကြော်နေကြသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်လျှင် အမျက်ထွက်ကြ၍
[16] “ဤကလေးတို့ပြောဆိုနေသောအရာကို ကြားသလော”ဟု မေးမြန်းကြ၏။ ယေရှုကလည်း“ ငါ ကြား ၏ ။ ‘ ကလေး သူငယ် များ နှင့် နို့စို့ ကလေး ငယ် များ ၏ နှုတ် ထဲမှ ချီးမွမ်း ခြင်း ကို ကိုယ်တော် ပြင်ဆင် တော်မူ ၏ ’ ဟူသော ရေးထား ချက် ကို သင် တို့ မ ဖတ် ဖူး ကြ သလော ” ဟု သူတို့အား မိန့်တော်မူ၏။
[17] ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကိုထားခဲ့၍ မြို့ထဲမှထွက်ခွာလျက် ဗေသနိရွာသို့ကြွကာ ထိုရွာ၌ တစ်ညတာကုန်လွန်စေတော်မူ၏။
[18] နံနက်စောစော မြို့သို့ပြန်ကြွတော်မူသောအခါ ကိုယ်တော်သည် ဆာလောင်တော်မူ၏။
[19] ထိုစဉ် လမ်း၌ သဖန်းပင်တစ်ပင်ကိုမြင်၍ ထိုအပင်ရှိရာသို့ကြွတော်မူရာ ၎င်းတွင် အရွက်များမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှမတွေ့သဖြင့် ထိုအပင်အား“ ယခု မှစ၍ ကာလ အစဉ်အဆက် သင် ၌ အသီး မ သီး စေ ရ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအခါ သဖန်းပင်သည် ချက်ချင်းညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့သွားလေ၏။
[20] တပည့်တော်တို့သည် ထိုအခြင်းအရာကိုမြင်လျှင် အံ့သြလျက် “သဖန်းပင်သည် မည်သို့သောအားဖြင့် ချက်ချင်းညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့သွားသနည်း” ဟု ဆိုကြ၏။
[21] ယေရှုကလည်း“ သင် တို့ အား ငါ အမှန် ဆို မည် ။ သင် တို့ သည် ယုံကြည် ခြင်း ရှိ လျက် သံသယ ကင်းမဲ့ ကြ လျှင် ဤ သဖန်းပင် ၌ ပြု ခဲ့ သည့် အမှု မျိုး ကို ပြု နိုင် သည် သာမက ဤ တောင် အား ‘ ရွေ့ သွား ၍ ပင်လယ် ထဲသို့ ကျ လော့ ’ ဟု ဆို လျှင် ပင် ထို အတိုင်း ဖြစ် လိမ့်မည် ။
[22] သင် တို့ ဆုတောင်း သောအခါ တွင် လည်း ယုံကြည် ခြင်း ဖြင့် တောင်းလျှောက် သမျှ သော အရာ တို့ ကို သင် တို့ ရ ကြ လိမ့်မည် ” ဟု ပြန်၍မိန့်တော်မူ၏။
[23] ထို့နောက် ဗိမာန်တော်ထဲသို့ဝင်၍ သွန်သင်တော်မူစဉ် ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးအကဲများနှင့် လူထုထဲမှ သက်ကြီးဝါကြီးများသည် အထံတော်သို့ ချဉ်းကပ်လာ၍ “သင်သည် ဤအမှုအရာများကို မည်သည့်အခွင့်အာဏာနှင့်ပြုသနည်း။ ထိုအခွင့်အာဏာကို မည်သူက သင့်အားပေးသနည်း”ဟု မေးမြန်းကြ၏။
[24] ယေရှုကလည်း“ ငါ သည် လည်း သင် တို့ ကို မေးခွန်း တစ် ခု မေး ဦး မည် ။ သင် တို့ ငါ့ ကို ဖြေကြား လျှင် ဤ အမှုအရာ များ ကို မည်သည့် အခွင့် အာဏာ နှင့် ငါ ပြု ကြောင်း သင် တို့ အား ငါ ပြော မည် ။
