[1] ທ່ານເທໂອຟີໂລທີ່ນັບຖື: ມີຫລາຍຄົນໄດ້ລົງມືຮຽບຮຽງເລື່ອງເຫດການຕ່າງໆ ຊຶ່ງສຳເລັດແລ້ວໃນທ່າມກາງພວກເຮົາ.
[2] ຕາມທີ່ພວກເຂົາ ຜູ້ໄດ້ເຫັນດ້ວຍຕາຕົນເອງຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ ແລະເປັນຜູ້ທຳນວາຍນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງສືບ^ຕໍ່ມາໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້.
[3] ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ທ່ານເທໂອຟີໂລທີ່ນັບຖື ຫລັງຈາກທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສຶກສາຢ່າງຖີ່ຖ້ວນຮອບຄອບ ເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ທັງໝົດແລ້ວຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເຫັນດີຮຽບຮຽງເລື່ອງລາວຕາມລຳດັບເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ທ່ານ.
[4] ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດເຊັ່ນນີ້ກໍເພື່ອທ່ານຈະຮູ້ຄວາມຈິງຢ່າງຄັກແນ່ ເຖິງເລື່ອງລາວທີ່ເປັນແກ່ນສານທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບຮູ້ກ່ອນນັ້ນ.
[5] ໃນຄາວທີ່ເຮໂຣດໄດ້ເປັນກະສັດແຫ່ງຢູດາຍ ກໍໄດ້ມີປະໂຣຫິດຜູ້ໜຶ່ງ ຢູ່ໃນໝວດຂອງ^ປະໂຣຫິດອາບີຢາຊື່ວ່າ ຊາຂາຣີຢາ. ເມຍຂອງ^ເພິ່ນກໍສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກປະໂຣຫິດອາໂຣນເໝືອນກັນຊື່ວ່າ ເອລີຊາເບັດ.
[6] ສອງຜົວເມຍນີ້ດຳເນີນຊີວິດຢ່າງຖືກຕ້ອງຕໍ່ສາຍພຣະເນດຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ໂດຍເຊື່ອຟັງກົດບັນຍັດຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ແລະຂໍ້ຄຳສັ່ງຂອງ^ພຣະອົງຢ່າງບໍ່ມີທີ່ຕິ.
[7] ແຕ່ພວກເພິ່ນບໍ່ມີລູກ ເພາະນາງເອລີຊາເບັດເປັນໝັນ ແລະທັງສອງກໍເຖົ້າແກ່ແລ້ວ.
[8] ວັນໜຶ່ງ ຊາຂາຣີຢາກຳລັງປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນຢູ່ໃນພຣະວິຫານ ເພາະຖືກຜຽນໃນໝວດຂອງຕົນ.
[9] ຕາມທຳນຽມຂອງ^ພວກປະໂຣຫິດແລ້ວ ເພິ່ນໄດ້ຮັບເລືອກໂດຍການໃຊ້ສະຫລາກ ໃຫ້ເພິ່ນເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ເພື່ອເຜົາເຄື່ອງຫອມຖວາຍທີ່ແທ່ນບູຊາ.
[10] ສ່ວນປະຊາຊົນຢູ່ຂ້າງນອກ ກໍພາກັນພາວັນນາ^ອະທິຖານ ໃນເວລາທີ່ເຜົາເຄື່ອງຫອມຢູ່ນັ້ນ.
[11] ມີເທວະດາຕົນໜຶ່ງຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ໄດ້ມາປາກົດແກ່ເພິ່ນ ໂດຍຢືນຢູ່ເບື້ອງຂວາຂອງ^ແທ່ນບູຊາ.
[12] ເມື່ອຊາຂາຣີຢາໄດ້ເຫັນເທວະດາຕົນນັ້ນແລ້ວ ເພິ່ນກໍສະທ້ານຕົກໃຈ ແລະມີຄວາມ^ຢ້ານ.
[13] ແຕ່ເທວະດາຕົນນັ້ນກ່າວແກ່ເພິ່ນວ່າ, “ຊາຂາຣີຢາ^ເອີຍ ຢ່າຢ້ານເລີຍ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນຄຳພາວັນນາ^ອະທິຖານຂອງ^ເຈົ້າແລ້ວ ແລະ ເອລີຊາເບັດເມຍຂອງ^ເຈົ້າ ຈະເກີດລູກຊາຍຄົນໜຶ່ງໃຫ້ເຈົ້າ ເຈົ້າຈົ່ງໃສ່ຊື່ໃຫ້ລາວວ່າ ໂຢຮັນ.
