[1] ວັນໜຶ່ງ ໃນວັນ^ຊະບາໂຕ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງຍ່າງຜ່ານທົ່ງນາ ພວກສາວົກຂອງ^ພຣະອົງໄດ້ເດັດເອົາຮວງເຂົ້າ ແລະເກັດກິນ.
[2] ພວກຟາຣີຊາຍບາງຄົນຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງເຮັດໃນສິ່ງທີ່ກົດບັນຍັດຂອງ^ພວກເຮົາບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດໃນວັນ^ຊະບາໂຕ?”
[3] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ອ່ານບໍກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ດາວິດໄດ້ເຮັດເມື່ອລາວ ແລະຄົນຂອງຕົນຫິວເຂົ້າ?
[4] ຄືລາວໄດ້ເຂົ້າໄປໃນທີ່ສະຖິດຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ເອົາເຂົ້າຈີ່ທີ່ໄດ້ຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າມາກິນ ແລະຍັງແບ່ງປັນໃຫ້ພັກພວກຂອງຕົນກິນດ້ວຍ, ຊຶ່ງກົດບັນຍັດຫ້າມບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດກິນເຂົ້າຈີ່ນີ້ ນອກຈາກປະໂຣຫິດເທົ່ານັ້ນ.”
[5] ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າ, “ບຸດມະນຸດເປັນອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າຂອງວັນ^ຊະບາໂຕ.”
[6] ໃນວັນ^ຊະບາໂຕອີກວັນໜຶ່ງ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປໃນທຳມະສາລາ ແລະສັ່ງສອນໃນທີ່ນັ້ນ ມີຊາຍຄົນໜຶ່ງທີ່ມືເບື້ອງຂວາລີບ.
[7] ພວກທຳມະຈານກັບພວກຟາຣີຊາຍບາງຄົນ ຢາກຫາຂໍ້ຟ້ອງພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າ ເຮັດຜິດ ພວກເຂົາຈຶ່ງຊອມເບິ່ງວ່າ ພຣະອົງຈະໂຜດຮັກສາຄົນໃຫ້ດີພະຍາດໃນວັນ^ຊະບາໂຕຫລືບໍ່.
[8] ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ຮູ້ຈັກຄວາມ^ຄິດຂອງ^ພວກເຂົາ ຈຶ່ງກ່າວແກ່ຊາຍມືລີບນັ້ນວ່າ, “ຈົ່ງຢືນຂຶ້ນ ແລະມາທາງໜ້າພີ້.” ຊາຍຄົນນັ້ນຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນ ແລະໄປຢືນໃນທີ່ນັ້ນ.
[9] ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າ ກໍກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາຂໍຖາມພວກເຈົ້າວ່າ, ‘ກົດວັນ^ຊະບາໂຕຂອງ^ພວກເຮົາອະນຸຍາດໃຫ້ພວກເຮົາເຮັດດີ ຫລືເຮັດຊົ່ວ? ໃຫ້ຊ່ວຍຊີວິດໄວ້ ຫລືໃຫ້ທຳລາຍຊີວິດຖິ້ມ?’”
[10] ພຣະອົງຫລຽວເບິ່ງໜ້າພວກເຂົາທຸກຄົນແລ້ວກ່າວ ແກ່ຊາຍມືລີບວ່າ, “ຈົ່ງຢຽດມືເຈົ້າອອກ” ຊາຍມືລີບຢຽດມືຂອງຕົນອອກ ແລະມືຂອງ^ລາວກໍດີເປັນປົກກະຕິ.
[11] ຝ່າຍຄົນເຫລົ່ານັ້ນກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມ^ຄຽດແຄ້ນ ແລະໄດ້ປຶກສາກັນວ່າຈະເຮັດຢ່າງໃດກັບພຣະເຢຊູເຈົ້າ.
[12] ໃນເວລານັ້ນ, ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ຂຶ້ນໄປເທິງພູໜ່ວຍໜຶ່ງ ເພື່ອພາວັນນາ^ອະທິຖານ ແລະໃຊ້ເວລາພາວັນນາ^ອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນຕະຫລອດຄືນ.
[13] ຄັນຮຸ່ງເຊົ້າແລ້ວ, ພຣະອົງໄດ້ເອີ້ນບັນດາສາວົກມາຫາພຣະອົງ ແລະໃນພວກເຂົາພຣະອົງເລືອກເອົາສິບສອງຄົນ ແລ້ວພຣະອົງຊົງຕັ້ງຊື່ໃຫ້ວ່າ ອັກຄະສາວົກ.
[14] ຄືຊີໂມນ (ທີ່ພຣະອົງຕັ້ງຊື່ໃຫ້ວ່າ, “ເປໂຕ”) ແລະ ອັນເດອານ້ອງຊາຍຂອງຕົນ, ຢາໂກໂບ ແລະ ໂຢຮັນ, ຟີລິບ ແລະ ບາຣະໂທໂລມາຍ,
[15] ມັດທາຍ ແລະ ໂທມາ, ຢາໂກໂບລູກຊາຍຂອງ^ອາລະຟາຍ, ຊີໂມນ (ຜູ້ທີ່ເອີ້ນກັນວ່າ, “ເຊໂລເຕ”)
[16] ຢູດາລູກຊາຍຂອງ^ຢາໂກໂບ ແລະ ຢູດາອິດສະກາຣີອົດຜູ້ທີ່ທໍລະຍົດຕໍ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າ.
[17] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າກັບພວກສາວົກຂອງ^ພຣະອົງລົງມາແຕ່ພູແລ້ວ ກໍຢຸດຢືນຢູ່ທີ່ຮາບພຽງແຫ່ງໜຶ່ງ ໃນບ່ອນນັ້ນ ມີລູກສິດຂອງ^ພຣະອົງຕັ້ງຫລາຍຄົນພ້ອມດ້ວຍປະຊາຊົນຈຳນວນຫລວງຫລາຍ ທີ່ມາຈາກທົ່ວທັງແຂວງຢູດາຍ ຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະຈາກຝັ່ງທະເລຂອງ^ເມືອງຕີເຣກັບເມືອງຊີໂດນ,
[18] ພວກເຂົາມາເພື່ອຟັງພຣະອົງ ແລະເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງຊົງໂຜດຮັກສາໃຫ້ດີພະຍາດໂຣຄາຂອງ^ພວກເຂົາ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຜີຊົ່ວຮ້າຍລົບກວນ ກໍຊົງໂຜດໃຫ້ດີເໝືອນກັນ
[19] ປະຊາຊົນທຸກຄົນຕ່າງກໍພະຍາຍາມແຕະຕ້ອງພຣະອົງ ເພາະຣິດອຳນາດອອກຈາກພຣະອົງ ແລະຊົງໂຜດຮັກສາພະຍາດໂຣຄາຂອງ^ພວກເຂົາທຸກຄົນໃຫ້ຫາຍດີ.
[20] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າແນມເບິ່ງພວກສາວົກຂອງ^ພຣະອົງແລ້ວ ກໍກ່າວວ່າ, “ພວກເຈົ້າທີ່ຍາກຈົນກໍເປັນສຸກ, ເພາະອານາຈັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ເປັນຂອງ^ພວກເຈົ້າ
[21] ພວກເຈົ້າທີ່ອຶດຢາກດຽວນີ້ ກໍເປັນສຸກ, ເພາະວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງໂຜດ ໃຫ້ພວກເຈົ້າອີ່ມເຕັມ ພວກເຈົ້າທີ່ຮ້ອງ^ໄຫ້ດຽວນີ້ກໍເປັນສຸກ, ເພາະວ່າ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຫົວ”
[22] “ເມື່ອໃດຄົນທັງຫລາຍກຽດຊັງພວກເຈົ້າ ຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າໃຫ້ໜີໄປ ຕິຕຽນນິນທາ ແລະປະຕິເສດຊື່ຂອງ^ພວກເຈົ້າວ່າຊົ່ວ ເພາະພວກເຈົ້າເຫັນແກ່ບຸດມະນຸດ ເມື່ອນັ້ນແຫລະ ພວກເຈົ້າຈະເປັນສຸກ.