[25] ယောဟန် ၏ ဗတ္တိဇံ သည် အဘယ်က ဖြစ်သနည်း ။ ကောင်းကင် မှ ဖြစ် သလော ၊ သို့မဟုတ် လူ တို့ ထံမှ ဖြစ် သလော ” ဟု မေးတော်မူ၏။ ထိုအခါ သူတို့သည် အချင်းချင်းဆွေးနွေးပြောဆိုကြကာ “‘ကောင်းကင်မှဖြစ်သည်’ဟု ငါတို့ပြောလျှင် သူက ‘သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ယောဟန်ကိုမယုံကြသနည်း’ဟု ပြောလိမ့်မည်။
[26] ‘လူတို့ထံမှဖြစ်သည်’ဟု ငါတို့ပြောလျှင်လည်း လူထုပရိသတ်ကိုကြောက်ရ၏။ အကြောင်းမူကား သူတို့အားလုံးသည် ယောဟန်ကို ပရောဖက်တစ်ပါးအဖြစ် မှတ်ယူကြ၏”ဟု ပြောဆိုကြ၏။
[27] ထို့ကြောင့် သူတို့က “အကျွန်ုပ်တို့မသိပါ”ဟု ယေရှုအား ပြန်ဖြေကြ၏။ ထိုအခါ ကိုယ်တော်က“ ငါ သည် လည်း ဤ အမှုအရာ များ ကို မည်သည့် အခွင့် အာဏာ နှင့် ပြု ကြောင်း သင် တို့ ကို မ ပြော ။
[28] သင် တို့ သည် မည်သို့ ထင် ကြ သနည်း ။ လူ တစ် ဦး တွင် သား နှစ် ယောက် ရှိ ၏ ။ သူ သည် ပထမ သား ထံသို့ သွား ၍ ‘ ငါ့ သား ၊ ယနေ့ စပျစ်ခြံ သို့ သွား ၍ အလုပ် လုပ် လော့ ’ ဟု ပြော လေ ၏ ။
[29] ထို သား သည် ‘ အကျွန်ုပ် မ သွား လို ပါ ’ ဟု ပြန်ဖြေ သော်လည်း နောက်မှ စိတ် ပြောင်းလဲ သဖြင့် သွား လေ ၏ ။
[30] ဖခင် သည် အခြား သော သား ထံသို့ သွား ၍ ထိုနည်းတူ ပြော လေ ၏ ။ ထို သား က ‘ ဟုတ်ကဲ့ အဖေ ၊ အကျွန်ုပ် သွား ပါ မည် ’ ဟု ပြန်ဖြေ သော်လည်း မ သွား ဘဲ နေ ၏ ။
[31] ထို သား နှစ် ယောက် တို့ တွင် မည်သူ သည် ဖခင် ၏ အလို ကို ဆောင်ရွက် ခဲ့ သနည်း ” ဟု မေးတော်မူလျှင် သူတို့က “ပထမသားဖြစ်သည်”ဟု ဖြေကြ၏။ ယေရှုကလည်း“ သင် တို့ အား ငါ အမှန် ဆို သည် ကား အခွန် ကောက်ခံ သူ တို့ နှင့် ပြည့်တန်ဆာ တို့ သည် သင် တို့ ထက် အလျင် ဦးစွာ ဘုရားသခင် ၏ နိုင်ငံ တော် သို့ ဝင် ကြ ၏ ။
[32] အကြောင်းမူကား ယောဟန် သည် ဖြောင့်မတ် ခြင်း တရား လမ်း ဖြင့် သင် တို့ ထံသို့ လာ သော်လည်း သင် တို့ သည် သူ့ ကို မ ယုံကြည် ကြ ။ အခွန် ကောက်ခံ သူ တို့ နှင့် ပြည့်တန်ဆာ တို့ မူကား သူ့ ကို ယုံကြည် ကြ ၏ ။ သင် တို့ သည် ထို အခြင်းအရာ ကို မြင် လျက် ပင် နောက်မှ စိတ် ပြောင်းလဲ ၍ သူ့ ကို ယုံကြည် လာ ခြင်း မ ရှိ ကြ ။
[33] အခြား သော ပုံ ဥပမာ ကို နားထောင် ကြ လော့ ။ ခြံ ပိုင်ရှင် တစ် ဦး ရှိ ၏ ။ သူ သည် စပျစ်ခြံ ကို စိုက်ပျိုး ၍ ခြံစည်းရိုး ခတ် လျက် ခြံ ထဲတွင် စပျစ်သီး နယ်ရာ ကျင်း ကို တူး ကာ မျှော်စင် ကို ဆောက် လေ ၏ ။ ထို့နောက် ထို ခြံ ကို ခြံသမား တို့ အား ငှားရမ်း ၍ ခရီးထွက် လေ ၏ ။
