[1] ແຕ່ຮຸ່ງເຊົ້າຂອງ^ວັນຕົ້ນສັບປະດາ(ວັນອາທິດ) ພວກແມ່ຍິງເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ໄປຍັງອຸບມຸງ ພ້ອມທັງຖືເຄື່ອງຫອມທີ່ພວກຕົນຈັດຕຽມໄວ້ແລ້ວໄປນຳ.
[2] ພວກນາງເຫັນກ້ອນຫີນໄດ້ຖືກກຶ່ງອອກຈາກປາກອຸບມຸງແລ້ວ.
[3] ດັ່ງນັ້ນ ພວກນາງຈຶ່ງເຂົ້າໄປ, ແຕ່ບໍ່ເຫັນພຣະສົບຂອງ^ພຣະເຢຊູເຈົ້າ.
[4] ເວລາຍິງເຫລົ່ານີ້ຢືນຄິດເຖິງເຫດການນີ້ຢູ່ ໃນທັນໃດນັ້ນ ກໍມີຊາຍສອງຄົນຢືນຢູ່ໃກ້ພວກນາງ ຊາຍສອງຄົນນີ້ນຸ່ງເຄື່ອງເປັ່ງປະກາຍຈົນເຫຼື້ອມຕາ.
[5] ດ້ວຍຄວາມ^ຢ້ານທີ່ສຸດ ພວກນາງຈຶ່ງກົ້ມຂາບລົງພື້ນດິນ ແລະຊາຍສອງຄົນກໍກ່າວວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຊອກຫາຄົນ^ເປັນຢູ່ໃນໝູ່ຄົນຕາຍ?
[6] ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ນີ້ ພຣະອົງເປັນຄືນມາສູ່ຊີວິດແລ້ວ ຈົ່ງລະນຶກເຖິງຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະອົງກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າ ເມື່ອພຣະອົງຢູ່ໃນແຂວງຄາລີເລວ່າ,
[7] ‘ບຸດມະນຸດຕ້ອງຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງ^ບັນດາຄົນບາບ ແລະຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ແລ້ວໃນວັນຖ້ວນສາມກໍຈະເປັນຄືນມາສູ່ຊີວິດ.’”
[8] ແລ້ວແມ່ຍິງເຫລົ່ານີ້ກໍລະນຶກເຖິງຖ້ອຍຄຳຂອງ^ພຣະອົງ
[9] ພວກນາງຈຶ່ງຈາກອຸບມຸງກັບເມືອບອກເຫດການເຫລົ່ານີ້ທັງໝົດ ແກ່ພວກສາວົກສິບເອັດຄົນ ແລະຄົນອື່ນໆທັງໝົດດ້ວຍ.
[10] ພວກແມ່ຍິງທີ່ມາບອກຂ່າວນີ້ມີ: ມາຣີໄທມັກດາລາ, ໂຢຮັນນາ, ມາຣີແມ່ຂອງ^ຢາໂກໂບ, ພວກແມ່ຍິງຄົນ^ອື່ນໆທີ່ຢູ່ກັບພວກນາງ ກໍເລົ່າເຫດການຢ່າງດຽວກັນນີ້ແກ່ພວກອັກຄະສາວົກ.
[11] ຝ່າຍພວກອັກຄະສາວົກບໍ່ເຊື່ອຄຳເວົ້າຂອງ^ພວກນາງ ເພາະຖືວ່າເປັນຄຳເວົ້າເປົ່າໆ.
[12] ແຕ່ເປໂຕໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະແລ່ນໄປທີ່ອຸບມຸງ ລາວກົ້ມລົງ ແລະເຫັນແຕ່ຜ້າພັນພຣະສົບເທົ່ານັ້ນ ແລ້ວລາວກໍກັບຄືນເມືອເຮືອນດ້ວຍຄວາມ^ປະຫລາດ^ໃຈທີ່ສຸດ ຕໍ່ເຫດການທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນນັ້ນ.
[13] ແລ້ວໃນວັນດຽວກັນນັ້ນເອງ ກໍມີສອງຄົນໃນພວກສາວົກ ກຳລັງເດີນທາງໄປທີ່ເມືອງເອມາອູດ ຊຶ່ງໄກຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມປະມານສິບເອັດກິໂລແມັດ,
[14] ແລະ ທັງສອງກຳລັງສົນທະນາກັນເຖິງເຫດການທັງໝົດທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ.