[14] ເຈົ້າຈະມີຄວາມ^ຊົມຊື່ນ^ຍິນດີຢ່າງລົ້ນເຫລືອ ແລະຫລາຍຄົນຈະຍິນດີເມື່ອເພິ່ນເກີດມາ.
[15] ເພິ່ນຈະເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນສາຍພຣະເນດຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ເພິ່ນຈະບໍ່ດື່ມເຫລົ້າ^ອະງຸ່ນ ຫລືເຫຼົ້າປຸກແຕ່ຢ່າງໃດ ແລະຈະເຕັມໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ຕັ້ງແຕ່ຈາກທ້ອງ^ແມ່ມາ
[16] ເພິ່ນຈະນຳຊາວອິດສະຣາເອນຢ່າງຫລວງຫລາຍ ກັບຄືນມາຫາອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ອົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງ^ພວກເຂົາ.
[17] ເພິ່ນຈະອອກໜ້າກ່ອນ ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າຢ່າງເຂັ້ມແຂງແລະອົງອາດ ເໝືອນດັ່ງຜູ້ທຳນວາຍເອລີຢາ ເພິ່ນຈະນຳພໍ່ກັບລູກໃຫ້ຄືນດີກັນ ເພິ່ນຈະນຳຄົນດື້ດ້ານກັບໃຫ້ມີປັນຍາຢ່າງຄົນສິນທຳ ເພິ່ນຈະຕຽມປະຊາຊົນໄວ້ພ້ອມສຳລັບອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ.”
[18] ຊາຂາຣີຢາເວົ້າກັບເທວະດານັ້ນວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ເຫດການນີ້ໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະຂ້ານ້ອຍກໍເຖົ້າແກ່ແລ້ວ ແລະເມຍຂອງ^ຂ້ານ້ອຍກໍເໝືອນກັນ.”
[19] ຝ່າຍເທວະດານັ້ນຕອບວ່າ, “ເຮົາແມ່ນຄັບຣີເອນ. ຊຶ່ງຢືນຢູ່ຊ້ອງໜ້າພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງໃຊ້ເຮົາມາເວົ້າກັບເຈົ້າ ແລະນຳເອົາຂ່າວດີນີ້ມາບອກເຈົ້າ.
[20] ແຕ່ບັດນີ້ ເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ ຊຶ່ງຈະເປັນຈິງຕາມເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ ຍ້ອນເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອເຈົ້າຈະເປັນຄົນໃບ້ບໍ່ສາມາດປາກໄດ້ ຈົນເຖິງວັນທີ່ເຫດການເຫລົ່ານັ້ນເກີດຂຶ້ນ.”
[21] ຝ່າຍປະຊາຊົນກໍລໍຖ້າຊາຂາຣີຢາດ້ວຍຄວາມ^ປະຫລາດ^ໃຈ ທີ່ເພິ່ນຢູ່ໃນພຣະວິຫານຕັ້ງດົນນານ.
[22] ເມື່ອເພິ່ນອອກມາ ເພິ່ນກໍເວົ້າກັບພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງສັງເກດຮູ້ວ່າ ເພິ່ນໄດ້ເຫັນນິມິດຢູ່ໃນພຣະວິຫານ ເພິ່ນໄດ້ໃຊ້ມືເຮັດພາສາໃບ້ກັບພວກເຂົາ ແລະຍັງບໍ່ສາມາດປາກໄດ້.
[23] ເມື່ອໝົດກຳນົດຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານແລ້ວ ຊາຂາຣີຢາກໍກັບບ້ານ.
[24] ພາຍລຸນມາ ນາງເອລີຊາເບັດເມຍຂອງ^ເພິ່ນກໍຖືພາ ແລະນາງບໍ່ໄດ້ອອກຈາກເຮືອນໄປໃສເລີຍ ເປັນເວລາຫ້າເດືອນ.
