[1] Hikima ba ta yin kira ne? Fahimi ba ya tā da muryarsa ne?
[2] A ƙwanƙoli a kan hanya, inda hanyoyi suka haɗu, ta ɗauki matsayinta;
[3] kusa da ƙofofin shiga cikin birni, a mashigai, ta tā da murya,
[4] “Gare ku, ya mutane, nake kira; na tā da muryata ga dukan ’yan adam.
[5] Ku da kuke marasa azanci, ku yi hankali; ku da kuke wawaye, ku nemi fahimi.
[6] Ku saurara, gama ina da abubuwa masu darajan da zan faɗa; na buɗe leɓunana don in faɗa abin da yake daidai.
[7] Bakina yana magana abin da yake gaskiya, gama leɓunana sun ƙi mugunta.
[8] Dukan kalmomin bakina suna da adalci; babu waninsu da ya karkace ko kuwa ƙarya ne.
[9] Ga mai tunani dukansu daidai ne; ba su da laifi ga waɗanda suke da sani.
[10] Ku zaɓi umarnina a maimakon azurfa, sani a maimakon zinariya zalla,
[11] gama hikima ta fi lu’ulu’ai daraja, kuma ba abin da kake sha’awa da za a kwatanta da ita.
[12] “Ni, hikima, ina zama tare da hankali; ina da sani da iya rarrabewa.
[13] Jin tsoron Ubangiji shi ne ƙin mugunta; ina ƙin girman kai da fariya, halin mugunta da kuma muguwar magana.
[14] Shawara da yin tunani mai kyau nawa ne; ina da fahimi da kuma iko.
[15] Ta wurina sarakuna suke mulki masu mulki kuma suke yin dokokin da suke da adalci;
[16] ta wurina sarakuna suke mulki, da kuma dukan manyan mutanen da suke mulkin duniya.
[17] Ina ƙaunar waɗanda suke ƙaunata, kuma waɗanda suke nemana sukan same ni.
[18] Tare da ni akwai wadata da girmamawa, dukiya da wadata masu dawwama.
[19] ’Ya’yan itacena sun fi zinariya zalla; amfanin gonar da nake bayar ya fi azurfa mafi kyau.
[20] Ina tafiya a hanyar adalci, a kan hanyoyin gaskiya,
[21] ina ba da wadata ga waɗanda suke ƙaunata ina sa wuraren ajiyarsu su cika.
[22] “Ubangiji ya kawo ni a matsayi na farko na ayyukansa, kafin ayyukansa na tuntuni;
[23] an naɗa ni tun fil azal, daga farko, kafin duniya ta kasance.
[24] Sa’ad da babu tekuna, aka haife ni, sa’ad da babu maɓulɓulai masu ruwa;
[25] kafin a kafa duwatsu a wurarensu, kafin tuddai ma, an haife ni,
[26] kafin ya yi duniya ko gonaki ko wata ƙurar duniya.
[27] Ina nan sa’ad da ya kafa sammai a wurarensu, sa’ad da ya shata sararin sama a kan fuskar zurfafa,
[28] sa’ad da ya kafa gizagizai a bisa ya kuma kafa maɓulɓulan zurfafa daram,
[29] sa’ad da ya ba wa teku iyakarsa domin kada ruwaye su zarce umarninsa, da kuma sa’ad da ya shata tussan duniya.
[30] A lokacin ni ne mai tsara abubuwa a gefensa. Na cika da murna kowace rana, kullum ina farin ciki a gabansa,
[31] ina farin ciki da dukan duniyarsa ina murna da ’yan adam.
[32] “Yanzu fa, ’ya’yana, ku saurare ni; masu albarka ne waɗanda suke kiyaye hanyoyina.
[33] Ku saurari umarnina ku kuma zama masu hikima; kada ku ƙyale ta.
[34] Mai albarka ne wanda ya saurare ni; yana tsaro kullum a ƙofofina, yana jira a ƙofar shigata.
[35] Gama duk wanda ya same ni ya sami rai zai kuma sami tagomashi daga Ubangiji.
[36] Amma duk wanda ya kāsa samuna ya cuci kansa; dukan waɗanda suke ƙina suna ƙaunar mutuwa ke nan.”