[1] Гайсә Үз шәкертләренә, ћәрвакыт күњелне тѳшермичә дога кылырга кирәклеген күрсәтү ѳчен, гыйбрәтле хикәя сѳйләде:
[2] – Бер шәћәрдә Аллаћыдан курыкмаучы ћәм кешеләрне ихтирам итмәүче бер хаким булган.
[3] Шул ук шәћәрдә бер тол хатын яшәгән ћәм ул, хаким янына йѳреп: «Мине дошманымнан яклачы», – дип әйтә торган булган.
[4] Әмма хаким озак вакыт тол хатынныњ дәгъвәсен хәл итәргә теләмәгән. Ә аннары болай дип уйлаган: «Мин Аллаћыдан курыкмасам да, кешеләрне ихтирам итмәсәм дә,
[5] бу тол хатын миња тынгылык бирмәгәнгә күрә, аныњ дәгъвасын хәл итим, мине башка ялыктырып йѳрмәсен».
[6] Һәм Раббы әйтте: – Гадел булмаган хакимнењ нәрсә әйткәнен ишетәсезме?
[7] Кѳне-тѳне Үзен ярдәмгә чакыручы Үзе сайлаганнарны Аллаћы якламасмыни? Ул түзеп тора алырмы?
[8] Сезгә әйтәм: Ул тоткарланмас, яклар. Әмма Адәм Улы килгәч, җирдә иман табар микән?
[9] Гайсә үзләрен тәкъва дип хисаплаучы ћәм башкаларны түбәнсетүче кайберәүләргә бу гыйбрәтле хикәяне сѳйләде:
[10] – Ике кеше дога кылу ѳчен Аллаћы Йортына кергән: берсе фарисей, ә икенчесе салым җыючы булган.
[11] Фарисей, торып, болай дип дога кылган: «Йа Аллаћы! Мин моныњ ѳчен Сиња рәхмәт белдерәм: мин башкалар кебек талаучы да, алдакчы да, зина кылучы да, яки менә бу салым җыючы кебек тә түгел.
[12] Атнага ике тапкыр ураза тотам, табышымныњ унынчы ѳлешен Сиња бирәм».
[13] Салым җыючы исә читтәрәк басып торган ћәм күзләрен күтәреп күккә карарга да батырчылык итмәгән; әмма күкрәгенә суга-суга: «Йа Аллаћы! Мин гѳнаћлыга мәрхәмәтле бул!» – дигән.
[14] Сезгә әйтәм: тегесе түгел, бәлки монысы Аллаћы алдында акланган хәлдә үз ѳенә кайтып киткән; чѳнки, үзен-үзе күтәрүче ћәркем түбәнсетелер; ә үзен-үзе түбәнсетүче күтәрелер.
[15] Кайбер кешеләр, фатихалау ѳчен Гайсә кулларын куйсын дип, Аныњ янына яшь балаларны да алып килделәр. Шәкертләре исә, моны күреп, аларны шелтәләделәр.
[16] Ә Гайсә балаларны Үзе янына чакырып әйтте: – Балаларга Минем янга килергә ирек бирегез, аларга комачауламагыз, чѳнки Аллаћы Патшалыгы менә шундыйларныкы.
[17] Сезгә хак сүз әйтәм: Аллаћы Патшалыгын балалар кебек кабул итмәгән кеше анда кермәячәк.
[18] Башлыкларныњ берсе Гайсәдән: – Игелекле Остаз! Мәњгелек тормышны мирас итеп алу ѳчен миња нәрсә эшләргә кирәк? – дип сорады.
[19] Гайсә ања әйтте: – Нигә син Мине игелекле дип атыйсыњ? Бер Аллаћыдан башка ћичкем дә игелекле түгел.
[20] Аныњ әмерләрен беләсењ: зина кылма, кеше үтермә, урлама, ялган шаћитлек бирмә, атањны ћәм анањны хѳрмәт ит.
[21] Ә башлык әйтте: – Мин боларныњ барысын да яшьтән үк үтәп килдем.
[22] Моны ишеткәч, Гайсә ања әйтте: – Сиња әле бер нәрсә җитми: нәрсәњ бар, барысын да сат ћәм фәкыйрьләргә ѳләш, шулай эшләсәњ, күктәге хәзинәгә ия булырсыњ. Аннары яныма кил дә Миња ияр.
[23] Ул исә, моны ишеткәч, кайгы-хәсрәткә тѳште, чѳнки бик бай иде.
[24] Гайсә, моны күреп, әйтте: – Байлыгы булганнарга Аллаћы Патшалыгына керү ничек кыен!
[25] Бай кешегә Аллаћы Патшалыгына керүгә караганда, дѳягә энә күзе аша үтү җињелрәк.
[26] Моны ишетүчеләр: – Алай булгач, кем генә котыла алыр соњ? – дип сорадылар.
[27] Ул әйтте: – Кешеләргә мѳмкин булмаган Аллаћыга мѳмкин.
[28] Петер исә әйтте: – Менә без, булган нәрсәләребезнењ бѳтенесен калдырып, Сиња иярдек.
[29] Ул аларга болай диде: – Сезгә хак сүз әйтәм: Аллаћы Патшалыгы хакына йортын яки хатынын, агай-энеләрен, ата-анасын яки балаларын калдырган ћәркем,
[30] хәзерге вакытта күп тапкырга артыграк, киләчәк дѳньяда исә мәњгелек тормыш алачак.
[31] Гайсә, унике шәкертен янына чакырып алып, аларга әйтте: – Без Иерусалимга менеп барабыз, ћәм пәйгамбәрләр тарафыннан Адәм Улы хакында язылганнарныњ барысы да тормышка ашачак.
[32] Аны мәҗүсиләр кулына тапшырачаклар, алар Аны мыскыллаячаклар, хурлаячаклар ћәм Ања тѳкерәчәкләр;
[33] Аны камчылаячаклар ћәм үтерәчәкләр. Ә ѳченче кѳндә Ул үледән терелеп торачак.
[34] Әмма шәкертләр бу сүзләрдән бернәрсә дә ањламадылар; алар ѳчен бу сүзләрнењ мәгънәсе яшерен иде, ћәм алар әйтелгәннәргә тѳшенмәделәр.
[35] Гайсә Әрихәгә якынлашып килгәндә, бер сукыр юл буенда хәер сорашып утыра иде.
[36] Ул, яныннан күп кешеләр үтеп баруын ишетеп: – Бу ни бу? – дип сорады.
[37] Алар ања: – Насаралы Гайсә үтеп бара, – диделәр.
[38] Шунда ул: – Давыт Улы Гайсә! Кызган мине! – дип кычкырып җибәрде.
[39] Алдан баручылар ања дәшмәскә куштылар; әмма ул тагын да катырак итеп: – Давыт Улы! Кызган мине! – дип кычкырды.
[40] Гайсә, туктап, аны Үз янына китерергә кушты. Сукыр Аныњ янына килгәч, Ул аннан:
[41] – Син Миннән нәрсә телисењ? – дип сорады. Ул Ања: – Әфәнде! Күзләрем күрсен иде, – диде.
[42] Гайсә ања: – Күзләрењ күрсен! Сине ышануыњ савыктырды, – диде.
[43] Ул шундук күрә башлады ћәм, Аллаћыны данлап, Гайсәгә ияреп китте. Андагы кешеләр, моны күреп, Аллаћыны данладылар.