[23] ໃນວັນນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງຊົມຊື່ນ^ຍິນດີ ແລະຈົ່ງຕື່ນເຕັ້ນດ້ວຍຄວາມ^ຍິນດີ ເພາະເບິ່ງແມ! ບຳເໜັດຂອງ^ພວກເຈົ້າມີບໍຣິບູນຢູ່ໃນສະຫວັນ ເພາະວ່າບັນພະບຸລຸດຂອງ^ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດຢ່າງນັ້ນ ແກ່ຜູ້^ປະກາດ^ພຣະທຳເໝືອນກັນ”.
[24] “ແຕ່ວິບັດມີແກ່ພວກເຈົ້າ ຜູ້ເປັນຄົນຮັ່ງມີ, ເພາະພວກເຈົ້າມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງສຸກສະບາຍ
[25] ວິບັດມີແກ່ພວກເຈົ້າ ທີ່ອີ່ມເຕັມດຽວນີ້ ເພາະວ່າພວກເຈົ້າຈະອຶດຢາກ ວິບັດມີແກ່ພວກເຈົ້າ ທີ່ກຳລັງຫົວ ຢູ່ດຽວນີ້ ເພາະພວກເຈົ້າຈະທຸກໂສກ ແລະຮ້ອງໄຫ້”
[26] “ວິບັດມີແກ່ພວກເຈົ້າ ເມື່ອມີຄົນຍ້ອງຍໍວ່າພວກເຈົ້າດີ ເພາະບັນພະບຸລຸດຂອງ^ພວກເຂົາກໍໄດ້ເວົ້າຢ່າງດຽວກັນນີ້ແຫລະ ແກ່ພວກຜູ້^ປະກາດ^ພຣະທຳປອມ.”
[27] “ແຕ່ເຮົາບອກເລື່ອງນີ້ແກ່ພວກເຈົ້າທີ່ໄດ້ຟັງເຮົາວ່າ, ຈົ່ງຮັກສັດຕູຂອງ^ພວກເຈົ້າ ຈົ່ງເຮັດດີແກ່ຜູ້ທີ່ກຽດຊັງພວກເຈົ້າ,
[28] ຈົ່ງອວຍພອນຄົນທີ່ປ້ອຍດ່າພວກເຈົ້າ ແລະຈົ່ງພາວັນນາ^ອະທິຖານເພື່ອຄົນທີ່ຂົ່ມເຫັງພວກເຈົ້າ.
[29] ຖ້າຜູ້ໃດຕົບແກ້ມເຈົ້າເບື້ອງໜຶ່ງ ຈົ່ງປິ່ນໃຫ້ລາວຕົບອີກເບື້ອງໜຶ່ງ ຖ້າຜູ້ໃດຍາດເອົາເສື້ອຊັ້ນນອກຂອງ^ເຈົ້າໄປ ຖ້າເຂົາຈະເອົາເສື້ອຊັ້ນໃນກໍຢ່າຫວງຫ້າມ.
[30] ຈົ່ງໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນທີ່ຂໍຈາກເຈົ້າ ແລະຖ້າຜູ້ໃດເອົາສິ່ງຂອງ^ເຈົ້າໄປ ຢ່າສູ່ທວງຖາມເອົາຄືນ.
[31] ເຈົ້າຢາກໃຫ້ຄົນອື່ນເຮັດຢ່າງໃດແກ່ເຈົ້າ ຈົ່ງເຮັດຢ່າງນັ້ນແກ່ເຂົາເໝືອນກັນ.”
[32] “ຖ້າພວກເຈົ້າຮັກຄົນທີ່ຮັກພວກເຈົ້າແຕ່ເທົ່ານັ້ນ ຈະເປັນຄຸນຫຍັງແກ່ພວກເຈົ້າ? ແມ່ນແຕ່ບັນດາຄົນບາບກໍຍັງຮັກ ຜູ້ທີ່ຮັກພວກເຂົາເໝືອນກັນ.