[25] ນາງເວົ້າຂຶ້ນວ່າ, “ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊ່ວຍເຫລືອຂ້ານ້ອຍ ບັດນີ້ພຣະອົງໄດ້ຍົກຄວາມ^ນິນທາຂອງ^ຂ້ານ້ອຍ ທີ່ມີຢູ່ທ່າມກາງຄົນທັງຫລາຍອອກເສຍ.”
[26] ໃນເດືອນທີຫົກ ທີ່ນາງເອລີຊາເບັດຖືພາຢູ່ນັ້ນ ພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ໃຊ້ເທວະດາຄັບຣີເອນ ມາຍັງແຂວງຄາລີເລໃນເມືອງໜຶ່ງທີ່ຊື່ວ່າ ນາຊາເຣັດ.
[27] ມາບອກຍິງສາວພົມມະຈາຣີຄົນໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ເປັນຄູ່ໝັ້ນກັບຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ ໂຢເຊັບ ຜູ້ທີ່ເປັນເຊື້ອສາຍມາຈາກກະສັດດາວິດ ສ່ວນຍິງສາວນັ້ນຊື່ວ່າ ມາຣີ.
[28] ເທວະດາຕົນນັ້ນໄດ້ມາຫານາງ ແລະກ່າວວ່າ, “ສັນຕິສຸກ ຈົ່ງມີແກ່ເຈົ້າເຖີດ ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າຊົງສະຖິດຢູ່ກັບເຈົ້າ ແລະອວຍພອນເຈົ້າຢ່າງຫລວງຫລາຍ.”
[29] ຝ່າຍມາຣີກໍຕົກໃຈຫລາຍໃນຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ ນາງຈຶ່ງຄິດພິຈາລະນາວ່າ ຄຳທັກທາຍຂອງ^ເພິ່ນນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ.
[30] ແລ້ວເທວະດາກໍໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ, “ມາຣີ^ເອີຍ ຢ່າຢ້ານເລີຍ ພຣະເຈົ້າຊົງໂຜດເມດຕາກະຣຸນາເຈົ້າແລ້ວ.
[31] ເຈົ້າຈະຕັ້ງທ້ອງ ແລະເກີດລູກຊາຍຜູ້ໜຶ່ງ ແລະເຈົ້າຈົ່ງໃສ່ຊື່ໃຫ້ກຸມມານນັ້ນວ່າ ເຢຊູ.
[32] ກຸມມານນັ້ນຈະເປັນໃຫຍ່ ແລະຈະເປັນທີ່ເອີ້ນວ່າ ບຸດຂອງ^ພຣະເຈົ້າອົງສູງສຸດ ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ອົງເປັນພຣະເຈົ້າຈະໃຫ້ເພິ່ນນັ່ງບັນລັງຂອງ^ກະສັດດາວິດ ຜູ້ເປັນບັນພະບຸລຸດຂອງ^ເພິ່ນ
[33] ແລະ ເພິ່ນຈະປົກຄອງເຊື້ອສາຍຂອງ^ຢາໂຄບຕະຫລອດໄປ ແລະອານາຈັກຂອງ^ເພິ່ນຈະບໍ່ສິ້ນສຸດເປັນຈັກເທື່ອ.”
[34] ຝ່າຍມາຣີຈຶ່ງເວົ້າກັບເທວະດາວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮ່ວມເພດສຳພັນກັບຜູ້ຊາຍຈັກເທື່ອ ເຫດການນີ້ຈະເປັນໄປໄດ້ຢ່າງໃດ?”
[35] ເທວະດາໄດ້ຕອບວ່າ, “ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າຈະສະເດັດມາຢູ່ເທິງເຈົ້າ ແລະຣິດເດດຂອງ^ພຣະເຈົ້າອົງສູງສຸດຈະປົກຄຸມເຈົ້າໄວ້. ດ້ວຍເຫດນີ້ແຫລະ, ເດັກຜູ້ບໍຣິສຸດຈະເປັນທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະບຸດຂອງ^ພຣະເຈົ້າ.
[36] ເອລີຊາເບັດພີ່ນ້ອງຂອງ^ເຈົ້າ ນາງກຳລັງຈະໄດ້ລູກຊາຍຜູ້ໜຶ່ງ ເຖິງວ່ານາງເຖົ້າແກ່ແລ້ວກໍຕາມ ຄົນເວົ້າກັນວ່າ ນາງເປັນໝັນ ແຕ່ບັດນີ້ນາງຖືພາໄດ້ຫົກເດືອນແລ້ວ.
