[1] ထိုအခါ၌ ဂျေရုဆလင်မြို့မှ ဖာရိရှဲနှင့်ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် ယေရှုထံသို့ချဉ်းကပ်လာ၍
[2] “သင်၏တပည့်များသည် အဘယ်ကြောင့် ရှေးလူကြီးတို့၏ဓလေ့ထုံးတမ်းကို ချိုးဖောက်ကြသနည်း။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် အစာ စားသည့်အခါ သူတို့၏လက်ကိုမဆေးကြပါ”ဟု လျှောက်ကြ၏။
[3] ကိုယ်တော်က“ သင် တို့ သည် လည်း မိမိ တို့ ၏ ဓလေ့ ထုံးတမ်း အတွက် ဘုရားသခင် ၏ ပညတ် တော် ကို အဘယ်ကြောင့် ချိုးဖောက် ကြ သနည်း ။
[4] အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင် က ‘ မိခင် နှင့် ဖခင် တို့ ကို ရိုသေ လော့ ။ မိခင် ၊ သို့မဟုတ် ဖခင် ကို ပုတ်ခတ် ပြောဆို သော သူ သည် သေဒဏ် ကျခံ စေ ’ ဟု မိန့် တော်မူ ခဲ့ ၏ ။
[5] သို့သော် သင် တို့ က ‘ မည်သူမဆို မိခင် ၊ သို့မဟုတ် ဖခင် အား အကျွန်ုပ် ထံမှ သင် တို့ ခံစား ထိုက် သည့် အရာ သည် လှူဖွယ်ဝတ္ထု ဖြစ် ပါ ပြီ ဟု ဆို လျှင်
[6] ထို သူ သည် မိမိ ၏ ဖခင် ကို ဂုဏ်ပြု စရာ မ လို ပေ ’ ဟု ပြောဆို ကြ ၏ ။ ဤသို့ဖြင့် သင် တို့ သည် မိမိ တို့ ၏ ဓလေ့ ထုံးတမ်း အတွက် ဘုရားသခင် ၏ နှုတ်ကပတ်တော် ကို ပယ်ဖျက် ကြ ၏ ။
[7] သူတော်ကောင်း ယောင်ဆောင် သော သူ တို့ ၊ သင် တို့ နှင့် ပတ်သက်၍ ဟေရှာယ က
[8] ‘ ဤ လူ တို့ သည် သူ တို့ ၏ နှုတ် ဖြင့် ငါ့ ကို ရိုသေ ကြ ၏ ။ သို့သော် သူ တို့ ၏ စိတ်နှလုံး သည် ငါ နှင့် ဝေး လှ ၏ ။
[9] သူ တို့ သည် လူ တို့ ၏ ပညတ်ချက် များ ကို ဩဝါဒ များ အဖြစ် သွန်သင် လျက် ငါ့ ကို အချည်းနှီး ကိုးကွယ် ကြ ၏ ’ ဟူ၍ ပရောဖက်ပြု ဟောပြော ခဲ့ သည် မှာ မှန် လှ ပေ ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[10] ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် လူထုပရိသတ်ကိုခေါ်ပြီးလျှင်“ နားထောင် ၍ နားလည် ကြ လော့ ။
[11] ခံတွင်း သို့ ဝင် သော အရာ သည် လူ ကို ညစ်ညူး စေ သည် မ ဟုတ် ။ ခံတွင်း မှ ထွက်လာ သော အရာ က သာ လူ ကို ညစ်ညူး စေ ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[12] ထိုအခါ တပည့်တော်တို့သည် အထံတော်သို့ချဉ်းကပ်လာလျက် “ဖာရိရှဲတို့သည် မိန့်တော်မူသောစကားတို့ကိုကြား၍ ဘဝင်မကျဖြစ်ကြသည်ကို ကိုယ်တော်သိတော်မူပါသလော”ဟု လျှောက်ကြ၏။
[13] ကိုယ်တော်ကလည်း“ ကောင်းကင်ဘုံ ရှင် ငါ့ ခမည်းတော် မ စိုက် သော အပင် ရှိသမျှ သည် အမြစ် ပါ မကျန် ဆွဲနုတ် ခြင်း ခံရ လိမ့်မည် ။
[14] သူ တို့ ရှိ ကြ ပါလေစေ ။ သူ တို့ သည် မျက်မမြင် တို့ ကို လမ်းပြ သော မျက်မမြင် များ ဖြစ် ကြ ၏ ။ မျက်မမြင် သည် မျက်မမြင် ကို လမ်းပြ လျှင် နှစ်ဦးစလုံး တွင်း ထဲသို့ ကျ လိမ့်မည် ” ဟု ပြန်၍မိန့်တော်မူ၏။
