[1] ໃນຂະນະນັ້ນ ມີບາງຄົນໃນທີ່ນັ້ນ ໄດ້ເລົ່າສູ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຟັງ ເຖິງເລື່ອງຊາວຄາລີເລທີ່ຖືກປີລາດຂ້າ ເອົາເລືອດຂອງ^ເຂົາປົນກັບເຄື່ອງຖວາຍບູຊາແກ່ພຣະເຈົ້າ.
[2] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ພວກເຈົ້າຄິດວ່າ ຊາວຄາລີເລເຫລົ່ານັ້ນ ເປັນຄົນບາບຫລາຍກວ່າຊາວຄາລີເລພວກອື່ນໆທັງໝົດ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ຖືກຂ້າຢ່າງໂຫດຮ້າຍເຊັ່ນນັ້ນບໍ?
[3] ບໍ່ແມ່ນດອກ ເຮົາບອກເຈົ້າ^ທັງຫລາຍວ່າ ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຖິ້ມໃຈເກົ່າ^ເອົາໃຈໃໝ່ ພວກເຈົ້າກໍຈະຈິບຫາຍໄປເໝືອນກັນ.
[4] ທັງພວກສິບແປດຄົນໃນຊີໂລອາມ ທີ່ປ້ອມເຈື່ອນທັບຕາຍນັ້ນເດ? ພວກເຈົ້າກໍຄິດວ່າ ພວກເຂົາເປັນຄົນເຮັດຜິດຫລາຍກວ່າປະຊາຊົນອື່ນໆທັງໝົດ ທີ່ຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຊັ້ນບໍ?
[5] ບໍ່ແມ່ນດອກ ເຮົາບອກພວກເຈົ້າວ່າ ຖ້າພວກເຈົ້າທັງໝົດບໍ່ຖິ້ມໃຈເກົ່າ^ເອົາໃຈໃໝ່ ພວກເຈົ້າກໍຈະຈິບຫາຍໄປເໝືອນກັນ.”
[6] ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍໄດ້ກ່າວຄຳອຸປະມານີ້ສູ່ພວກເຂົາຟັງວ່າ, “ຍັງມີຊາຍຄົນໜຶ່ງ ທີ່ມີຕົ້ນ^ເດື່ອເທດຕົ້ນໜຶ່ງ ໃນສວນ^ອະງຸ່ນຂອງຕົນ, ລາວໄປຊອກຫາໝາກເດື່ອໃນຕົ້ນນັ້ນ ກໍບໍ່ພົບເຫັນເລີຍ.
[7] ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງເວົ້າກັບຄົນຮັກສາສວນວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ! ເປັນເວລາສາມປີແລ້ວ ທີ່ຂ້ອຍມາຊອກຫາໝາກເດື່ອໃນຕົ້ນນີ້ ແລະຂ້ອຍກໍບໍ່ພົບເຫັນເລີຍ ຈົ່ງປໍ້າມັນຖິ້ມເສຍ ຈະເອົາໄວ້ໃຫ້ຮົກດິນລ້າໆເຮັດຫຍັງ?’
[8] ແຕ່ຄົນຮັກສາສວນນັ້ນຕອບວ່າ, ‘ທ່ານເອີຍ ຂໍປະໄວ້ປີນີ້ກ່ອນ ຂ້ານ້ອຍຈະຂຸດດິນອ້ອມ ແລະເອົາຝຸ່ນໃສ່.
[9] ປີໜ້າ ຖ້າມັນເກີດໝາກກໍຈະເປັນການດີຫລາຍ ຖ້າບໍ່ເກີດໝາກ ທ່ານຈົ່ງປໍ້າມັນຖິ້ມເສຍ.’”
[10] ໃນວັນ^ຊະບາໂຕວັນໜຶ່ງ ພຣະເຢຊູເຈົ້າກຳລັງສັ່ງສອນຢູ່ໃນທຳມະສາລາແຫ່ງໜຶ່ງ.
[11] ໃນທີ່ນັ້ນ ມີຍິງຄົນໜຶ່ງທີ່ຜີຊົ່ວຮ້າຍເຂົ້າສິງ ມັນເຮັດໃຫ້ນາງເຈັບໂຊມາສິບແປດປີແລ້ວ ນາງເປັນຫລັງກົ່ງແລະຢືນຊື່ບໍ່ໄດ້.
[12] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າເຫັນຈຶ່ງເອີ້ນນາງມາ ແລະກ່າວວ່າ, “ນາງ^ເອີຍ ເຈົ້າພົ້ນຈາກພະຍາດໂຣຄາຂອງ^ເຈົ້າແລ້ວ”
[13] ພຣະອົງວາງມືໃສ່ນາງ ໃນທັນໃດນັ້ນ ນາງກໍຢືນຊື່ໄດ້ ແລະນາງຈຶ່ງກ່າວສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ.