[37] ດ້ວຍວ່າ, ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ພຣະເຈົ້າເຮັດບໍ່ໄດ້.”
[38] ມາຣີເວົ້າຂຶ້ນວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍເປັນທາດຍິງຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ເຫດການນີ້ເກີດກັບຂ້ານ້ອຍຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວນັ້ນເທີ້ນ.” ແລ້ວເທວະດາຕົນນັ້ນກໍຈາກນາງໄປ.
[39] ຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ ມາຣີກໍອອກເດີນທາງຢ່າງຮີບດ່ວນ ໄປຍັງເມືອງໜຶ່ງທີ່ເນີນ^ພູເຂົາຂອງ^ແຂວງຢູດາຍ.
[40] ນາງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງ^ຊາຂາຣີຢາ ແລະທັກທາຍນາງເອລີຊາເບັດ.
[41] ເມື່ອນາງເອລີຊາເບັດໄດ້ຍິນຄຳທັກທາຍຂອງ^ນາງມາຣີ ລູກໃນທ້ອງກໍເໜັງຕີງ ນາງເອລີຊາເບັດເຕັມໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ
[42] ຈຶ່ງເວົ້າຂຶ້ນດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, “ເຈົ້າເປັນຍິງທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນຫລາຍທີ່ສຸດກວ່າຍິງທຸກຄົນ ຕະຫລອດທັງລູກທີ່ຈະເກີດມານັ້ນດ້ວຍ
[43] ເປັນຫຍັງເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນກັບຂ້ານ້ອຍນໍ ຄືແມ່ຂອງ^ພຣະອົງເຈົ້າຂອງ^ຂ້ານ້ອຍ ມາຢ້ຽມຢາມຂ້ານ້ອຍ?
[44] ດ້ວຍວ່າ, ພໍຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງຂອງ^ນາງຖາມສະບາຍດີ ລູກຢູ່ໃນທ້ອງຂອງ^ຂ້ານ້ອຍໄດ້ດິ້ນດ້ວຍຄວາມ^ຍິນດີ.
[45] ຄວາມສຸກມີແກ່ນາງທີ່ໄດ້ເຊື່ອວ່າ ຈະສຳເລັດຕາມພຣະທຳທີ່ນາງໄດ້ຮັບຈາກອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ.”
[46] ດັ່ງນັ້ນ ມາຣີຈຶ່ງຮ້ອງເພງສັນລະເສີນວ່າ, “ຈິດໃຈຂອງ^ຂ້ານ້ອຍ^ເອີຍ ຈົ່ງສັນລະເສີນອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ
[47] ແລະ ຈິດວິນຍານຂອງ^ຂ້ານ້ອຍ ໄດ້ຊົມຊື່ນ^ຍິນດີໃນພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງໂຜດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ພົ້ນ
[48] ເພາະພຣະອົງໄດ້ແນມເບິ່ງ ຂ້ອຍໃຊ້ຍິງຂອງ^ພຣະອົງຜູ້ຕໍ່າຕ້ອຍ ຕັ້ງແຕ່ນີ້ໄປຄົນທຸກສະໄໝ ຈະເອີ້ນຂ້ານ້ອຍວ່າ ທໍ່ແຫ່ງພຣະພອນ
[49] ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າອົງຊົງຣິດເດດຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ກະທຳການອັນໃຫຍ່ແກ່ຂ້ານ້ອຍ ພຣະນາມຂອງ^ພຣະອົງບໍຣິສຸດ,
[50] ພຣະກະຣຸນາຂອງ^ພຣະອົງ ກໍມີແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະອົງ ທັງຊົ່ວອາຍຸນີ້ ແລະຊົ່ວອາຍຸໜ້າສືບໆໄປ.
[51] ເມື່ອພຣະຫັດອັນຊົງຣິດ ຂອງ^ພຣະອົງຢຽດອອກ ຄົນຈອງຫອງ ແລະແຜນການ ຂອງພວກເຂົາກໍແຕກຊະ.
[52] ພຣະອົງຊົງປົດຜູ້ປົກຄອງຜູ້ມີອຳນາດ ລົງຈາກບ່ອນນັ່ງ ແລະໄດ້ຊົງຍົກຜູ້ຕໍ່າຕ້ອຍຂຶ້ນ.
