[1] توی یه تا اَ روزوی شنبه مُقَدَّس که عیسی به خوراک خواردِن، لَهرِ یه تا اَ رهبروی فرقه فَریسی رَفتَه، کسوئی که اُجا هَسترن با دقت به عیسی کمین شُکِردَه.
[2] مردی اُجا هَستَه که تَمُمِ جُنی هُو ایواردهُ وَرَم ایکِردَه.
[3] عیسی اَ قاضی هوی شریعت و عالموی فَریسیُ ایپُرسی: «شفا دادِن توی روز شنبه مُقَدَّس رَوان یا نه؟»
[4] ولی اُشُ چُپ شُزَه. پَ عیسی به اُ مرد ایگِه، شفاش ایدا و شیفِرِستا رَه.
[5] و بعد عیسی رو به اُشُ ایکِه و ایپُرسی: «کَم تِیتُ پُس یا گا ایشَه که توو روز شنبه مُقَدَّس توی چاه بِکِت و هَمُ لحظه دَری نَیارِه؟»
[6] اُشُ جوابی شُنَهَه.
[7] وقتی عیسی ایدی که مهمونُ چِطُو بالای مجلس رو به خوشُ شُگِفتِن، ایی مَثَلُ بِهِشُ ایگُو:
[8] «وقتی کسی به تو به هِیش دعوت اَکُن بالای مجلس مَنی، بلکه کسی سرشناس‌تِه اَ تو دعوت بودِن.
[9] اُوَقت کسی که به هر دوتاتُ دعوت ایکِردِن، اَتات و به تو اَگِت: ”جات به ایی شخص هادَه.“ و تو ناچار اَبی با سرافکندگی پایین مجلس بِنینگی.
[10] ولی هَروَه کسی به تو به یه دعوتی دعوت ایکِه، بِرَه و پایین ترین جایِ مجلس بِنینگ تا وقتی که صاحب مهمونی هُند به تو بِگِت، ”رِفیکُم، بفرما و بالای مجلس بِنینگ“. اُغایه جلوی چِهم همه اُشُ که سَرِ سُفره نِشتَن سربلند اَبی.
[11] چون هَرکَ به خویی گَپ بِگینِت، کوچِک اَبو و هَرکَ اُفتاده بَشِت سربلند اَبو.»
[12] بعد عیسی به کسی که دعوتی ایدادَه ایگُو: «وقتی که به شُم یا ناهار دعوتی اَدِی به رِفیکُت و کاکائُنِت و کوم و خویشِت یا هَمسادئُنِ پولدارت دعوت مَکُن، تا نَکُنت که اُشُ هم به تو دعوت بُکُنَن و تو ایطوری عوضِ کارِت رو اَگیری.
[13] ولی وقتی دعوتی اَدِی، به فَخیرُ، فلجُ، لَنگُ و کورُن دعوت بُکُن
[14] و خِیر اَگینی؛ چون اُشُ چیزی شُنی که به تو پَس هادَن، و بِی همی خاطر تو عوضِ کارِت رو توی روزی اَگیری که صالِحُ زنده اَبَن.»
[15] وقتی یه تا اَ مهمونُ که با عیسی هَمسُفرَه هَستَه، ایی گَپُ شِشنُت، به عیسی ایگُو: «خوش به حال اُ کسی که توو پادشاهیِ خدا نُن بُخوارِت.»
[16] ولی عیسی بِهِش جواب ایدا: «یه نفر دعوتی گَپی ایگِه و به خیلیُ دعوت ایکِه.
[17] موکِ شُم که بو، به نوکرُخو ایفِرِستا تا به کسوئی که دعوت بودَرَن بِگِت ”بیِی که همه چی آمادَن.“
[18] ولی هَرتِی اَ اُشُ بُهونه شُوا. یه تا ایگُفت زمین اُمخَریدنِ که باید بِرَم ببینُم خواهش اَکُنُم عُذرِ مِهُ کِبول بُکُن
[19] یه تا دِگَه ایگُفت: ”پنج جفت گا اُمگِفتِن، و الان اَرَفتُم بیگینُم که چِطُوکان خواهش اَکُنُم عُذرِ مِهُ کِبول بُکُن.“
[20] یه تا دِگَه ایگُو: ”تازه زن اُمگِفتِن و به خاطر همی ناتونُم بیام.“
[21] پَ اُ نوکر بَرگَشت و ایی چیزُئو به اَربابُ خو تعریف ایکِه. اَرباب جَعلی بو و به نوکرُخو ایگُو، زود به کوچه و بازاروی شهر بِرَه و به فَخیرُ، فلجُ و کورُن و لَنگُ بیار.
[22] نوکر ایگُفت: ”اَربابُم، دستورت اَنجُم اُمدا ولی هِنوزا جا مُهَستِن.“
[23] اَرباب به نوکر ایگُفت: ”به جاده هوی اصلی و راهوی پَرتِ دَر اَ شهر بِرَه و به هَرکَ اِدی وا اصرار به دعوتی بیار تا لَهر مِه پُر بَشِت.
[24] چونکه به شما اَگَم هیچِتا اَ اُشوئی که دعوتشُ اُمکِردَه، اَ شُمِ مِه مزه ناکُنَن.“»
[25] جمعیت زیادی دُمبال عیسی هَسترن. عیسی رو بر ایگردوندُ و بِهِشُ ایگُو:
[26] «هَرکَ پَهلوی مِه بیاد و اَ بَپُ مُمِش، زنی، چوکُش، و کاکائُش و دادائُش و حتی اَ جُنُ خو نَگذرَه، ناتون شاگرد مِه بَشِت.
[27] هَرکَ صلیبُ خو نَسِت و دُمبال مِه نیاد، ناتون شاگرد مِه بَشِت.
[28] اَ شما کِن که کَصد ایبَشِه برج بسازِه ولی اَوِل نانینگِه حساب و کتاب ناکُن که بیگینه اَتون برجُ کامل درست بُکُن یا نه؟
[29] چون اَگه پِی بِکَنت ولی نَتونت کاملی بُکُنت، هَرکَ بیگینه، رِشخَندِش اَکُنتُ،
[30] اَگِت: ”ایی آدم شروع به درست کِردِن ایکِه، ولی اینَتونِست تَمُمی بُکُن!“
[31] و یا کَم پادشاهِن که شَوا با پادشاه دِگَه جنگ بُکُن، ولی اَوِل نانینگِه و فکر نازَن که با ده هزار سرباز اَتونَن به جنگ با کسی بِرَن که با بیست هزار سرباز به جنگ اُ اَتات؟
[32] اُوَقت اَگه بِگینِت که ناتونَن با اُشُ جنگ بُکُنَن، تا موکعی که سپاه دشمن دورِن نماینده اَفِرِستِه تا اَ اُشُ بِخوان که صُلح بُکُنَن.
[33] و همیطُو، هیچِتا اَ شما، تا اَ تَمُمی اُنچه که ایشَه دَس نَکِشِت، ناتون شاگرد مِه بَشِت.
[34] «نِمِک خُبِن، ولی اَگه مزه خو اَ دَس هادِه دِگَه چِطُو اَبو سوری بُکُنی؟
[35] دِگَه نه به دردِ خاک اَخارِه و نه اَتون کود بَشِت؛ فَکَط باید دَربریزی. هَرکَ گوش شنوا ایشَه، بِشنُوه!»