[15] ໃນຂະນະທີ່ພວກເພິ່ນສົນທະນາ ແລະໂຕ້ຖຽງກັນໄປນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍສະເດັດມາໃກ້ ແລະຮ່ວມເດີນທາງໄປກັບພວກເພິ່ນ,
[16] ພວກເພິ່ນເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າ, ແຕ່ມີສິ່ງປິດບັງບໍ່ໃຫ້ພວກເພິ່ນຈື່ພຣະອົງໄດ້.
[17] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງຖາມພວກເພິ່ນວ່າ, “ຂະນະທີ່ຍ່າງມາຕາມທາງ ພວກເຈົ້າໂຕ້ຖຽງກັນເຖິງເລື່ອງຫຍັງ?” ແລ້ວພວກເພິ່ນກໍເຊົາຍ່າງແລະຢືນຢູ່ ຕ່າງກໍມີສີໜ້າເສົ້າໂສກ.
[18] ແລ້ວຄົນໜຶ່ງຊື່ກະໂລປາໄດ້ທູນຖາມພຣະອົງວ່າ, “ໃນບັນດາແຂກເມືອງທີ່ມາອາໄສຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ມີແຕ່ທ່ານຜູ້ດຽວບໍ ທີ່ບໍ່ຮູ້ເຫດການ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນທີ່ນັ້ນລະຫວ່າງວັນເຫລົ່ານີ້.”
[19] ພຣະອົງຊົງຖາມພວກເພິ່ນວ່າ, “ເຫດການອັນໃດ?” ພວກເພິ່ນທູນຕອບວ່າ, “ເລື່ອງເຢຊູໄທນາຊາເຣັດ ທີ່ສະແດງຕົວເປັນຜູ້ທຳນວາຍ ປະກອບດ້ວຍຣິດເດດໃນກິດຈະການ ແລະໃນຖ້ອຍຄຳຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ແລະຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນທັງໝົດ.
[20] ຄືພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ ແລະບັນດາຜູ້ປົກຄອງຂອງ^ພວກເຮົາ ໄດ້ມອບເພິ່ນໃຫ້ຖືກລົງໂທດເຖິງຕາຍ ແລະພວກເຂົາໄດ້ຄຶງເພິ່ນໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.
[21] ພວກເຮົາເຄີຍຫວັງວ່າ ແມ່ນເພິ່ນຜູ້ນີ້ແຫລະ ທີ່ຈະເປັນຜູ້ປົດປ່ອຍຊາດອິດສະຣາເອນໃຫ້ເປັນອິດສະຫລະ ນອກຈາກເລື່ອງທີ່ກ່າວມານັ້ນ ວັນນີ້ ກໍເປັນວັນຖ້ວນສາມແລ້ວ ຕັ້ງແຕ່ເຫດການໄດ້ເກີດຂຶ້ນ.
[22] ນອກນັ້ນ ມີແມ່ຍິງບາງຄົນໃນພວກເຮົາ ສ້າງຄວາມ^ປະຫລາດ^ໃຈໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ ຄືພວກນາງໄດ້ໄປທີ່ອຸບມຸງແຕ່ເຊົ້າໆ
[23] ແຕ່ບໍ່ພົບພຣະສົບຂອງ^ເພິ່ນ ແມ່ຍິງເຫລົ່ານັ້ນກັບມາບອກວ່າ ພວກນາງໄດ້ເຫັນເທວະດາປາກົດ ແລະເທວະດານັ້ນໄດ້ບອກວ່າ ເພິ່ນເປັນຄືນມາສູ່ຊີວິດແລ້ວ.
[24] ບາງຄົນໃນກຸ່ມຂອງ^ພວກເຮົາໄດ້ໄປທີ່ອຸບມຸງ ແລະໄດ້ພົບເຫັນທຸກສິ່ງຕາມທີ່ພວກແມ່ຍິງໄດ້ບອກນັ້ນ, ແຕ່ພວກເພິ່ນບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະອົງ.”
[25] ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, “ໂອ ຄົນໂງ່^ເອີຍ ພວກເຈົ້າຊ່າງມີໃຈເສີຍຊ້າແທ້ ທີ່ຈະເຊື່ອຟັງທຸກຖ້ອຍຄຳ ຊຶ່ງບັນດາຜູ້ທຳນວາຍໄດ້ກ່າວໄວ້
[26] ຈຳເປັນທີ່ພຣະຄຣິດຕ້ອງທົນທຸກທໍລະມານຕໍ່ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ ແລ້ວເຂົ້າໄປໃນຣັດສະໝີຂອງ^ພຣະອົງໃນສະຫວັນສະຖານບໍ່ແມ່ນບໍ?”