[33] ແລະ ຖ້າພວກເຈົ້າເຮັດດີ ຕໍ່ຄົນທີ່ເຮັດດີຕໍ່ພວກເຈົ້າແຕ່ເທົ່ານັ້ນ ຈະເປັນຄຸນຫຍັງແກ່ພວກເຈົ້າ? ແມ່ນແຕ່ຄົນບາບທັງຫລາຍກໍຍັງເຮັດຢ່າງນັ້ນເໝືອນກັນ
[34] ແລະ ຖ້າພວກເຈົ້າໃຫ້ຄົນຢືມ ໂດຍຫວັງຈະໄດ້ຄືນຈາກເຂົາແຕ່ເທົ່ານັ້ນ ຈະເປັນຄຸນຫຍັງແກ່ພວກເຈົ້າ? ແມ່ນແຕ່ຄົນບາບກໍຍັງໃຫ້ຄົນບາບຢືມ ໂດຍຫວັງຈະໄດ້ຮັບຄືນເທົ່າກັນ.
[35] ຈົ່ງຮັກສັດຕູຂອງ^ພວກເຈົ້າ ຈົ່ງເຮັດດີຕໍ່ພວກເຂົາ, ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຂົາຢືມໂດຍບໍ່ຫວັງຈະໄດ້ຮັບຄືນ ແລ້ວພວກເຈົ້າກໍຈະໄດ້ບຳເໜັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະພວກເຈົ້າກໍຈະເປັນລູກຂອງ^ພຣະເຈົ້າອົງສູງສຸດ ເພາະວ່າພຣະອົງຍັງຊົງໂຜດແກ່ຄົນເນລະຄຸນແລະຄົນຊົ່ວ.
[36] ເຈົ້າ^ທັງຫລາຍຈົ່ງມີຄວາມ^ເມດຕາປານີ ເໝືອນຢ່າງພຣະບິດາເຈົ້າຂອງ^ພວກເຈົ້າ ຜູ້ຊົງມີຄວາມ^ເມດຕາປານີ.”
[37] “ຢ່າຕັດສິນຄົນອື່ນ ແລະພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ຕັດສິນພວກເຈົ້າ ຢ່າກ່າວໂທດຄົນອື່ນເພື່ອພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ກ່າວໂທດພວກເຈົ້າ ຈົ່ງຍົກໂທດໃຫ້ຄົນອື່ນເພື່ອພຣະເຈົ້າຈະຍົກໂທດໃຫ້ພວກເຈົ້າ.
[38] ຈົ່ງໃຫ້ເຂົາ ແລະພຣະເຈົ້າຈະຊົງໃຫ້ເຈົ້າ ແລະໃນຕັກຂອງ^ເຈົ້າ ຈະໄດ້ຮັບຕວງດ້ວຍເຄື່ອງຜອງຍັດສັ່ນລົງແໜ້ນເຕັມລົ້ນ ເພາະວ່າພວກເຈົ້າຈະຕວງໃຫ້ເຂົາດ້ວຍເຄື່ອງຜອງອັນໃດ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຕວງໃຫ້ພວກເຈົ້າດ້ວຍເຄື່ອງຜອງອັນນັ້ນ.”
[39] ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຍັງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາເປັນຄຳອຸປະມາວ່າ, “ຄົນຕາບອດຈະຈູງຄົນຕາບອດກໍບໍ່ໄດ້ ຖ້າເຂົາເຮັດ ທັງສອງກໍຈະຕົກລົງໃນຂຸມ.
[40] ສິດບໍ່ຫ່ອນໃຫຍ່ກວ່າຄູຂອງຕົນ, ແຕ່ສິດທຸກຄົນເມື່ອໄດ້ຮັບການຝຶກສອນຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ ກໍຈະເປັນດັ່ງຄູຂອງຕົນ.”
[41] “ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຫລຽວເຫັນຂີ້ເຫຍື້ອ ທີ່ຢູ່ໃນຕາພີ່ນ້ອງຂອງ^ເຈົ້າ, ແຕ່ໄມ້ທັງທ່ອນຢູ່ໃນຕາຂອງ^ຕົນເອງແລ້ວພັດແນມບໍ່ເຫັນ?
