[1] خَراجگیرُ و گناهکارُ همه دورِ عیسی جمع شابو تا به گَپُش گوش هادَن.
[2] ولی عالموی فرقه فَریسی و معلموی تورات سُک سُک شاکِه و شاگُفت: «ایی مرد به گناهکارُ کِبول اَکُن و باهاشُ سَرِ یه سُفره اَنینگِه.»
[3] پَ عیسی ایی مَثَلُ بِهِشُ ایگُو:
[4] «کَم یه تا اَ شُمان که صد تا کَهر ایبَشِت، وقتی که یه تا اَ کَهرُ گُم بَشِه، به نود و نه تا توو دشت وِل ناکُن و دُمبال یه تا کَهره گُم بودَه خو نارِت تا پیدایی بُکُن؟
[5] وقتی به کَهره گُم بودَه خو پیدا ایکِه، با شادی رو کولُ خو اَنوسِه
[6] و وقتی به لَهر اَتات، به رِفیکُ و هَمسادهُ خو صدا اَکُنت و بِهِشُ اَگِت: ”با مِه شادی بُکُنین، چون کَهره گُم بودَه خو پیدا اُمکِه.“
[7] همیطُو به شما اَگَم، که توو آسَمُن به اُ یه نفر گناهکاری که توبه اَکُن، بیشتِه شادی اَکُنَن تا به اُ نود و نه نفر صالِحی که نیاز بِی توبه شُنی.
[8] «و یا کَم زَنِن که ده تا سکه نقره ایبَشِه وقتی یه تا اَ سکهُ گُم بو، چراغ روشن ناکُنت و لَهر رو جارو نازَنت و همه جا رو جُست و پِی ناکُن، تا وقتی که سکهُ پیدا بُکُن؟
[9] وقتی اُ زن سکهُ پیدا اَکُنت رِفیکُ و هَمسادهُ خو صدا اَکُن و بِهِشُ اَگِت: ”با مِه شادی بُکُنی، چون سکه ای که گُم اُمکِردَهُ پیدا اُمکِردِن.“
[10] پَ همیطُو به شما اَگَم، به هر گناهکاری که توبه اَکُن، میونِ فرشتَهُنِ خدا، جشن و شادی بَرپان.»
[11] و بعد عیسی ایگُفت: «یه مردی دو تا پُس ایشَستَه.
[12] یه رو پُسِ کوچکو به بَپُ خو ایگُو: ” بَپ سهمی که اَ مالُ مِنالِ تو به مِه اَرَسِه، همی الان بِهِم هادَه.“ بَپِش هم مالُ خو بین دو تا پُسُ خو تقسیم ایکِه.
[13] هِنوزا چند رو نگذشته که، پُسِ کوچکو هرچه که ایشَستَهُ جمع ایکِه و به یه مملکت دوری رَه و دار و ندار خو وا عیاشی بَرباد ایدا.
[14] و وقتی که همه چیزُ خو خرج ایکِه، کَحطی بدی توی اُ مملکت هُند و اُ چوک فَخیر بو.
[15] پَ رَه نوکر کسی بو که مالِ اُجا هَستَه، اُ به پُس به مزرعه خو ایفِرِستا تا به خوکُ خوراک هادِیت
[16] اُ پُس آرزو شَکِه که با خوراک خوکُ اُشکُمُ خو سیر بُکُن، ولی کسی به اُ چیزی اینادا.
[17] بالاخره یه رو به خوش هُند و ایگُو: ”ای داد نوکروی بَپِ مِه هَمَشُ نُن کافی و حتی اضافی به خواردِن شُهَستِن و مِه ایجا اَ گُشنه ای تَلَف اَبودَم.
[18] پَ بلند اَبَم و پَهلوی بَپُم اَرَمُ بِهِش اَگَم: ’بَپ، مِه در حق خدا و تو گناه اُمکِردِن.
[19] و دِگَه لایک نَهَم که بِهِم بِگَن پُسِتُم با مِه هم مِثه یه تا اَ نوکرُ خو رفتار بُکُن.“‘
[20] پَ بلند بو و به طَرَه لَهر بَپِ خو راه کَفت. ولی هِنوزا خیلی راه موندَه، که بَپِش به اُ ایدی و دِلی به اُ سُختُ وا شتاب به طَرَه پُسُ خو دُو ایزَه، تو بغل خو شیگِفتُ غَرکِ ماچِش ایکِه.
[21] پُسو به بَپُ خو ایگُو: ”بَپ، مِه در حق خدا و تو گناه اُمکِردِن. دِگَه لایک نَهَم که بِهِم بِگَن پُسِتُم.“
[22] ولی بَپ به نوکرُ خو ایگُفت: ”عجله بُکُنی! بهترین جِمه رو بیاری و گَری بُکُنی انگشتر وا کِلنچُش و جوتی پاش بُکُنی.
[23] گَسکِ نَرگَتی بیاری، سَر بُبُری تا بُخواریمُ جشن بیگیریم.
[24] چون چوکِ مِه مُردَه، زنده بو؛ گُم بودَه، پیدا بو!“ پَ شروع شُکِه به جشن گِفتِن.
[25] «چوکِ گَپوش تو مزرعه هَستَه. وقتی اُ به لَهر نِزیک بو و صدای چِمَک و آوازُ شِشنُت،
[26] به یه تا اَ نوکرُ صدا ایزَه و ایپُرسی: ”چه خبرِن؟“
[27] نوکر جواب ایدا: ”کاکات هُندن و بَپِت گَسکِ نَرگَت سَر ایبُریدِن، چون پُسِش صحیح و سالم به لَهر بَرگَشتن.“
[28] ولی پُسِ گَپو تا شِشنُت، جَعلی بو و اینَخواست که به داخل لَهر بِرِت، ولی بَپی هُند صَرا و التماسش ایکِه.
[29] ولی پُسِ گَپو به بَپُ خو ایگُو: ”بیگین سالوی زیادین که نوکریت اَکِردَم و هیچِوَه نَبودِن که وا گَپِت نَبَشُم، ولی حتی نَبودِن که یه بزغاله به مِه هادِی تا با رِفیکُم جشنی بِگِرُم.
[30] ولی حالا که ایی پُسِت بَرگَشتن، پُسی که داراییت با فاحشه هو بَرباد ایدا، به اُ گَسکِ نَرگَتی سَر اِدبُریدِن!“
[31] بَپِش ایگُو: ”پُسُم تو همیشه با مِه ایی، هرچه که اُمهَستِن مالِ تون.
[32] ولی الان بِی ما خاشِن که جشن بگیریم و شادی بُکُنیم، چون ایی کاکات مُردَه، زنده بودِن؛ گُم بودَه، پیدا بودِن.“»