[14] ແຕ່ຫົວໜ້າທຳມະສາລາຊໍ້າພັດເຄືອງໃຈ ທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງໂຜດຮັກສາໃຫ້ດີພະຍາດໃນວັນ^ຊະບາໂຕ. ດັ່ງນັ້ນ ເພິ່ນຈຶ່ງກ່າວແກ່ປະຊາຊົນວ່າ, “ມີຫົກວັນທີ່ພວກເຮົາຄວນເຮັດວຽກງານ ຈົ່ງມາຮັບການຮັກສາໃນຫົກວັນນັ້ນ ແຕ່ຢ່າມາໃນວັນ^ຊະບາໂຕ.”
[15] ແລ້ວອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າຊົງຕອບເພິ່ນວ່າ, “ພວກເຈົ້າ ຄົນ^ໜ້າຊື່^ໃຈຄົດ^ເອີຍ ພວກເຈົ້າແຕ່ລະຄົນບໍ່ເຄີຍແກ້ງົວ ຫລືລໍຂອງຕົນ ແລະຈູງອອກຈາກຄອກໄປກິນນໍ້າໃນວັນ^ຊະບາໂຕບໍ?
[16] ສ່ວນຍິງຄົນນີ້ ກໍເປັນລູກຫລານຂອງ^ອັບຣາຮາມ ທີ່ມານຊາຕານຜູກມັດໄວ້ເປັນເວລາສິບແປດປີແລ້ວ ບໍ່ສົມຄວນບໍ ທີ່ຕ້ອງແກ້ນາງໃຫ້ຫລຸດຈາກເຄື່ອງຜູກມັດນີ້ ໃນວັນ^ຊະບາໂຕ?”
[17] ຄຳຕອບຂອງ^ພຣະອົງ ເຮັດໃຫ້ພວກທີ່ຕໍ່ສູ້ພຣະອົງອັບອາຍ^ຂາຍໜ້າຫລາຍ ສ່ວນປະຊາຊົນຕ່າງກໍຊົມຊື່ນ^ຍິນດີ ເພາະສິ່ງອັດສະຈັນທັງຫລາຍທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳ.
[18] ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍຖາມວ່າ, “ຣາຊອານາຈັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າເໝືອນກັບສິ່ງໃດ? ແລະເຮົາຈະປຽບຣາຊອານາຈັກນັ້ນໃສ່ກັບສິ່ງໃດ?
[19] ກໍເໝືອນກັບແກ່ນຜັກກາດເມັດໜຶ່ງ ຊຶ່ງຊາຍຄົນໜຶ່ງເອົາໄປຫວ່ານໃນສວນຂອງຕົນ ພືດນັ້ນກໍໃຫຍ່ຂຶ້ນກາຍເປັນກົກ ແລະຝູງນົກກໍມາເຮັດຮັງໃສ່ກິ່ງກ້ານຂອງ^ມັນ.”
[20] ແລ້ວພຣະເຢຊູເຈົ້າກໍກ່າວອີກວ່າ, “ເຮົາຈະປຽບຣາຊອານາຈັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າເໝືອນກັບສິ່ງໃດ?
[21] ກໍເໝືອນກັບເຊື້ອແປ້ງ ທີ່ຍິງຄົນໜຶ່ງເອົາປົນໃສ່ໃນແປ້ງສາມຜອງ ຈົນແປ້ງທັງໝົດນັ້ນຟູຂຶ້ນ.”
[22] ຂະນະທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າເດີນທາງໄປສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຜ່ານໄປຕາມບ້ານເມືອງຕ່າງໆ ແລະສັ່ງສອນປະຊາຊົນ.
[23] ມີຄົນໜຶ່ງຖາມພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານເອີຍ ຜູ້ທີ່ຈະພົ້ນນັ້ນມີພຽງໜ້ອຍຄົນບໍ?” ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ,
[24] “ຈົ່ງເອົາໃຈໃສ່ແຂ່ງຂັນກັນເຂົ້າທາງປະຕູຄັບແຄບ ເພາະເຮົາບອກພວກເຈົ້າວ່າ, ມີຫລາຍຄົນທີ່ຈະພະຍາຍາມເຂົ້າໄປ ແຕ່ຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໄປໄດ້.
