[1] ຕໍ່ມາ ຫລັງຈາກພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເມືອງເຢຣີໂກ ແລະຜ່ານຕົວເມືອງໄປ.
[2] ຢູ່ທີ່ນັ້ນມີຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ ຊັກຂ່າຍ ລາວເປັນນາຍດ່ານພາສີ ແລະເປັນຄົນຮັ່ງມີ.
[3] ຊັກຂ່າຍຢາກຈະເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າວ່າເປັນຄົນແນວໃດ ແຕ່ລາວບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ ເພາະຕົນເປັນຄົນເຕ້ຍ ແລະປະຊາຊົນກໍໜາແໜ້ນ.
[4] ດັ່ງນັ້ນ ຊັກຂ່າຍຈຶ່ງແລ່ນລັດໜ້າປະຊາຊົນໄປ ແລະປີນຂຶ້ນຕົ້ນຊຸກະໂມນເພື່ອຈະເຫັນພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງກຳລັງຈະສະເດັດຜ່ານໄປທາງນັ້ນ.
[5] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າມາເຖິງບ່ອນນັ້ນ ພຣະອົງກໍແຫງນໜ້າເບິ່ງຊັກຂ່າຍ ແລະກ່າວແກ່ລາວວ່າ, “ຊັກຂ່າຍ^ເອີຍ ຮີບລົງມາ ເພາະວັນນີ້ເຮົາຕ້ອງພັກຢູ່ທີ່ເຮືອນຂອງ^ເຈົ້າ.”
[6] ຝ່າຍຊັກຂ່າຍກໍຟ້າວລົງມາ ແລະຕ້ອນຮັບພຣະອົງດ້ວຍຄວາມ^ຊົມຊື່ນ^ຍິນດີ.
[7] ເມື່ອປະຊາຊົນທັງໝົດເຫັນດັ່ງນັ້ນ, ແລ້ວຕ່າງກໍເລີ່ມຈົ່ມວ່າ, “ເປັນຫຍັງທ່ານຜູ້ນີ້ ຈຶ່ງໄປພັກຢູ່ໃນເຮືອນຂອງ^ຄົນ^ນອກສິນທຳ.”
[8] ແລ້ວຊັກຂ່າຍກໍລຸກຂຶ້ນເວົ້າກັບອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າ ພຣະອົງເຈົ້າ^ເອີຍ, ເບິ່ງແມ! ຂ້ານ້ອຍຂໍມອບເຂົ້າຂອງ^ທີ່ມີຢູ່ ໃຫ້ແກ່ຄົນ^ຍາກຈົນເຄິ່ງໜຶ່ງ ແລະຖ້າຂ້ານ້ອຍໄດ້ສໍ້ໂກງຜູ້ໃດ ຂ້ານ້ອຍກໍຂໍສົ່ງຄືນໃຫ້ລາວສີ່ເທົ່າ.”
[9] ພຣະເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ຊັກຂ່າຍວ່າ, “ໃນວັນນີ້ ຄວາມ^ພົ້ນມາເຖິງເຮືອນຫລັງນີ້ແລ້ວ ເພາະຄົນນີ້ເປັນລູກຫລານຂອງ^ອັບຣາຮາມເໝືອນກັນ.
[10] ດ້ວຍວ່າ, ບຸດມະນຸດໄດ້ມາເພື່ອຊອກຫາ ແລະໂຜດເອົາຄົນທີ່ຫລົງເສຍໄປແລ້ວນັ້ນໃຫ້ລອດພົ້ນ.”
[11] ເມື່ອປະຊາຊົນກຳລັງຕັ້ງໃຈຟັງຢູ່ນັ້ນ ພຣະອົງກໍຊົງກ່າວຄຳອຸປະມາຕື່ມອີກເລື່ອງໜຶ່ງສູ່ພວກເຂົາຟັງ ເພາະພຣະອົງເກືອບຈະເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມແລ້ວ ແລະເພາະພວກເຂົາກໍຄິດເອົາເອງວ່າ ອານາຈັກຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ໃກ້ຈະປາກົດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້.
[12] ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ, “ຍັງມີເຈົ້ານາຍຜູ້ໜຶ່ງ ກຳລັງຈະອອກໄປແດນໄກ ເພື່ອໄປຮັບເອົາຣາຊແຜ່ນດິນອັນໜຶ່ງ ແລ້ວຈຶ່ງຈະກັບຄືນມາ.
