[1] هَمُ موکَ، یه تعداد اَ مردمی که اُجا هَسترن، به عیسی خبر شُدا که فَرمُندار رومی، پیلاتُس، به جَلیلیُ که وقتی کُربونی شاکِه، ایکُشتِنُ خونشُ با خون کُربونی هوشُ کاطی ایکِردِن.
[2] عیسی جواب ایدا: «شما فکر اَکُنی ایی جَلیلیُنی که به ایی روز کَفتَن، اَ بقیه جَلیلیُ گناهکارتِه هَسترن؟
[3] معلومن که نه! ولی بِهِتُ اَگَم اَگه توبه نَکُنین، شما همه مِثه اُشُ هلاک اَبین.
[4] یا گَمُن اَکُنین اُ هجده نفر، که برج سیلوآم روشُ کَ و مُردَن، اَ بقیه مردم اورشَلیم خطاشُ بیشتِه هَستَه؟
[5] معلومن که نه! ولی بِهِتُ اَگَم اَگه توبه نَکُنین، شما همه مِثه اُشُ هلاک اَبین.»
[6] بعد عیسی ایی مَثَلُ ایگُو: «یه مردی یه درخت انجیرُ توی باغ انگور خو ایکاشت. وقتی به چیدِنِ میوه اَش به اُجا رَه، رو درخت هیچی نَهَستَه.
[7] پَ به باغِبُن ایگُفت: ”بیگین، مِه الان سه سالِن که به چیدِنِ میوه ایی درخت انجیر اَهُندَم، ولی هیچی پیدا ناکِردَم، پَ ایی درختُ کَط بُکُن. به چه الکی زمینُ پُر بُکُن.“
[8] ولی باغِبُن ایگُفت: ”سرورُم بُوال امسال هم بُمونه تا دور و بَری بِکَنُم و کود پاش هادَم.
[9] اَگه سال دِگَه میوه ایدا که چه بِهتِه؛ اَگه اینَدا درختُ کَط بُکُن.“»
[10] توی یه تا اَ روزوی شنبه مُقَدَّس، عیسی توی عبادتگاه یَهودیُ تعلیم شَدا.
[11] اُجا زنی هَستَه که یه روح ناپاک هجده سالَ به اُ زن علیل ایکِردَه، خَم ایزَدَه و ایناتوست راست ووستِه.
[12] وقتی عیسی به اُ زن ایدی جارِش ایزَه و ایگُفت: «ای زن تو اَ ایی علیلیت آزاد بودی.»
[13] و بعد عیسی روش دَس ایناها و دَرجا اُ زن راست ووستا، و به خدا حمد و ثنا ایکِه.
[14] ولی رئیس عبادتگاه جَعلی بو به چه که عیسی توی روز شنبه مُقَدَّس به اُ زن شفا ایدادَه، پَ به مردم ایگُو: «تو هفته شیش روز به کار کِردِنِن. توی یه تا اَ ایی روزُ بیِی و شفا بیگیری، نه توی روز شنبه.»
[15] خداوند عیسی جوابش ایدا و ایگُو: «ای ریاکارُ! هیچِتا اَ شما مگه توی روز شنبه گا یا الاغُخُ اَ گاش به هُو دادِن دَر نِتارِه؟
[16] پَ ایی زن که اَ نَسل اِبرم پیغمبرِن و شِیطُن هجده سالِن که اسیرش ایکِردِن، نباید توی روز شنبه اَ ایی اسارت آزاد بَشِت؟»
[17] وقتی عیسی ایی گَپُ ایزَه، همه مخالفُش خجالت شُکِشی، ولی تَمُمِ مردم به خاطر همه کاروی گَپی که عیسی ایکِردَه، شادی شُکِه.