[25] ເມື່ອເຈົ້າຂອງ^ເຮືອນລຸກຂຶ້ນແລະອັດປະຕູແລ້ວ ເຈົ້າ^ທັງຫລາຍກໍຈະຢືນຢູ່ຂ້າງນອກ ເລີ່ມເອີ້ນເພິ່ນທັງເຄາະປະຕູ ແລະວິງວອນຂໍວ່າ, ‘ພຣະອົງເຈົ້າ^ເອີຍ ໂຜດໄຂປະຕູໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍແດ່ທ້ອນ’ ແລ້ວເພິ່ນກໍຈະຕອບເຈົ້າ^ທັງຫລາຍວ່າ, ‘ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກພວກເຈົ້າ ແລະບໍ່ຮູ້ວ່າພວກເຈົ້າມາແຕ່ໃສ’
[26] ແລ້ວພວກເຈົ້າກໍຈະຕອບວ່າ, ‘ພວກຂ້ານ້ອຍເຄີຍກິນແລະດື່ມກັບພຣະອົງ ພຣະອົງເຄີຍສັ່ງສອນໃນບ້ານເມືອງຂອງ^ພວກ^ຂ້ານ້ອຍ’
[27] ຝ່າຍເຈົ້າຂອງ^ເຮືອນຍັງຈະຕອບວ່າ, ‘ເຮົາບໍ່ຮູ້ຈັກພວກເຈົ້າ ແລະບໍ່ຮູ້ວ່າພວກເຈົ້າມາແຕ່ໃສ ຈົ່ງຖອຍໜີໄປຈາກເຮົາ ພວກເຈົ້າທຸກຄົນທີ່ເຮັດການອັນບໍ່ຊອບທຳ^ເອີຍ’
[28] ຈາກນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະຮ້ອງໄຫ້ ແລະຂົບແຂ້ວຄ້ຽວຟັນ ເມື່ອພວກເຈົ້າເຫັນອັບຣາຮາມ, ອີຊາກ ແລະ ຢາໂຄບ ຕະຫລອດທັງຜູ້ທຳນວາຍທຸກຄົນໃນອານາຈັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ຝ່າຍພວກເຈົ້າຈະຖືກຊັດຖິ້ມອອກໄປ.
[29] ຈະມີຄົນມາຈາກທິດຕາເວັນອອກ ທິດ^ຕາເວັນຕົກ ທິດເໜືອ ແລະທິດໃຕ້ ມານັ່ງລົງຮ່ວມໂຕະງານກິນລ້ຽງໃນອານາຈັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າ.
[30] ແລະ ເບິ່ງແມ! ພວກທີ່ເປັນຜູ້ປາຍ ຈະກາຍເປັນຜູ້ຕົ້ນ ແລະພວກທີ່ເປັນຜູ້ຕົ້ນ ຈະກັບເປັນຜູ້ປາຍ.”
[31] ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ກໍມີພວກຟາຣີຊາຍບາງຄົນໄດ້ມາເວົ້າຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ໃຫ້ທ່ານອອກໜີໄປຈາກທີ່ນີ້ເສຍ ເພາະກະສັດເຮໂຣດຢາກປະຫານຊີວິດທ່ານ.”
[32] ພຣະອົງຊົງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ຈົ່ງໄປບອກໝາຈິກຈອກໂຕນັ້ນວ່າ, ‘ມື້ນີ້ ແລະມື້ອື່ນເຮົາຈະຂັບໄລ່ມານຮ້າຍ ແລະເຮັດໃຫ້ຄົນຫາຍດີພະຍາດ ແລະໃນວັນທີສາມ ເຮົາຈະສຳເລັດພາລະກິດຂອງເຮົາ.’
[33] ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ເຮົາຈະຕ້ອງເດີນທາງໄປໃນມື້ນີ້ ມື້ອື່ນ ແລະມື້ຮື ເພາະບໍ່ເປັນການສົມຄວນທີ່ຜູ້^ປະກາດ^ພຣະທຳ ຕ້ອງຖືກຂ້ານອກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.”
[34] “ໂອ ເຢຣູຊາເລັມ ເຢຣູຊາເລັມ^ເອີຍ ເຈົ້າໄດ້ຂ້າບັນດາຜູ້^ປະກາດ^ພຣະທຳ ເຈົ້າໄດ້ແກວ່ງກ້ອນຫີນໃສ່ພວກທີ່ຮັບໃຊ້ມາຫາເຈົ້າ ຫລາຍເທື່ອແລ້ວ ທີ່ເຮົາປາຖະໜາ ອ້າແຂນໂອບກອດປະຊາຊົນທັງໝົດຂອງ^ເຈົ້າໄວ້ ເໝືອນແມ່ໄກ່ຮວບຮວມລູກໄວ້ໃຕ້ປີກຂອງ^ມັນ ແຕ່ພວກເຈົ້າຊໍ້າພັດບໍ່ຍິນຍອມ
[35] ດັ່ງນັ້ນ ເຮືອນຂອງ^ພວກເຈົ້າຈະຖືກປະຖິ້ມ ແລະຮ້າງເປົ່າ ເຮົາບອກເຈົ້າ^ທັງຫລາຍຕາມ^ຄວາມຈິງວ່າ ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເຫັນເຮົາອີກ ຈົນກວ່າພວກເຈົ້າຈະອອກປາກເວົ້າວ່າ, ‘ຂໍໃຫ້ທ່ານຜູ້ສະເດັດມາໃນນາມຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ຈົ່ງຊົງພຣະຈະເລີນ.’”