[53] ພຣະອົງໃຫ້ຄົນອຶດຢາກເຕັມໄປດ້ວຍຂອງ^ດີ ແລະໃຫ້ຄົນຮັ່ງມີໜີໄປມືເປົ່າ.
[54] ພຣະອົງຊົງຊ່ວຍອິດສະຣາເອນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງ^ພຣະອົງ ຄືພຣະອົງຊົງຈື່ຈຳພຣະເມດຕາ ຂອງ^ພຣະອົງ.
[55] ທີ່ມີຕໍ່ອັບຣາຮາມ ແລະຕໍ່ເຊື້ອສາຍ ຂອງເພິ່ນເປັນນິດ ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງບອກໄວ້ ກັບບັນພະບຸລຸດຂອງ^ພວກເຮົາ”
[56] ແລ້ວມາຣີໄດ້ພັກຢູ່ນຳເອລີຊາເບັດປະມານສາມເດືອນ ແລ້ວນາງກໍກັບຄືນເມືອຍັງເຮືອນຂອງຕົນ.
[57] ບັດນີ້ກໍເຖິງເວລາແລ້ວ ທີ່ນາງເອລີຊາເບັດຈະໄດ້ລູກ ແລະນາງກໍເກີດລູກຊາຍຄົນໜຶ່ງ.
[58] ເມື່ອເພື່ອນບ້ານໃກ້ຄຽງກັບຍາດຕິພີ່ນ້ອງຂອງ^ນາງໄດ້ຍິນວ່າ ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ຄວາມ^ເມດຕາປານີແກ່ນາງຢ່າງຫລວງຫລາຍ ພວກເຂົາຕ່າງກໍຊົມຊື່ນ^ຍິນດີນຳນາງ.
[59] ເມື່ອເດັກນ້ອຍຄົບແປດວັນແລ້ວ ພວກເພິ່ນກໍເຮັດພິທີຕັດໃຫ້ ແລະຕັ້ງຊື່ໃຫ້ວ່າ, ຊາຂາຣີຢາ ຕາມຊື່ຂອງ^ພໍ່.
[60] ແຕ່ແມ່ເວົ້າວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນ ລາວຈະຕ້ອງມີຊື່ວ່າ ໂຢຮັນ.”
[61] ພວກເຂົາຈຶ່ງເວົ້າແກ່ນາງວ່າ, “ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ມີຍາດຕິພີ່ນ້ອງຈັກຄົນທີ່ໃສ່ຊື່ນັ້ນ.”
[62] ແລ້ວພວກເຂົາກໍໃຊ້ພາສາໃບ້ຖາມພໍ່ຂອງ^ເດັກວ່າ ເພິ່ນຕ້ອງການໃສ່ຊື່ຫຍັງໃຫ້ລູກຊາຍ.
[63] ຊາຂາຣີຢາຂໍໃຫ້ເຂົາເອົາກະດານມາ ແລ້ວເພິ່ນຂຽນວ່າ, “ຊື່ຂອງ^ລາວແມ່ນໂຢຮັນ.” ແລ້ວທຸກຄົນຕ່າງກໍປະຫລາດ^ໃຈ
[64] ເວລາດຽວກັນນັ້ນ ຊາຂາຣີຢາກໍປາກໄດ້ອີກ ເພິ່ນຈຶ່ງອອກປາກສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ.
[65] ພວກເພື່ອນບ້ານໃກ້ຄຽງຕ່າງກໍເກີດຄວາມ^ຢ້ານ ແລະຂ່າວກ່ຽວກັບເຫດການເຫລົ່ານີ້ ກໍຊ່າລືໄປທົ່ວເຂດເນີນພູຂອງ^ແຂວງຢູດາຍ.
[66] ເມື່ອທຸກຄົນໄດ້ຍິນຂ່າວເຫລົ່ານັ້ນ ຕ່າງກໍພິຈາລະນາໃນໃຈ ແລະຖາມກັນວ່າ, “ເດັກນີ້ຈະເປັນຢ່າງໃດນໍ? ເພາະເປັນການຈະແຈ້ງແລ້ວວ່າ ຣິດເດດຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ຊົງສະຖິດຢູ່ນຳເດັກຄົນນີ້.”
