[1] عالیجناب تِئوفیلوس: تا الان خیلیُ سعی شُکِردِن اُ چیزوئی که بین ما اِتفاق کَفتِنُ بنویسَن،
[2] درست هَمُطُو که شاگردُنِ عیسی که کَلُمِ خدائو خِذمت شاکِه و اَ اَوِل همۀ ایی اِتفاقُ رو با چِهم خو شُدیدَه به ما شُرَسوندِن،
[3] مِه هم که همۀ ایی اِتفاقُ رو اَ هَمُ اَوِل تا الان، با دقت جُست و پِی اُمکِردِن، ایطُو صَلاح اُمدی تا ایی اِتفاقُ رو با ترتیب به شما، بنویسُم،
[4] تا اَ درستی اُ چیزوئی که باخبر بودِی، مطمئن بَشی.
[5] موکعی که هیرودیس، پادشاه یَهودیَه هَستَه، کاهِنی به نُم زکریا زندگی شَکِه. اُ اَ کاهِنُنِ گروه اَبیا هَستَه. کاهِنُ عالموی مَعبَد هَسترن. اِلیزابِت زنِ زکریا اَ طُیفه هارون کاهِنَ.
[6] اُشُ دو تاشُ تو چِهم خدا صالِح هَسترن و همۀ حُکمُ و فَرمُنوی خداوندُ بی کم و کاست اَنجُم شادا.
[7] ولی اُشُ چَک و چوکی شُنَهَه، به خاطر اییکِه اِلیزابِت نازا هَستَه، و هر دو تاشُ پیر هَسترن.
[8] یه بار که نوبتِ خِذمت گروه زکریا توی مَعبَدهَ، و اُ در حضور خدا کاهِنی شَکِه،
[9] طِبکِ رسم کاهِنُ، کُرعه داخل بودِن به مَعبَدِ خداوند و سوزُندِنِ بُخور به نُم اُ کَ.
[10] موکِ سوزُندِنِ بُخور، مردم همه صَرا ووستادَرَنُ دعا شاکِه
[11] یَکهو یه فرشته خداوند، سمتِ راست جُئی که بُخور شاسوزُند ووستادَه، به زکریا ظاهر بو.
[12] زکریا تا به فرشته ایدی پریشون بو و ترس وا جُنی کَفت.
[13] ولی فرشته به زکریا ایگُو: «زکریا، مَتِرس! به خاطر اییکِه دعات کِبول بودِن، و زَنت اِلیزابِت به تو پُس اَتارِه و تو نُمی یَحیی اَنوسی.
[14] غَرک شادی و خاشی اَبی، و خیلیُ اَ به دنیا هُندِنِ اُ خاش اَبَن.
[15] چونکه تو چِهمِ خداوند آدم گَپی اَبو. اُ نباید هیچِوَه به شراب یا عَرَک لُو بِزَن. حتی اَ موکعی که تو اُشکُمِ مُمِشِن، اَ روح قدوس خدا پُر اَبو،
[16] و اُ خیلیُ اَ چوکونِ کوم خدائو به طَرَه خداوند، خداشُ بَراَگردونه.
[17] اُ جلوتِه اَ خداوند در روح و کُدرَت اِلیاس پیغمبر اَتات، تا دِلِ بَپُ به طَرَه چوکُ بَربِگَردونه، و تا به سرکشُ یاد هادِه مِثه جَدُشُ به خداوند دوست شُبَشِه و مردمی بَشن که اَ خدا اَتِرسَن.
[18] زکریا به فرشته ایگُو: «مِه اَ کا بُدونُم؟ چون که مِه و زَنُم پیریم.»
[19] فرشته به اُ جواب ایدا: «مِه جِبرِئیلَم. مِه در حضور خدا اَووستُم. و فرستادَه بودَم تا با تو گَپ بِزَنُم و ایی خبر خاشُ به تو بیارُم.
[20] بیگین، تو گُنگ اَبی و تا اُ روزی که ایی چیزُ اَنجُم نَبو، تو ناتونی گَپ بِزَنی، چونکه تو گَپوی مِهُ که توی زَمُن خوش اَنجُم اَبو، باور اِتنَکِه.
[21] مردم منتظر زکریا هَسترن و حیرون بودَرَن که به چه اییکَه موندِنی تو مَعبَد طول ایکِشیدَه.
[22] وقتی که زکریا صَرا هُند ایناتونِست که با مردم گَپ بِزَنت، اُشُ شُفَهمی که اُ توی مَعبَد رویا ایدیدِن، به خاطر اییکِه ایما و اشاره شَکِه و ایناتونِست گَپ بِزَنت.