[13] ກ່ອນຈາກໄປ ເພິ່ນໄດ້ເອີ້ນຄົນ^ຮັບໃຊ້ສິບຄົນຂອງຕົນມາຫາ ແລ້ວມອບເງິນຫລຽນໃຫ້ພວກເຂົາທັງສັ່ງວ່າ, ‘ຈົ່ງເອົາເງິນນີ້ໄປຄ້າຫາກຳໄລ ຈົນກວ່າເຮົາກັບມາ.’
[14] ແຕ່ປະຊາຊົນໃນບ້ານເມືອງຂອງ^ເພິ່ນຊັງເພິ່ນ ຈຶ່ງໃຊ້ຄະນະ^ຜູ້^ຕາງໜ້າໄປ^ຫາເພິ່ນ ເພື່ອບອກວ່າ, ‘ພວກເຮົາບໍ່ຕ້ອງການຊາຍຄົນນີ້ ໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງຂອງ^ພວກເຮົາ.’
[15] ຕໍ່ມາ ເມື່ອເພິ່ນໄດ້ຮັບອຳນາດປົກຄອງແຜ່ນດິນແລ້ວ ເພິ່ນກໍກັບຄືນມາ ເພິ່ນໄດ້ສັ່ງໃຫ້ບັນດາຄົນ^ຮັບໃຊ້ມາຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເພິ່ນ ເພື່ອຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ພວກເຂົາເຮັດການຄ້າໄດ້ກຳໄລໜ້ອຍຫລາຍເທົ່າໃດ.
[16] ຜູ້ທີໜຶ່ງເຂົ້າມາລາຍງານວ່າ, ‘ພຣະອົງເຈົ້າ^ເອີຍ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເງິນໜຶ່ງຫລຽນຈາກທ່ານໄດ້ກຳໄລເພີ່ມສິບຫລຽນ.’
[17] ເພິ່ນກ່າວວ່າ, ‘ດີຫລາຍ ເຈົ້າເປັນຄົນ^ຮັບໃຊ້ທີ່ດີ ເມື່ອເຈົ້າສັດຊື່ໃນຂອງ^ເລັກນ້ອຍ ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າປົກຄອງສິບຫົວເມືອງ.’
[18] ຜູ້ທີສອງເຂົ້າມາລາຍງານວ່າ, ‘ພຣະອົງເຈົ້າ^ເອີຍ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເງິນໜຶ່ງຫລຽນຈາກທ່ານ ໄດ້ກຳໄລເພີ່ມຫ້າຫລຽນ.’
[19] ເພິ່ນກ່າວແກ່ຄົນນີ້ຄືກັນວ່າ, ‘ເຈົ້າຈະໄດ້ປົກຄອງຫ້າຫົວເມືອງ.’
[20] ອີກຄົນໜຶ່ງເຂົ້າມາລາຍງານວ່າ, ‘ພຣະອົງເຈົ້າ^ເອີຍ ນີ້ເດເງິນຫລຽນຂອງທ່ານ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເອົາຜ້າແພມົນຫໍ່ມ້ຽນໄວ້.
[21] ເພາະຂ້ານ້ອຍຢ້ານວ່າທ່ານເປັນຄົນເຂັ້ມງວດ, ທ່ານເຄີຍເກັບເອົາສິ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ຝາກໄວ້ ແລະເກັບກ່ຽວເອົາສິ່ງທີ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ປູກ.’
[22] ເພິ່ນຕອບລາວວ່າ, ‘ອ້າຍ^ຄົນ^ຮັບໃຊ້ທີ່ຊົ່ວຊ້າ^ເອີຍ ເຮົາຈະລົງໂທດເຈົ້າດ້ວຍຄຳເວົ້າຂອງ^ເຈົ້າເອງ ເມື່ອເຈົ້າຮູ້ວ່າ, ເຮົາເປັນຄົນເຂັ້ມງວດ ເອົາສິ່ງທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ຝາກໄວ້ ແລະເກັບກ່ຽວເອົາສິ່ງທີ່ເຮົາບໍ່ໄດ້ປູກ.