[34] အသီး ပေါ် ချိန် နီးကပ် လာ သောအခါ စပျစ်ခြံ ထွက် အသီး များ ကို ရယူ ရန် မိမိ ၏ အစေအပါး တို့ ကို ခြံသမား တို့ ထံသို့ စေလွှတ် လေ ၏ ။
[35] ထိုအခါ ခြံသမား တို့ သည် ထို သူ ၏ အစေအပါး တို့ ကို ဖမ်းဆီး ၍ တစ် ဦး ကို ရိုက်နှက် ကာ အခြား တစ် ဦး ကို သတ်ဖြတ် လျက် တစ် ဦး ကို မူ ခဲ နှင့် ပေါက် သတ် ကြ ၏ ။
[36] နောက်တစ်ဖန် ယခင် ထက် ပို၍ များပြား သော အခြား အစေအပါး တို့ ကို စေလွှတ် လိုက် ရာ ခြံသမား တို့ သည် သူ တို့ ကို လည်း ထိုနည်းတူ ပြု ကြ ၏ ။
[37] ခြံ ပိုင်ရှင် က လည်း ‘ သူ တို့ သည် ငါ့ သား ကို ရိုသေ ကြ လိမ့်မည် ’ ဟု ဆို လျက် နောက်ဆုံး တွင် မိမိ ၏ သား ကို သူ တို့ ထံသို့ စေလွှတ် လေ ၏ ။
[38] သို့သော် ခြံသမား တို့ သည် ထို သား ကို မြင် သောအခါ ‘ ဤ သူ သည် အမွေခံ ဖြစ် ၏ ။ လာ ကြ ၊ သူ့ ကို သတ် ၍ သူ ၏ အမွေ ကို ရယူ ကြ စို့ ’ ဟု အချင်းချင်း ပြောဆို ကြ ပြီးလျှင်
[39] သူ့ ကို ဖမ်းဆီး ၍ စပျစ်ခြံ အပြင် သို့ ဆွဲ ထုတ် ကာ သတ် ပစ် ကြ ၏ ။
[40] သို့ဖြစ်လျှင် စပျစ်ခြံ ပိုင်ရှင် ပြန်လာ သောအခါ ထို ခြံသမား တို့ ကို မည်သို့ ပြု မည်နည်း ” ဟု မေးတော်မူ၏။
[41] သူတို့က “ထိုဆိုးယုတ်သောသူတို့ကို ရက်စက်စွာအဆုံးစီရင်၍ အသီးပေါ်ချိန်တွင် သူ့ကိုအသီးပေးမည့် အခြားခြံသမားတို့အား စပျစ်ခြံကို ငှားရမ်းပါလိမ့်မည်” ဟု ဖြေကြားကြ၏။
[42] ယေရှုကလည်း“ ‘ တိုက် ဆောက် သူ များ ပယ် ထား သော ကျောက် သည် ထိပ်ဆုံး ထောင့်ချုပ် ကျောက် ဖြစ်လာ ၏ ။ ဤ အမှု သည် ထာဝရ ဘုရား အားဖြင့် ဖြစ်လာ ၍ ငါ တို့ ၏ မျက်မှောက် ၌ အံ့ဩဖွယ် ဖြစ် ၏ ’ ဟု ကျမ်းစာ ထဲ၌ မ ဖတ် ဖူး ကြ သလော ။
[43] ထို့ကြောင့် သင် တို့ အား ငါ ဆို သည် ကား ဘုရားသခင် ၏ နိုင်ငံ တော် ကို သင် တို့ ထံမှ သိမ်းယူ ၍ ထို နိုင်ငံ တော် ၏ အသီး ကို သီး မည့် လူမျိုး ထံ ပေး တော်မူ လိမ့်မည် ။
[44] [ ထို ကျောက် ပေါ်သို့ ကျ သော သူ သည် အပိုင်းပိုင်း ကျိုး လိမ့်မည် ။ ထို ကျောက် သည် တစ်စုံတစ်ဦး အပေါ်သို့ ကျ လျှင် ထို သူ သည် ညက်ညက်ကြေ လိမ့်မည် ] ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[45] ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးအကဲများနှင့် ဖာရိရှဲများသည် ကိုယ်တော်၏ပုံဥပမာကိုကြားလျှင် မိမိတို့အကြောင်းမိန့်တော်မူသည်ကို သိကြသဖြင့်
[46] ကိုယ်တော်ကိုဖမ်းဆီးရန် ရှာကြံကြ၏။ သို့သော် လူထုပရိသတ်တို့သည် ကိုယ်တော်ကို ပရောဖက်တစ်ပါးအဖြစ် မှတ်ယူကြသောကြောင့် သူတို့သည် လူတို့ကို ကြောက်ကြ၏။