[23] وقتی که زکریا نوبت خِذمتی تَمُم بو، به لَهر خو بَرگَشت.
[24] بعد اَ ایی روزُ، زنی اِلیزابِت اُشکُمی بو و پنج ماه به خویی اَ مردم زَفت شَکِه و شَگُو:
[25] «توی روزوئی که خداوند به مِه نگاه ایکِردِن، ایی کار رو به مِه ایکِه تا سرافکندگی مِهُ اَ میونِ مردم واگِرِه.»
[26] وقتی که اِلیزابِت شیش ماهه اُشکُمِشَه، جِبرِئیل فرشته اَ طَرَه خدا به شهر ناصِرَه تو منطکه جَلیل فرستادَه بو،
[27] پَهلو یه دُخت باکره ای که نُمی میریَمَ. میریَم نُمزادِ مردی به نُم ایسُف هَستَه. ایسُف اَ طُیفه داوود پادشاهَ.
[28] فرشته پَهلو میریَم هُند و ایگُو: «سلام به تو، ای تو که تو چِهمِ خدا عزیزی، خداوند باتون.»
[29] ولی میریَم اَ اُ چیزی که فرشته ایگُو خیلی پریشون بو و با خوش فکر شَزَه که ایی چِطُوکا سلامیَ.
[30] فرشته به میریَم ایگُفت: «میریَم، مَتِرس! چونکه توو چِهمِ خدا عزیز بودِی.
[31] بیگین، تو اُشکُمِت اَبو، پُسی اَتاری و نُمی عیسی اَنوسی.
[32] اُ شخص گَپی اَبو و پُسِ خدای متعال خونده اَبو. خداوند خدا تخت پادشاهی جَدی داوودُ به اُ اَدِه.
[33] اُ تا اَبَد به کوم خدا که اَ نَسل یَعکوبَن سلطنت اَکُنت و پادشاهی اُ اَبَدین.»
[34] میریَم اَ فرشته ایپُرسی: «ایی چِطُو ممکنِن چونکه مِه باکره اَم.»
[35] فرشته جواب ایدا: «روح قدوس خدا بر تو اَتا و کُدرَت خدای متعال بر تو سایه اَکَردونه. به ایی خاطر، اُ چوک که وا دنیا اَتا بِهِش مُقَدَّس و پُسِ خدا اَگَن.
[36] بیگین، اِلیزابِت که کومُ خویشتِن، توی پیری اُشکُمِشِن و پُس ایشَه. کسی که ایناتونِست چوک بیارِه، الان شیش ماهِن که اُشکُمِشِن.
[37] به خاطر اییکِه به خدا هیچ چیزی غیر ممکن نینِن!»
[38] میریَم ایگُفت: «بیگین، مِه کنیز خداوندُم؛ بُوال هرچه که در مورد مِه اِتگُو اِتفاق بِکِت.» و فرشته اَ پَهلو میریَم رَه.
[39] توو هَمُ روزُ میریَم پا بو و وا شتاب به شهری توی کوهستُنِ یَهودیَه رَه.
[40] اُ به لَهر زکریا رَه و به اِلیزابِت سلام ایکِه.
[41] وقتی اِلیزابِت سلام میریَمُ شِشنُت چوک توی اُشکُمی تَکون ایخا و اِلیزابِت اَ روح قدوس خدا پُر بو.
[42] اِلیزابِت با صدای بلند ایگُفت: «اَ میونِ زنُ خدا به تو برکت ایدادِن و به چوکِ توی اُشکُمِت هم برکت ایدادِن!
[43] مِه که بَشُم که مُمِ سرورُم پَهلوی مِه بیاد؟
[44] چونکه وقتی صدای سلام تو به گوشم رِسی چوک اَ شادی توی اُشکُمُم تَکون ایخا.
[45] خوش به حال اُ کسی که باور ایکِه، هرچه اَ طَرَه خداوند به اُ گُفتَه بودِن اَنجُم اَبو.
[46] میریَم ایگُو: «جُن مِه به خداوند ستایش اَکُنت
[47] و روح مِه در نجات‌دَهَندَم خدا، خاش اَبو.
[48] چون اُ به حال حقیر کنیز خو نگاه ایکِردِن، به خاطر اییکِه، اَ ایی به بعد همۀ نَسلُ به مِه اَگَن، ایی هَمُ کِسین که خدا به اُ برکت ایدادِن.
[49] چون اُ که خدای قادِرِن، کاروی گَپی به مِه ایکِردِن. نُم اُ قدوسِن.
[50] اُ به تَمُم اُشوئی که اَزش اَتِرسَن، نَسل وا نَسل رحمت اَکُن.