[23] ຖ້າດັ່ງນັ້ນ ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ເອົາເງິນຂອງເຮົາໄປຝາກໄວ້ກັບທະນາຄານ? ແລ້ວເມື່ອເຮົາກັບມາ ເຮົາກໍຈະໄດ້ເງິນຄືນພ້ອມດ້ວຍດອກເບ້ຍ.’
[24] ແລ້ວເພິ່ນກໍກ່າວແກ່ຄົນທີ່ຢືນຢູ່ຫັ້ນວ່າ, ‘ຈົ່ງເອົາເງິນໄປຈາກມັນ ແລະມອບໃຫ້ຜູ້ທີ່ມີສິບຫລຽນນັ້ນ.’
[25] ແຕ່ພວກເຂົາເວົ້າກັບເພິ່ນວ່າ, ‘ພຣະອົງເຈົ້າ^ເອີຍ ລາວມີສິບຫລຽນແລ້ວເດ’
[26] ເຮົາບອກເຈົ້າ^ທັງຫລາຍວ່າ, ‘ທຸກຄົນທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ ກໍຈະໄດ້ຮັບຫລາຍເພີ່ມຂຶ້ນອີກ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຫຍັງເລີຍນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ຕົນມີຢູ່ແລ້ວເລັກນ້ອຍ ກໍຈະຖືກເອົາໄປເສຍຈາກລາວ.
[27] ຝ່າຍພວກສັດຕູຂອງເຮົາ ທີ່ບໍ່ຢາກໃຫ້ເຮົາປົກຄອງພວກເຂົານັ້ນ ຈົ່ງພາພວກເຂົາມາທີ່ນີ້ ແລະຂ້າພວກເຂົາເສຍຕໍ່ໜ້າເຮົາ.’”
[28] ຫລັງຈາກທີ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າ ກ່າວຄຳເຫລົ່ານີ້ຈົບແລ້ວ ພຣະອົງກໍຍ່າງອອກໜ້າພວກເຂົາໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.
[29] ພໍພຣະອົງມາໃກ້ບ້ານເບັດຟາເຄ ແລະບ້ານເບັດທານີທີ່ພູເຂົາ^ໝາກກອກເທດ ພຣະອົງກໍໃຊ້ສາວົກສອງຄົນລ່ວງໜ້າໄປກ່ອນ
[30] ໂດຍຊົງສັ່ງວ່າ, “ຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນບ້ານຂ້າງໜ້າພວກເຈົ້ານັ້ນ ພໍເຂົ້າໄປແລ້ວພວກເຈົ້າຈະພົບລໍນ້ອຍໂຕໜຶ່ງທີ່ເຂົາມັດໄວ້ ລໍນ້ອຍໂຕນີ້ຍັງບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ຂີ່ຈັກເທື່ອ ຈົ່ງແກ້ເອົາລໍໂຕນັ້ນ ແລະຈູງມັນມາບ່ອນນີ້.
[31] ຖ້າມີຜູ້ໃດຖາມວ່າ, ‘ແກ້ມັນໄປເຮັດຫຍັງ?’ ຈົ່ງຕອບວ່າ, ‘ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ຕ້ອງການ.’”
[32] ສາວົກທີ່ຖືກໃຊ້ໄປນັ້ນກໍອອກໄປ ແລະພົບທຸກຢ່າງຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ບອກພວກເພິ່ນແລ້ວນັ້ນ.
[33] ຂະນະທີ່ພວກເພິ່ນກຳລັງແກ້ເອົາລໍນ້ອຍຢູ່ນັ້ນ ເຈົ້າຂອງ^ລໍກໍຖາມວ່າ, “ພວກເຈົ້າແກ້ເອົາລໍນ້ອຍໄປເຮັດຫຍັງ?”
[34] ພວກເພິ່ນຕອບວ່າ, “ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າຕ້ອງການ”
[35] ແລະ ພວກເພິ່ນກໍຈູງລໍມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລ້ວພວກເພິ່ນກໍເອົາເສື້ອຊັ້ນນອກຂອງຕົນປົກຫລັງຂອງ^ມັນ ແລະເຊີນໃຫ້ພຣະອົງຂຶ້ນຂີ່.
[36] ຂະນະທີ່ພຣະອົງຂີ່ໄປນັ້ນ ປະຊາຊົນກໍເອົາເສື້ອຊັ້ນນອກຂອງຕົນມາປູຕາມທາງຍ່າງ.
