[1] عیسی به اُ دوازده حَواری صدا ایکِه و بِهِشُ کُدرَت و اختیار ایدا تا به همه زارُ اَ آدمُ دَربُکُنَن و مریضیُ رو شفا هادَن؛
[2] و به اُشُ ایفِرِستا تا پادشاهی خدائو اعلام بُکُنَن و به مریضُ شفا هادَن.
[3] عیسی به اُشُ ایگُفت: «هیچ چی به سفر مَبَری، نه چوبدستی، نه کوله بار، نه نُن، نه پول و نه جِمه اضافه.
[4] به هر لَهری که داخل بودی، تا موکعی که اَ اُ شهر بِرِی، اُجا بُمونی.
[5] اَگه مردم به شما کِبول شُنَکِه، وقتی اَ اُ شهر دَر اَبین، حتی گرد و خاک اُ شهرُ اَ پاهو خو بِتَکونی تا به ضد اُشُ شهادتی بَشِت و بُدونَن خدا نسبت به اُشُ خشم ایشَه.»
[6] حَواریُن رَفتنُ اَ داهاتُ شاگذَشت، همه جا خبر خاش پادشاهی خدائو اعلام شاکِه و به مریضُ شفا شادا.
[7] هیرودیس حاکم درباره همۀ چیزوئی که اِتفاق شَکَفت، شِشنُت. و حیرون بودَه، چون بعضیُ شاگُفت عیسی هَمُ یَحیای تَعمید دَهَندَن که زنده بودِن.
[8] بعضیُ هم شاگُو اِلیاس پیغمبر ظهور ایکِردِن، و بعضیُ دِگَه هم شاگُفتَه که یه تا اَ پیغمبرُن کدیم زنده بودِن.
[9] ولی هیرودیس ایگُو: «مِه خوم فَرمُن اُمدا که سَرِ یَحییُ بِزَنَن. پَ ایی کِن که ایی چیزُ دربارَش اَشنُوُم؟» و اُ سعی شَکِه که به عیسی بِگینِت.
[10] وقتی حَواریُ بَرگَشتن، هرچه که اَنجُم شُدادَه به عیسی شُگُو. عیسی به اُشُ به شهر بِیت‌صِیْدا ایبُرد تا اُجا تنها بَشن.
[11] وقتی جمعیت اییُ شُفَهمی، دُمبال عیسی رَفتن. عیسی با روی خاش کِبولِشُ ایکِه و باهاشُ در مورد پادشاهی خدا گَپ ایزَه و به اُشوئی که نیاز به شفا شُهَستَه، دَرمُن ایکِه.
[12] غایه غروب، دوازده حَواری پَهلویِ عیسی هُندن و شُگُفت: «به مردم بفرست به بالاشهرُ و سَرِ زمینُ بِرَن تا سرپناه و خوراک پیدا بُکُنَن، چون اییجا جایِ پَرتین.»
[13] ولی عیسی بِهِشُ ایگُفت: «شما خوتُ به ایی مردم خوراک هادِین.» اُشُ شُگُفت: «ما جز پنج تا نُن و دو تا مُئی چیزی مُنی، مگه اییکِه بِرِیم و به همۀ ایی مردم خوراک بگیریم.»
[14] چون که اُجا نِزیکِ پنج هزار تا مرد هَستَه. عیسی به شاگردُنُ خو ایگُفت: «به مردم توی گروه هوی پنجاه نفری بُنوسی.»
[15] شاگردُن هم همی کار رو شُکِه و شُگُو تا همه بینینگَن.
[16] اُغایه عیسی پنج تا نُن و دو تا مُئیُ ایگِفت، به آسَمُن نگاه ایکِه و به اُ نُن و مُئیُ برکت ایدا. بعد نُنُ رو پَرک ایکِه و به شاگردُن ایدا تا جلو مردم بُنوسَن.
[17] پَ همه شُخوا و سیر بودَن و دوازده گیفیر اَ خُرده تکه هوئی که موندَه جمع بو.
[18] یک رو عیسی توی یه جا تنها دعا شَکِه و شاگردُنِش باهاش هَسترن. عیسی اَزشُ ایپُرسی: «مردم اَگَن مِه کِئَم؟»
[19] اُشُ جواب شُدا: «بعضیُ اَگَن که یَحیای تَعمید دَهَنده ای، بعضیُ اَگَن اِلیاس پیغمبری و بعضیُ هم اَگَن تو یه تا اَ پیغمبرُن کدیمی که زنده بودِن.»