[51] اُ دَسُ خو با کُدرَت دراز ایکِردِن، و به کسوئی که توی نیت هوی دِلشُ مغرورَن، پخش و پلا ایکِردِن؛
[52] اُ به کُدرَتمَندُ اَ تختشُ زیر ایواردِن و به اُشوئی که اُفتاده اَن سربلند ایکِردِن؛
[53] اُ به گُشنه هو با چیزویِ خُب سیر ایکِردِن ولی به پولدارُ دَس خالی ایفِرِستادِن.
[54] اُ رحمت خو وا یاد اَتارِه، و به خادمُ خو، یعنی کوم خویی کمک ایکِردِن.
[55] هَمُطُو که به جَدِ ما، اِبرِم و نَسل اُ وعده ایدادَه که تا اَبَد ایطُو بُکُنت.»
[56] میریَم تقریبا سه ماه پَهلوی اِلیزابِت مُند و بعد به لَهر خو بَرگَشت.
[57] وقتی موکِ زائیدن اِلیزابِت بو، یه پُس وا دنیا ایوا.
[58] وقتی که هَمسادهُ و کوم و خویشُ شُشنُت خداوند چه رحمت گَپی به اِلیزابِت ایکِردِن، با اُ شادی شُکِه.
[59] و توو روز هشتم، اُشُ هُندن تا به چوک ختنه بُکُنَن و شاواستَه که نُم بَپی زکریا رو اُ بُنوسَن،
[60] ولی مُمِش ایگُو: «نه؛ نُمی باید یَحیی بَشِت.»
[61] مردم به اِلیزابِت شُگُفت: «توی کوم و خویشِتُ کسی به ایی نُم نَبودِن.»
[62] و اُشُ به بَپ چوک اشاره شُکِه و اَزی شُپُرسی که شَوا نُم چوکُ چه بُنوسِه.
[63] زکریا یه تا تخته به نِوِشتِن ایخواست، اینِوِشت: «نُم اُ یَحیان و هَمَشُ تعجب شُکِه!»
[64] هَمُ موکَ، لُو و زَبونی واز بو و به خدا حمد و ثنا ایکِه.
[65] همۀ هَمسادهُش تِرسیدَن. و توی تَمُمِ کوهستُن یَهودیَه در مورد تَمُمِ ایی چیزُ گَپ شازَه.
[66] و تَمُم کسوئی که ایی گَپُنُ شاشنُت تو دِل خو شاگُو که: «ایی چوک چِطُو آدمی اَبو؟» چونکه دَسِ خداوند با اُ هَستَه.
[67] بَپ چوک زکریا، اَ روح قدوس خدا پُر بو و نَبُوَّت ایکِه و ایگُو:
[68] «ستایش بر خداوند بَشِت، خدای کومِمُ، چون که اُ به کمک کوم خو هُندن و به اُشُ نجات ایدادِن.
[69] اُ اَ نَسل خادم خو داوود پادشاه به ما نجات دَهَندۀ کِوی ایفِرِستادِن،
[70] هَمُطُو که اَ کدیم اَ زَبُن پیغمبروی مُقَدَّس خو وعده ایدادِن،
[71] که به ما اَ دشمَنُمُ و اَ دَسِ تَمُم کسوئی که اَ ما نفرت شُهَستِن، نجات اَدِت؛
[72] تا اُ رحمتی که به جَدُمُ وعده ایدادَه نِشُن هادِه و عهد مُقَدَّس خو وا یاد بیارِه؛
[73] هَمُ کَسَمیُ که اُ به جَدِمُ اِبرِم ایخا؛
[74] که به ما، اَ دَسِ دشمَنُمُ نجات هادِه، اَنجُم اَدِت، تا بدون ترس به اُ خِذمت بُکُنیم،
[75] همۀ روزوی زندگیمُ با قُدّوسیَت و صالِحی در حضور خدا.
[76] و تو، ای چوک، پیغمبرِ خدای متعال خونده اَبی چون جلوتِه اَ خداوند حرکت اَکُنی تا راهُ بِی اُ آماده بُکُنی،
[77] تا به کوم اُ یاد هادِی نجات توی ایین که، اَ گناهُنِشُ، بخشیده بَشن.
[78] ایشُ همه به خاطر رحمت بی حد خدامُن. به همی زودیُ اَفتُوِ صُحب اَ بالا هو دَر اَتا.
[79] تا به اُشوئی که توی تُریکی و سایۀ مرگ نِشتَن، نور هادِه و کَدَموی ما رو به راه صُلح راهبری بُکُنت.»
[80] و اُ چوک گَپ بو و در روح، کِوی شَبو و تا اُ روز که به خوش به کوم خدا نِشُن هادِه، توی بیابُن زندگی شَکِه.