[42] ດ້ວຍເຫດໃດເຈົ້າຈຶ່ງກ້າເວົ້າຕໍ່ພີ່ນ້ອງຂອງ^ເຈົ້າວ່າ, ‘ພີ່ນ້ອງ^ເອີຍ, ກະຣຸນາໃຫ້ຂ້ອຍເອົາຂີ້ເຫຍື້ອອອກຈາກຕາຂອງ^ເຈົ້າແດ່’ ໃນເມື່ອໄມ້ທັງທ່ອນຍັງຢູ່ໃນຕາຂອງ^ເຈົ້າພັດແນມບໍ່ເຫັນ? ໂອ ຄົນ^ໜ້າຊື່^ໃຈຄົດ^ເອີຍ ຈົ່ງເອົາທ່ອນໄມ້ອອກຈາກຕາຂອງ^ເຈົ້າເອງກ່ອນ ແລ້ວເຈົ້າກໍຈະເຫັນແຈ້ງດີ ເພື່ອເຂ່ຍຂີ້ເຫຍື້ອອອກຈາກຕາພີ່ນ້ອງຂອງ^ເຈົ້າ.”
[43] “ຕົ້ນໄມ້ດີ ບໍ່ຫ່ອນເກີດຜົນບໍ່ດີ ແລະຕົ້ນໄມ້ບໍ່ດີ ກໍບໍ່ຫ່ອນເກີດຜົນດີ.
[44] ຕົ້ນໄມ້ທຸກຕົ້ນຍ່ອມຮູ້ໄດ້ດ້ວຍຜົນຂອງ^ມັນ ພວກເຈົ້າບໍ່ຫ່ອນເກັບໝາກ^ເດື່ອເທດຈາກຕົ້ນມີໜາມ ແລະບໍ່ຫ່ອນເກັບໝາກອະງຸ່ນຈາກເຄືອໜາມ.
[45] ຄົນດີຍ່ອມເອົາສິ່ງດີອອກມາຈາກຄັງດີແຫ່ງໃຈຂອງຕົນ ຄົນຊົ່ວຍ່ອມເອົາສິ່ງຊົ່ວອອກມາຈາກຄັງຊົ່ວແຫ່ງໃຈຂອງຕົນ ເພາະວ່າ ໃຈເຕັມລົ້ນດ້ວຍສິ່ງໃດ ປາກກໍເວົ້າສິ່ງນັ້ນອອກມາ.”
[46] “ເປັນຫຍັງເຈົ້າ^ທັງຫລາຍຈຶ່ງເອີ້ນເຮົາວ່າ, ‘ພຣະອົງເຈົ້າຂ້າ ພຣະອົງເຈົ້າຂ້າ’ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມສິ່ງທີ່ເຮົາບອກພວກເຈົ້າ?
[47] ທຸກຄົນທີ່ມາຫາເຮົາ ແລະຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ ແລະນຳເອົາໄປປະຕິບັດ ເຮົາຈະແຈ້ງໃຫ້ພວກເຈົ້າຮູ້ວ່າ ຜູ້ນັ້ນປຽບເໝືອນຜູ້ໃດ.
[48] ກໍປຽບເໝືອນຄົນຜູ້ໜຶ່ງ ທີ່ກໍ່ສ້າງຕຶກຂອງຕົນ ລາວຂຸດດິນລົງເລິກ ແລະຕັ້ງຮາກຖານໃສ່ເທິງດານຫີນ ແລະເມື່ອນໍ້າມາຖ້ວມ ແລ້ວແປວນໍ້າກໍໄຫລທັ່ງໃສ່, ແຕ່ບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ຕຶກນັ້ນຫວັ່ນໄຫວ ເພາະວ່າໄດ້ສ້າງດີແລ້ວ.
[49] ສ່ວນຄົນທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ ແລະບໍ່ປະຕິບັດຕາມ ລາວກໍປຽບເໝືອນຄົນຜູ້ໜຶ່ງ ທີ່ກໍ່ສ້າງຕຶກຂອງຕົນເທິງດິນ ໂດຍບໍ່ກໍ່ຮາກຖານ ເມື່ອແປວນໍ້າໄຫລທັ່ງໃສ່ຕຶກນັ້ນ ມັນກໍເຈື່ອນລົງທັນທີ ແລະຄວາມ^ພິນາດຈິບຫາຍຂອງ^ຕຶກນັ້ນກໍໃຫຍ່ຫລວງ.”