[15] ထိုအခါ ပေတရုက “ထိုပုံဥပမာကို အကျွန်ုပ်တို့အားရှင်းပြတော်မူပါ”ဟု လျှောက်လျှင်
[16] ကိုယ်တော်က“ သင် တို့ သည် လည်း ယခု တိုင်အောင် အသိတရား ကင်းမဲ့ လျက် နေ ကြ သလော ။
[17] ခံတွင်း သို့ ဝင် သမျှ သော အရာ သည် ဝမ်း ထဲသို့ ရောက် ပြီးလျှင် ရေအိမ် ထဲ စွန့် ခြင်း ခံရ သည် ကို သင် တို့ မ သိ ကြ သလော ။
[18] ခံတွင်း မှ ထွက်လာ သည့် အရာ များ မူကား စိတ်နှလုံး ထဲမှ ထွက်လာ ပြီး လူ ကို ညစ်ညူး စေ ၏ ။
[19] အကြောင်းမူကား မကောင်း သော တွေးတော ဆင်ခြင် မှု များ ၊ လူ သတ် ခြင်း ၊ အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန် မှု ကို ကျူးလွန် ခြင်း ၊ တရားနှင့်မညီ မေထုန်ပြု ခြင်း ၊ ခိုးယူ ခြင်း ၊ မမှန် သော သက်သေ ထွက်ဆို ခြင်း နှင့် စော်ကား ပြောဆို ခြင်း တို့ သည် စိတ်နှလုံး ထဲမှ ထွက်လာ ကြ ၏ ။
[20] ဤ အရာ များ သည် လူ ကို ညစ်ညူး စေ ကြ ၏ ။ သို့သော် မ ဆေး ထား သော လက် ဖြင့် အစာ စား ခြင်း သည် လူ ကို ညစ်ညူး စေ သည် မ ဟုတ် ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[21] ထို့နောက် ယေရှုသည် ထိုအရပ်မှ ထွက်ခွာ၍ တိုင်ရာမြို့နှင့်ဆီဒုန်မြို့တို့၏နယ်မြေဒေသများသို့ ကြွတော်မူ၏။
[22] ထိုအခါ ထိုအရပ်ဒေသမှ ခါနာန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ထွက်လာ၍ “သခင်ဘုရား၊ ဒါဝိဒ်၏သားတော်၊ ကျွန်မကိုသနားတော်မူပါ။ ကျွန်မ၏သမီးသည် နတ်ဆိုးပူး၍ ပြင်းထန်စွာခံစားနေရပါ၏”ဟု အော်ဟစ်လျှောက်ထားလေ၏။
[23] သို့သော် ကိုယ်တော်သည် သူ့ကိုတစ်ခွန်းမျှ ဖြေကြားတော်မမူ။ ထိုအခါ တပည့်တော်တို့သည် အထံတော်သို့ချဉ်းကပ်၍ “ဤအမျိုးသမီးသည် အကျွန်ုပ်တို့နောက်မှလိုက်လာပြီး အော်ဟစ်နေပါသဖြင့် သူ့ကိုပြန်သွားစေတော်မူပါ”ဟု လျှောက်ကြ၏။
[24] ကိုယ်တော်ကလည်း“ ငါ သည် အစ္စရေး အမျိုး ၏ ပျောက်ဆုံး သော သိုး များ ထံသို့ သာ စေလွှတ် ခြင်း ခံရ ၏ ” ဟု ပြန်၍မိန့်တော်မူ၏။
[25] သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးသည်လာ၍ ကိုယ်တော်ကိုရှိခိုးလျက် “သခင်ဘုရား၊ ကျွန်မကိုကူညီမစတော်မူပါ”ဟု လျှောက်လေ၏။
[26] ကိုယ်တော်ကလည်း“ သားသမီး တို့ ၏ အစာ ကို ယူ ၍ ခွေးကလေး တို့ အား ချ ပေး ခြင်း သည် မ ကောင်း မ သင့် ပါ ” ဟု ပြန်၍မိန့်တော်မူ၏။
[27] ထိုအမျိုးသမီးကမူ “မှန်ပါ၏ သခင်ဘုရား။ သို့ရာတွင် ခွေးကလေးများပင်လျှင် သူတို့သခင်၏စားပွဲမှကျသော စားနုပ်စားပေါက်များကို စားရကြပါ၏”ဟု လျှောက်လေ၏။
[28] ထိုအခါ ယေရှုက“ အို အမျိုးသမီး ၊ သင် ၏ ယုံကြည် ခြင်း သည် ကြီးမား လှ ပေ ၏ ။ သင် အလို ရှိ သည့် အတိုင်း သင် ၌ ဖြစ် စေ ” ဟု မိန့်တော်မူရာ သူ၏သမီးသည် ထိုအချိန်နာရီမှစ၍ ကျန်းမာလာလေ၏။