[27] ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງຊົງອະທິບາຍພຣະຄຳພີທຸກຕອນ ທີ່ກ່າວເຖິງເລື່ອງພຣະອົງສູ່ພວກເພິ່ນຟັງ ຄືເລີ່ມແຕ່ໂມເຊ ຕະຫລອດເຖິງພວກຜູ້ທຳນວາຍ.
[28] ພໍມາໃກ້ບ້ານທີ່ພວກເພິ່ນກຳລັງຈະໄປນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າເຮັດຄືຈະສະເດັດຜ່ານໄປເລີຍ,
[29] ແຕ່ພວກເພິ່ນທັງສອງໄດ້ຊັກຊວນໃຫ້ພຣະອົງຢູ່ ໂດຍເວົ້າວ່າ, “ເຊີນພັກຄ້າງຄືນຢູ່ກັບພວກເຮົາສາ ເພາະໃກ້ຈະຄໍ່າມືດແລ້ວ.” ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງເຂົ້າໄປພັກຢູ່ກັບພວກເພິ່ນ.
[30] ເມື່ອພຣະອົງນັ່ງລົງຮັບປະທານອາຫານກັບພວກເພິ່ນ ພຣະອົງກໍຈັບເອົາເຂົ້າຈີ່ກ່າວໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນ ແລະຫັກເຂົ້າຈີ່ນັ້ນຍື່ນໃຫ້ພວກເພິ່ນ.
[31] ແລ້ວຕາຂອງ^ພວກເພິ່ນຖືກເປີດໃຫ້ສະຫວ່າງຂຶ້ນ ແລະຈື່ພຣະອົງໄດ້, ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຫາຍໄປຈາກພວກເພິ່ນ.
[32] ພວກເພິ່ນຈຶ່ງເວົ້າກັນວ່າ, “ເມື່ອພຣະອົງຊົງເວົ້ານຳພວກເຮົາຕາມທາງ ແລະໄດ້ຊົງອະທິບາຍພຣະຄຳພີໃຫ້ພວກເຮົາຟັງນັ້ນ ໃຈຂອງ^ພວກເຮົາກໍຮ້ອນຮົນເໝືອນໄຟພາຍໃນພວກເຮົາບໍ່ແມ່ນຫລື.”
[33] ໃນທັນໃດນັ້ນ ເພິ່ນທັງສອງກໍລຸກຂຶ້ນ ກັບຄືນໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນທັນທີ ແລະໃນທີ່ນັ້ນ ພວກເພິ່ນໄດ້ພົບກັບສາວົກສິບເອັດຄົນກັບຄົນອື່ນໆຊຸມນຸມກັນຢູ່
[34] ຕ່າງກໍເວົ້າວ່າ, “ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນຈົ້າເປັນຄືນມາຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະໄດ້ປາກົດໃຫ້ຊີໂມນເຫັນ.”
[35] ແລ້ວທັງສອງກໍເລົ່າເຫດການທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕາມທາງ ແລະການທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເພິ່ນຮູ້ຈັກພຣະອົງເອງໂດຍການຊົງຫັກເຂົ້າຈີ່ນັ້ນ.
[36] ເມື່ອທັງສອງກຳລັງເລົ່າເຫດການທັງຫລາຍຢູ່ ໃນທັນໃດ ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ກໍຢືນຢູ່ທ່າມກາງພວກເພິ່ນ ແລະກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, “ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ເຈົ້າ^ທັງຫລາຍ.”
[37] ທຸກຄົນຕ່າງກໍຕົກໃຈຢ້ານຢ່າງໃຫຍ່ ໂດຍຄິດວ່າພວກຕົນເຫັນຜີ.
[38] ແຕ່ພຣະອົງຖາມພວກເພິ່ນວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງແຕກຕື່ນຕົກໃຈ? ເປັນຫຍັງຄວາມ^ສົງໄສເຫລົ່ານີ້ ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນຈິດໃຈຂອງ^ພວກເຈົ້າ?
[39] ຈົ່ງເບິ່ງມືແລະຕີນຂອງເຮົາດູ ນີ້ແມ່ນເຮົາເອງແທ້ ຈົ່ງຄຳເບິ່ງຕົວເຮົາ ແລະພວກເຈົ້າກໍຈະຮູ້ ເພາະວ່າຜີບໍ່ມີເນື້ອໜັງ ບໍ່ມີກະດູກດັ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເຫັນເຮົາມີຢູ່ນີ້.”
[40] ເມື່ອກ່າວເຊັ່ນນີ້ແລ້ວ ພຣະອົງກໍຊົງສຳແດງໃຫ້ພວກເພິ່ນເຫັນມືແລະຕີນຂອງ^ພຣະອົງ.