[67] ຝ່າຍຊາຂາຣີຢາພໍ່ຂອງ^ໂຢຮັນ ກໍເຕັມໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເຈົ້າ ຈຶ່ງໄດ້ທຳນວາຍວ່າ,
[68] “ຈົ່ງສັນລະເສີນອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງ^ອິດສະຣາເອນ ດ້ວຍວ່າ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງຢ້ຽມຢາມ ແລະ ໄດ້ຊົງໄຖ່ເອົາພົນລະເມືອງ ຂອງ^ພຣະອົງ
[69] ແລະ ໄດ້ໃຫ້ຜູ້ຊົງຣິດຜູ້ໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ໃນເຊື້ອວົງຂອງ^ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ ຂອງ^ພຣະອົງ ເພື່ອເປັນຜູ້ຊົງໂຜດໃຫ້ພົ້ນຂອງ^ພວກເຮົາ,
[70] ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝບູຮານ ໂດຍປາກຜູ້ທຳນວາຍບໍຣິສຸດຂອງ^ພຣະອົງ.
[71] ຄືຊົງໂຜດໃຫ້ພົ້ນຈາກສັດຕູທັງຫລາຍ ຂອງພວກເຮົາ ແລະ ພົ້ນຈາກມືຄົນທັງປວງ ທີ່ກຽດຊັງເຮົາ
[72] ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຊົງສຳແດງພຣະກະຣຸນາ ຊຶ່ງຊົງສັນຍາແກ່ບັນພະບຸລຸດ ຂອງພວກເຮົາ ແລະຊົງລະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາ ອັນບໍຣິສຸດຂອງ^ພຣະອົງ
[73] ຄືຄຳສາບານ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຊົງສາບານໄວ້ ກັບອັບຣາຮາມບັນພະບຸລຸດຂອງເຮົາວ່າ,
[74] ເມື່ອເຮົາໄດ້ພົ້ນຈາກມືສັດຕູທັງຫລາຍຂອງເຮົາແລ້ວ ຈະຊົງໂຜດໃຫ້ເຮົາໄດ້ບົວລະບັດ ພຣະອົງ ໂດຍປາສະຈາກຄວາມ^ຢ້ານ,
[75] ດ້ວຍໃຈສັດຊື່ ແລະດ້ວຍຄວາມ ຊອບທຳຕໍ່ພຣະພັກພຣະອົງ ຕະຫລອດຊີວິດຂອງ^ພວກເຮົາ.
[76] ຝ່າຍເຈົ້າລູກນ້ອຍ^ເອີຍ, ເຂົາຈະເອີ້ນເຈົ້າວ່າ, ຜູ້ທຳນວາຍຂອງ^ຜູ້ສູງສຸດ. ເພາະວ່າເຈົ້າຈະໄປກ່ອນໜ້າອົງພຣະຜູ້ ເປັນເຈົ້າ ແລະຈັດແຈງບັນດາທາງ ຂອງ^ພຣະອົງ
[77] ເພື່ອຈະໃຫ້ພົນລະເມືອງຂອງ^ພຣະອົງ ຮູ້ເຖິງຄວາມ^ພົ້ນ ໂດຍການຊົງໂຜດຍົກບາບກຳ ຂອງພວກເຂົາ
[78] ດ້ວຍໃຈເມດຕາກະຣຸນາ ແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງ^ພວກເຮົາ ແສງ^ສະຫວ່າງໃນຍາມຮຸ່ງເຊົ້າຈາກທີ່ສູງ ໄດ້ມາຢ້ຽມຢາມພວກເຮົາ,
[79] ເພື່ອຈະສ່ອງສະຫວ່າງແກ່ຄົນທັງຫລາຍ ທີ່ຢູ່ໃນບ່ອນມືດ ແລະຢູ່ໃນເງົາ ຂອງຄວາມ^ຕາຍ ເພື່ອຈະນຳພາຕີນຂອງເຮົາໄປ ໃນທາງສະຫງົບສຸກ.”
[80] ຝ່າຍລູກນ້ອຍນັ້ນກໍໃຫຍ່ຂຶ້ນ ແລະຈິດວິນຍານກໍມີກຳລັງທະວີຂຶ້ນ ເພິ່ນໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນຖິ່ນ^ແຫ້ງແລ້ງ^ກັນດານ ຈົນເຖິງວັນທີ່ຈະໄດ້ມາປາກົດແກ່ພວກອິດສະຣາເອນ.