[18] بعد عیسی ایگُفت: «پادشاهی خدا مِثه چِن؟ به اُ به چه تشبیه بُکُنُم؟
[19] پادشاهی خدا مِثه دُنه خَندَلین که یه نفر ایسِی توی باغُ خو ایکاشت، اُ دُنه رشد ایکِه و درخت بو. طوری که پَرَندَئُن آسَمُن هُندن و روی شاخَئُش کولودَنگ شُساخت.»
[20] و عیسی ایگُفت: «پادشاهی خدائو به چه تشبیه بُکُنُم؟
[21] پادشاهی خدا مِثه خمیر مایه ایین که یه زن اُ رو ایسِی با سه کیسه آرد مخلوط ایکِه تا همۀ خمیرُ وَرهُند.»
[22] عیسی توی راه شهر اورشَلیم، اَ شهرُ و بالاشهرُ شَگذَشت و تعلیم شَدا.
[23] هَمُ موکَ یه نفر اَزش ایپُرسی: «سرورُم، اُشوئی که نجات پیدا اَکُنَن تعدادشُ کَمِن؟» عیسی بِهِشُ ایگُفت:
[24] «سعی بُکُنین تا اَ دَرِ تنگ داخل بَشین، چون به شما اَگَم، خیلیُ سعی اَکُنَن تا داخل بَشن ولی ناتونَن.
[25] وقتی صاحب لَهر بلند بَشِت و دَرُ بِبَندِت، شما پُشتِ دَر اَووستی و دَر اَزَنی و اَگِی: ”سرورِ مِه، دَر وا رومُ باز بُکُن!“ ولی اُ جواب اَدِت: ”ناشناسُمِتُ؛ نادونُم شما اَ کَمجا هُندِین.“
[26] اُموکَ شما اَگِی: ”ما با تو سَرِ یه سُفره نِشتیم و تو توی کوچه هوی ما تعلیم اِدا.“
[27] ولی اُ اَگِیت: ”به شما اَگُفتَم که ناشناسُمِتُ؛ نادونُم اَ کَمجا هُندِین. ای بدکارُ اَ مِه دور بُبی.“
[28] موکعی که بیگینین، اِبرِم، اِساک، یَعکوب و همۀ پیغمبرُن توی پادشاهی خدائَن و خوتُ صَرا موندِی، اَ ناراحتی گیریک و دندون کورچی اَکُنین.
[29] مردم اَ شرق و غرب، شمال و جنوب اَتان و توی پادشاهی خدا سَرِ سُفره اَنینگَن.
[30] بیگینین، بعضی اَ اُشوئی که آخِریَن اَوِل اَبَن و بعضی اَ اُشوئی که اَوِلیَن آخِر اَبَن.»
[31] توی هَمُ ساعت، چند نفر اَ عالموی فرقه فَریسی هُندن به عیسی شُگُفت: «اَ ایی جا بِرَه چون هیرودیس حاکم شَوا اِدبُکُشِه.»
[32] عیسی بِهِشُ ایگُفت: «بِرِی و به اُ روباه بِگِی ”اِمرو و سَبا به زارُ دَر اَکُنُم و به مردم شفا اَدَم، و توی روز سوّم کارُ خو تَمُم اَکُنُم.
[33] ولی اِمرو و سَبا و پَس سَبا باید به راه خو ادامه هادَم چون ممکن نین پیغمبری توی جُئی، به جز شهر اورشَلیم کشته بَشِت.“
[34] ای اورشَلیم، ای اورشَلیم، ای شهری که به پیغمبرُن اَکُشی و به رسولوئی که به تو اُمفِرِستا سنگسار اَکُنی. چند بار اُمخواست مِثه مُرگی که جوجهُ خو زیر بالُ خو جمع اَکُنت، به چوکُنِت جمع بُکُنُم ولی تو اِدنخواست!
[35] بیگینین، لَهرتُ بِهِتُ مَتروک موندِن. بِهِتُ اَگَم که دِگَه به مِه ناگینین تا وقتی که بِگِین: ”مُبارَکِن اُ کسی که به نُمِ خداوند اَتات.“»