[41] ເມື່ອຍັງບໍ່ວາງໃຈເຊື່ອ ເພາະຄວາມ^ຊົມຊື່ນ^ຍິນດີອັນໃຫຍ່ ແລະການປະຫລາດ^ໃຈທີ່ພວກເພິ່ນມີຢູ່ນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງຖາມພວກເພິ່ນວ່າ, “ທີ່ນີ້ພວກເຈົ້າມີຫຍັງກິນແດ່?”
[42] ພວກເພິ່ນໄດ້ເອົາປາປີ້ງຕ່ອນໜຶ່ງໃຫ້ພຣະອົງ
[43] ພຣະອົງກໍໄດ້ຈັບເອົາປານັ້ນ ມາກິນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເພິ່ນ.
[44] ແລ້ວພຣະອົງກໍໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, “ນີ້ແຫລະ ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ບອກພວກເຈົ້າແລ້ວ ເມື່ອເຮົາຍັງຢູ່ກັບພວກເຈົ້າ ຄືທຸກສິ່ງທີ່ໄດ້ມີຂຽນໄວ້ເຖິງເຮົາໃນໜັງສືກົດບັນຍັດຂອງ^ໂມເຊ, ໃນໜັງສືຂອງ^ພວກຜູ້ທຳນວາຍ ແລະໃນໜັງສືເພງສັນລະເສີນ ຈຳເປັນຕ້ອງສຳເລັດເປັນຈິງຕາມນັ້ນ.”
[45] ແລ້ວພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງບັນດານເປີດຈິດໃຈຂອງ^ພວກເພິ່ນ ໃຫ້ເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີ,
[46] ແລະ ໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເພິ່ນວ່າ, “ນີ້ແຫລະ ແມ່ນສິ່ງທີ່ຂຽນໄວ້: ພຣະຄຣິດຕ້ອງທົນທຸກທໍລະມານ ແລະຕ້ອງເປັນຄືນມາຈາກຕາຍໃນວັນຖ້ວນສາມ.
[47] ຈົ່ງປະກາດນາມຊື່ຂອງ^ພຣະອົງ ແກ່ຄົນທຸກຊົນຊາດ ໂດຍເລີ່ມຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄປ ໃຫ້ເຂົາຖິ້ມໃຈເກົ່າ^ເອົາໃຈໃໝ່ ແລະຮັບເອົາການອະໄພບາບກຳ.
[48] ພວກເຈົ້າກໍເປັນພະຍານໃນເລື່ອງເຫລົ່ານີ້.
[49] ຝ່າຍເຮົາຈະສົ່ງສິ່ງທີ່ພຣະບິດາເຈົ້າຂອງເຮົາໄດ້ສັນຍາໄວ້ນັ້ນ ມາເຖິງພວກເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າຕ້ອງເຝົ້າຄອຍຢູ່ໃນນະຄອນ ຈົນກວ່າຣິດອຳນາດຈາກເບື້ອງເທິງລົງມາເທິງພວກເຈົ້າ.”
[50] ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າ ກໍພາພວກເພິ່ນອອກຈາກນະຄອນ ໄປຍັງບ້ານເບັດທານີ ແລະໃນທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງຍົກມືຂຶ້ນອວຍພອນພວກເພິ່ນ.
[51] ຂະນະທີ່ຊົງອວຍພອນຢູ່ນັ້ນ ພຣະອົງກໍຈາກພວກເພິ່ນໄປ ແລະຖືກຮັບຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ.
[52] ສ່ວນພວກເພິ່ນ ເມື່ອໄດ້ຂາບລົງນະມັດສະການພຣະອົງແລ້ວ ກໍກັບຄືນເມືອນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ດ້ວຍຄວາມ^ຊົມຊື່ນ^ຍິນດີອັນໃຫຍ່.
[53] ພວກເພິ່ນໄດ້ຢູ່ໃນບໍລິເວນພຣະວິຫານທຸກວັນ ເພື່ອສັນລະເສີນ ແລະໂມທະນາຂອບພຣະຄຸນພຣະເຈົ້າ. 22-Jul-2009@18:43, Backup Description=19-Aug-2009@11:28, Le Khac Tam - 01-Sep-2009@13:06, Backup Description=31-Jul-2009@08:50, Bounthanh - 20-ต.ค.-2552@10:41, Backup Description=15-Sep-2009@14:35, Bounveun - 19-พ.ย.-2552@09:28, Backup Description=17-พ.ย.-2552@09:49, BOUNTHANH - 01-ม.ค.-2547@06:01, Backup Description=23-Mar-2010@15:39, Le Khac Tam - 01-ม.ค.-2547@00:19, Backup Description=16-Sep-2010@15:11, Le Khac Tam -