[37] ເມື່ອພຣະອົງມາໃກ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຕາມທາງທີ່ຈະລົງໄປຈາກພູເຂົາ^ໝາກກອກເທດ ປະຊາຊົນທີ່ເປັນສາວົກຂອງ^ພຣະອົງ ກໍເລີ່ມຊົມຊື່ນ^ຍິນດີສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າດ້ວຍສຽງດັງ ເພາະການອັດສະຈັນທັງໝົດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນນັ້ນ ໂດຍເວົ້າວ່າ,
[38] “ຂໍໃຫ້ກະສັດ ຜູ້ທີ່ສະເດັດມາໃນພຣະນາມຂອງ^ອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ຈົ່ງຊົງພຣະຈະເລີນ ສັນຕິສຸກຈົ່ງມີໃນສະຫວັນ ແລະພຣະຣັດສະໝີຈົ່ງມີໃນທີ່ສູງສຸດ.”
[39] ແລ້ວພວກຟາຣີຊາຍບາງຄົນໃນປະຊາຊົນ ກໍເວົ້າຕໍ່ພຣະອົງວ່າ, “ອາຈານ^ເອີຍ ຈົ່ງສັ່ງພວກສາວົກຂອງທ່ານໃຫ້ມິດງຽບແດ່.”
[40] ພຣະອົງຊົງຕອບພວກເຂົາວ່າ, “ເຮົາບອກເຈົ້າ^ທັງຫລາຍວ່າ ຖ້າຄົນເຫລົ່ານີ້ມິດງຽບ ກ້ອນຫີນທັງຫລາຍກໍຈະຮ້ອງຂຶ້ນ.”
[41] ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າສະເດັດມາໃກ້ ແລະເຫັນຕົວເມືອງແລ້ວ ພຣະອົງກໍຮ້ອງໄຫ້ເພາະສົງສານຕົວເມືອງ.
[42] ໂດຍຊົງກ່າວວ່າ, “ໃນວັນນີ້ ຖ້າເຈົ້າໄດ້ຮູ້ເຖິງສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຈົ້າມີສັນຕິສຸກກໍເປັນການດີ, ແຕ່ບັດນີ້ ສິ່ງເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກຕາຂອງ^ເຈົ້າແລ້ວ.
[43] ດ້ວຍວ່າ, ເວລາຈະມາເຖິງ ເມື່ອສັດຕູຂອງ^ເຈົ້າຈະຂຸດຄູອ້ອມເຈົ້າ ແລະຕັນເຈົ້າໄວ້ທຸກດ້ານ.
[44] ພວກເຂົາຈະທຳລາຍເຈົ້າ ແລະລູກທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ນຳເຈົ້າໃຫ້ລົງພຽງດິນ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ປະກ້ອນຫີນໃຫ້ຊ້ອນທັບກັນໄວ້ພາຍໃນເຈົ້າ ເພາະວ່າເຈົ້າບໍ່ຮູ້ເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ມາຢ້ຽມຢາມເຈົ້າ.”
[45] ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ ແລະເລີ່ມຂັບໄລ່ບັນດາຄົນຊື້ຂາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນອອກໄປ
[46] ໂດຍກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ມີຄຳທີ່ຂຽນໄວ້ໃນພຣະຄຳພີວ່າ, ‘ພຣະວິຫານຂອງເຮົາຈະເປັນສະຖານທີ່ໄຫວ້ວອນ.’ ແຕ່ເຈົ້າ^ທັງຫລາຍກັບເຮັດໃຫ້ເປັນຖໍ້າຂອງ^ໂຈນ.”
[47] ແລ້ວພຣະອົງກໍສັ່ງສອນທຸກໆວັນຢູ່ໃນພຣະວິຫານ, ພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ, ພວກທຳມະຈານ ແລະບັນດາຜູ້ນຳປະຊາຊົນ, ຕ່າງກໍຊອກຫາໂອກາດທີ່ຈະຂ້າພຣະອົງເສຍ,
[48] ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນຊ່ອງທາງທີ່ຈະເຮັດໄດ້ ເພາະປະຊາຊົນທັງຫລາຍໄດ້ຕິດພັນ ແລະຕັ້ງໃຈຟັງຄຳສັ່ງສອນຂອງ^ພຣະອົງ.