[29] ထို့နောက် ယေရှုသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလျက် ဂါလိလဲပင်လယ်ကမ်းနားသို့ ကြွတော်မူပြီးလျှင် တောင်ပေါ်သို့တက်ကာ ထိုအရပ်၌ထိုင်တော်မူ၏။
[30] ထိုအခါ များစွာသောလူထုပရိသတ်တို့သည် ခြေမသန်စွမ်းသူများ၊ မျက်မမြင်များ၊ ကိုယ်အင်္ဂါချို့တဲ့သူများ၊ ဆွံ့အသူများနှင့် အခြားရောဂါသည်အမြောက်အမြားတို့ကို မိမိတို့နှင့်အတူခေါ်ဆောင်၍ အထံတော်သို့လာကြကာ ခြေတော်ရင်း၌ချထားကြသဖြင့် ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကိုကျန်းမာစေတော်မူ၏။
[31] လူထုပရိသတ်တို့သည် ဆွံ့အသူများ စကားပြောကြသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်အင်္ဂါချို့တဲ့သူများ အကောင်းပကတိဖြစ်ကြသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ခြေမသန်စွမ်းသူများ လမ်းလျှောက်ကြသည်ကိုလည်းကောင်း၊ မျက်မမြင်များ မျက်စိမြင်ကြသည်ကိုလည်းကောင်း တွေ့မြင်လျက် အံ့သြကြကာ အစ္စရေးလူမျိုး၏ဘုရားသခင်ဘုန်းတော်ကိုချီးမွမ်းကြ၏။
[32] ထိုအခါ ယေရှုသည် တပည့်တော်တို့ကိုခေါ်၍“ ဤ လူထု ပရိသတ် ကို ငါ သနား ၏ ။ အကြောင်းမူကား သူ တို့ သည် သုံး ရက် တိုင်တိုင် ငါ နှင့်အတူ ရှိ ကြ ပြီး သူ တို့ ၌ မည်သည့် စား စရာ မျှ မ ရှိ ။ သူ တို့ ကို ဘာမျှ မ ကျွေး ဘဲ ပြန်သွား စေရန် ငါ အလို မ ရှိ ။ ထိုသို့ ပြန် စေ လျှင် သူ တို့ သည် လမ်း ခရီး ၌ အားပြတ် ကြ လိမ့်မည် ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[33] တပည့်တော်တို့ကလည်း “အကျွန်ုပ်တို့သည် ဤမျှလောက်များပြားသောလူထုပရိသတ်အား ဝလင်စွာကျွေးနိုင်လောက်သည့် များစွာသောမုန့်ကို ဤတောကန္တာရ၌ အဘယ်ကရနိုင်ပါမည်နည်း”ဟု လျှောက်ကြ၏။
[34] ယေရှုကလည်း“ သင် တို့ တွင် မုန့် မည်မျှ ရှိ သနည်း ” ဟု မေးတော်မူရာ သူတို့က “မုန့်ခုနစ်လုံးနှင့် ငါးကလေးအနည်းငယ်ရှိပါသည်”ဟု ပြန်လျှောက်ကြ၏။
[35] ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် လူထုပရိသတ်ကို မြေပေါ်၌ထိုင် ကြရန် မိန့်မှာတော်မူလျက်
[36] မုန့်ခုနစ်လုံးနှင့် ငါးတို့ကိုယူ၍ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပြီးလျှင် ၎င်းတို့ကိုဖဲ့ကာ တပည့်တော်တို့အား ပေးတော်မူ၏။ တပည့်တော်တို့သည်လည်း လူထုပရိသတ်တို့အား ဝေပေးကြ၏။
[37] လူအပေါင်းတို့သည် စား၍ဝကြ၏။ ထို့နောက် ကြွင်းကျန်သောမုန့်အကျိုးအပဲ့များကို ကောက်သိမ်းကြရာ ခုနစ်တောင်းအပြည့်ရကြ၏။
[38] စားသောသူတို့မှာ အမျိုးသမီးများနှင့်ကလေးသူငယ်များမပါဘဲ ယောက်ျားလေးထောင်ရှိ၏။
[39] ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် လူထုပရိသတ်များကို ပြန်လွှတ်တော်မူပြီးလျှင် လှေပေါ်သို့တက်၍ မာဂဒါလမြို့နှင့်ဆိုင်သောအရပ်ဒေသသို့ ကြွတော်မူ၏။