[20] عیسی به اُشُ ایگُو: «ولی شما اَگِی مِه کِئَم؟» پِطرُس جواب ایدا: «تو مَسیحِ موعود خدایی.»
[21] عیسی بِهِشُ تاکید ایکِه و فَرمُن ایدا که ایی گپُ به کسی نَگَن،
[22] و ایگُو: «پُسِ انسان، باید عذاب زیادی بِکَشِت و اَ طَرَه شیخُ و کاهِنوی گَپِ مَعبَد و معلموی تورات رَد بَشِت و کشته بَشِت و توو روز سوّم اَ مُردَهُ زنده بَشِت.»
[23] بعد عیسی به همه ایگُو: «هَرکَ شَوا دُمبال مِه بیاد، باید اَ خوش بگذره، هر رو صلیبُ خو بِسِت و دُمبال مِه بیاد.
[24] چونکه هَرکَ بخواد جُنُخُ نجات هادِه، اُ رو اَ دَس اَدِه؛ ولی هَرکَ به خاطر مِه جُنُ خو اَ دَس هادِه، اُ رو نجات اَدِه.
[25] به آدم چه نفعی ایشَه که تَمُم دنیا رو ایبَشِت، ولی جُنُ خو اَ دَس هادِه یا به اُ آسیب بِزَنت.
[26] چون هَرکَ اَ مِه و کَلُم مِه عار ایبَشِه، پُس انسان هم وقتی در جلال خوش و بَپِش و با فرشته هوی مُقَدَّس بیاد، اَ اُ عار ایشَه.
[27] حقیقتا بِهِتُ اَگَم، چند نفر اییجا ووستادَن که تا پادشاهی خدائو نَگینَن، نامِرَن.»
[28] تقریبا هشت رو بعد اَ ایی گَپُ، عیسی به پِطرُس، یوحنا و یَعکوب ایسِی، به بالای کوه رَه تا دعا بُکُن.
[29] وقتی که دعا شَکِه، رویِ عیسی عوض بو و جِمَش سفید و نورانی بو.
[30] دو تا مرد با عیسی گَپ شازَه. اُ دو تا مرد موسی پیغمبر و اِلیاس پیغمبر هَسترن.
[31] اُشُ با ظاهری پُر شکوه و نورانی ظاهر بودَن و با عیسی درباره مرگش که باعث نجات انسانُ اَبو گَپ شازَه، یعنی درباره چیزوئی که باید به همی زودیُ توی شهر اورشَلیم اِتفاق کَفتَه.
[32] پِطرُس و کسوئی که باهاش هَسترن چِهمشُ اَ خُو سنگین بودَه، ولی وقتی کاملا بیدار بودَن، هم به جلال عیسی و هم به اُ تا دو مردی که پَهلوش ووستادَرِن شُدی.
[33] موکعی که اُ دو تا مرد اَ پَهلوی عیسی شارَفت، پِطرُس به عیسی ایگُفت: «اُستاد، خُبِن که ما ایجاییم بُوال سه تا سایِبُن درست بُکُنیم، یه تا به تو، یه تا به موسی و یه تا هم به اِلیاس.» ولی پِطرُس اینادونست که چه اَگُفتِن.
[34] هِنوزا پِطرُس گَپ شَزَه که یه ابر هُند و رو اُشُ سایه ایکَردی. وقتی اُشُ داخل ابرُ شارفته، شاگردُن تِرسیدَن.
[35] اُغایه صدایی اَ ابر هُند که شَگُفت: «ایی پُسِ مِن، انتخاب شُده یِ مِن، به اُ گوش هادِی.»
[36] وقتی صدا کَط بو، اُشُ به عیسی تنها شُدی. اُ سه تا شاگرد توی اُ روزُ در مورد چیزی که شُدیدَه، تو دِلُ خو نگه شُکِه و به کسی چیزی شُنَگُفت.
[37] روز بعد، وقتی اَ کوه زیر هُندن جمعیت زیادی وا دیدن عیسی هُندن.
[38] یَکهو مردی اَ میونِ جعیت غار ایزَه: «اُستاد، بِهِت التماس اَکُنُم به پُسِ مِه لطف بُکُنی، چون که همی یه تا چوک اُمَستِن.
[39] به اُ یه روح اَگِنت یَکهو غار اَزَنتُ تشنج اَکُن، یه طوری که اَ لُوی کف اَتا و بی جُنِش اَکنتُ سخت وِلِش اَکُنت.
[40] به شاگردُنت التماس اُمکِه که به ایی روح اَزی دَر بُکُنَن ولی شُنَتونِست.»
[41] عیسی جواب ایدا: «ای نَسل بی ایمُنُ و منحرف، تا کِی باهاتُ بَشُم؟ تا کی تحملتُ بُکُنُم؟ به پُسِت ایجا بیار.»
[42] وقتی که اُ پُس شَهُند، زار به اُ زمین شیزه و به تشنج شیکَردُن. ولی عیسی به اُ روح ناپاک نهیب ایدا و به اُ پُس شفا ایدا. و به پُس به بَپی بَرایگردوند.
[43] مردم همه اَ گَپی خدا ماتِشُ ایزَدَه. ولی وقتی که همه، اَ تَمُم کارویی که عیسی اَنجُم شَدا حیرون بودَرَن، عیسی به شاگردُنُ خو ایگُفت:
[44] «ایی گَپ توی گوشتُ بَشِت: به همی زودیُ پُسِ انسان، به دَس مردم تسلیم اَبو.»
[45] ولی اُشُ منظور عیسی ئو شُنَفَهمی چون ذهنشُ کور بودَه و شاتِرسی درباره ایی گَپ اَ عیسی سؤال بُکُنَن.
[46] یه رو میونِ شاگردُن بحث کَ که کِ اَ همه گَپتِرِن.
[47] ولی عیسی که شَفَهمی تو دِلِ اُشُ چه اَگذَشتِن، به یه چولنگ ایوا و پَهلو خو ایناها
[48] و بِهِشُ ایگُفت: «هَرکَ ایی چولنگُ به نُم مِه کِبول بُکُنت، به مِه کِبول ایکِردِن، و کسی که به مِه کِبول بُکُن به اُیی کِبول ایکِردِن که به مِه ایفِرِستادِن. چون میونِ شما اُیی که اَ همه کوچِکتِرِن، اَ همه گَپتِرِن.»
[49] یوحنا ایگُفت: «اُستاد، ما به کسی مُدی که به نُم تو به زارُ دَر شَکِه، ولی چون اَ ما نَهَستَه سعی مُکِه جلویی بگیریم.»
[50] ولی عیسی به اُ ایگُفت: «جلوشُ مَگیری، چون هَرکَ که به ضد شما نَبَشِه با شُمان.»
[51] وقتی زَمُن بَرگَشتِ عیسی به آسَمُن نِزیکَ، تصمیم ایگِه به شهر اورشَلیم بِرِه.
[52] چند تا کاصِد کَبل اَ خوش ایفِرِستا تا به یه داهات توو منطکه سامِرَه بِرَن و جُئی به اُ آماده بُکُنَن.
[53] ولی مردم اُ داهات به عیسی کِبول شُنَکِه، چون معلومَ که عیسی به شهر اورشَلیم اَرَفتن.
[54] وقتی شاگردُن عیسی، یَعکوب و یوحنا، اییُ شُدی شُگُفت: «سرورُمُ، تَوات بِگِیم اَ آسَمُن آتش بِبارِت تا نابودِشُ بُکُنت؟»
[55] ولی عیسی بَرگَشت و به اُشُ نهیب ایدا. و ایگُو: «شما نادونی اَ کَم روحی!
[56] چونکه پُس انسان نَهُندن تا جُن مردمُ بِگِنت بلکه هُندن تا به اُشُ نجات هادِت.» و اُشُ به یه داهات دِگَه رَفتن.
[57] توی راه که شارَفتَه، یکی به عیسی ایگُفت: «هرجا بِرِی، مِه دُمبالت اَتام.»
[58] عیسی جواب ایدا: «روباهُن لُنَه و پَرَندَئُنِ آسَمُن کولودَنگ شُهَستِن، ولی پُسِ انسان جُئی به سَر ناهادِن اینین.»
[59] عیسی به یه نفر دِگَه ایگُفت: «دُمبال مِه بُدو.» ولی اُ جواب ایدا: «سرورُم، بُوال اَوِل بِرَم، تا وقتی که بَپُم مُرد خاکی بُکُنُمُ بیام.»
[60] عیسی بِهِش ایگُفت: «بُوال تا مُردَهُ، به مُردَهُ خو خاک بُکُنَن؛ تو بِرَه و خبر پادشاهی خدائو اعلام بُکُن.»
[61] یکی دِگَه ایگُفت: «سرورُم، دُمبالت اَتام، ولی اَوِل بُوال بَرگَردُم تا با کسوئی که توو لَهرُمَن خدافظی بُکُنُم.»
[62] عیسی ایگُفت: «کسی که شخم زَدِنِ زمین شروع اَکُن و براَگَردِهُ پُشتِ سَرُ خو نگاه اَکُن، لایک پادشاهی خدا نین.»