[1] بعد اَ ایی، خداوند عیسی به هفتاد نفر دِگَه مشخص ایکِه و به اُشُ دو نفر دو نفر کَبل اَ خوش به همه شهرُ و جاهویی که خوش شَواستَه بِرِه، ایفِرِستا.
[2] بِهِشُ ایگُفت: «محصول فَراوُنِن، ولی کارگر کَمِن. پَ، اَ صاحب محصول بِخواین که به جمع کِردِنِ محصولُ خو کارگر بِفِرِستِه.
[3] بِرِی! مِه به شما مِثه بَرَهُ وسط گُرگُ اَفِرِستُم.
[4] کیسۀ پول یا کوله‌بار یا جوتی با خو مَبَری، توی راه با سلام کِردِن وقتُ خو هَدَر مَدِی.
[5] به هر لَهری که داخل اَبی، اَوِل بِگِی: ”به ایی لَهر صُلح و سلامتی بَشِت.“
[6] اَگه کسی اُجا اهلِ صُلح و سلامتی بَشِت، سلام شما بَر اُ آدم اَمونِه، اَگه نَبَشِت، سلامتُ به خوتُ بَراَگَردِه.
[7] توی اُ لَهر بُمونی و اَ هرچه که به شما شُدا، بُخواری، بِنوشی چون کارگر لایکِ دَستمُزدِ خوشِن. اَ ایی لَهر به اُ لَهر مَرِی.
[8] هَروَه به شهری رَفتی که به شما کِبول شُکِه، هرچه که جلوتُ شُناها، بُخواری.
[9] توی اُ شهر به مریضُ شفا هادِی و به اُشُ بِگِی: ”پادشاهی خدا به شما نِزیکِن.“
[10] ولی وقتی به شهری اَرِی که به شما کِبول شُنَکِه، به کوچه هوی اُ شهر بِرِی و بِگِی:
[11] ”ما حتی خاکی که اَ شهر شما رو پاهامُ نِشتِن، به ضد شما اَتَکُنیم تا بُدونین خدا نسبت به شما خشم ایشَن. ولی بُدونین که پادشاهی خدا نِزیک بودِن.“
[12] بِهِتُ اَگَم که تو روز قیامت، تحمل مجازات به شهر سُدوم آسُنتِرِن تا به اُ شهر.
[13] «وای به حال تو، ای شهر خورَزین! وای به حال تو، ای شهر بِیت‌صِیْدا! چون اَگه معجزه هوئی که داخل شما اَنجُم بو توی شهروی صور و صیدون اَنجُم بودَه، مردم اُجا خیلی پیشتِه اَ ایی، پِلاس گَرُخُ شاکِردَه و توی خاک و خاکستر شانِشت و توبه شاکِردَه.
[14] ولی توی روز قیامت تحمل مجازات به شهروی صور و صیدون آسُنتِرِن تا به شما.
[15] و تو ای شهر کَفَرناحوم، تا آسَمُن سَرُ خو بلند اَکُنی؟ اَبدا، بلکه تا قعر جهنم پایین تَکَشَن.»
[16] «هَرکَ به شما گوش هادِه، به مِه گوش ایدادِن؛ اُیی که به شما کِبول نَکُن به مِه کِبول اینَکِردِن، اُیی که به مِه کِبول نَکُنت کسی که به مِه ایفِرِستادِنُ کِبول اینَکِردِن.»
[17] اُ هفتاد تا شاگرد با شادی بَرگَشتن و شُگُو: «سرورُمُ، حتی زارُ هم به نُم تو اَ ما اطاعت اَکُنَن.»
[18] عیسی بِهِشُ ایگُو: «به شِیطُن اُمدی که مِثه برق اَ آسَمُن کَ.
[19] بیگینی مِه به شما کُدرَت اُمدادِن تا مارُ و عقربُ و تَمُمی کُدرَت دشمنُ زیر پا لِه بُکُنین، و هیچ چیزی به شما آسیب نازَنت.
[20] ولی اَ ایی خوشال مَبَشی که، زارُ اَ شما اطاعت اَکُنَن، بلکه اَ ایی خوشال بَشی که نُمِتُ توی آسَمُن نوشته بودِن.»
[21] هَمُ موکَ، عیسی در روحِ قدوسِ خدا شادی ایکِه و ایگُفت: «ای بَپ صاحب آسَمُن و زمین شُکرت اَکُنُم که ایی چیزُ رو اَ عاقلُ و بافهمُ زَفت اِدکِردِن و به چولنگُ نَمایُن اِدکِردِن؛ بله، ای بَپ، چون خواستَت اییَه.
[22] بَپ آسَمُنی مِه همه چیزُ دَس مِه ایدادِن. هیچکَ نادونت پُس کِن جز بَپ، هیچکَ هم نادونت بَپ کِن جز پُس و کسوئی که پُس بخواد بَپُ به اُشُ نَمایُن اَکُن.»
[23] و بعد توی خلوت، رو به شاگردُن ایکِه ایگُو: «خوش به حال اُ چِهمویی که اُ چیزوئی که شما اَگینیُ اَگینَن.»
[24] چون به شما اَگَم، خیلی اَ پیغمبرُن و پادشاهُ آرزو شُهَستَه اُچه که شما اَگینین، بیگینَن ولی شُنَدی، و اُچه شما اَشنُوی بِشنُوَن، ولی شُنَشنُت.»
[25] یه رو یه تا اَ قاضیوی شریعت بلند بو و به خاطر اییکِه به عیسی امتحان بُکُن، اَزش ایپُرسی: «ای اُستاد چه بُکُنُم تا زندگی اَبَدی اُمبَشِت؟»
[26] عیسی جواب ایدا: «توی تورات چه نوشته بودِن؟ اَزی چه اَفَهمی؟»
[27] جواب ایدا: «به خداوند خدا خو با تَمُم دِل و تَمُم جُن و با تَمُم کُوَت و با تَمُم فکرُ خو دوست اِدبَشِت و به هَمسادَت مِثه خوت دوست اِتبَشِت.»
[28] عیسی ایگُو: «جواب درست اِدا. ایی کار بُکُن که زنده اَمونی.»
[29] ولی اُ مرد به خاطر اییکِه به خوش توجیه بُکُن اَ عیسی ایپُرسی: «هَمساده مِه کِن؟»
[30] عیسی جواب ایدا: «یه مرد اَ شهر اورشَلیم به شهر اَریحا شَرَفتَه. توو راه دَسِ راهزَنُ کَفت. راهزَنُ به اُ لُخت شُکِه، داری شُزَه و بی جُن ولی شُکِه و رَفتن.»
[31] اَ کَضا یه کاهِنِ مَعبَد اَ اُ راه شَگذَشت. ولی وقتی به اُ مرد ایدی، راهُ خو کج ایکِه و اَ یه راه دِگَه رَه.
[32] همیطُو هم یه لاوی هم که خادم مَعبَد هَستَه به اُجا رِسی و وقتی به اُ ایدی، اَ یه راه دِگَه رَد ایکِه رَه.
[33] ولی وقتی یه مسافر سامِری اُجا رِسی و به اُ مرد ایدی، دِلی سُخت.
[34] پَ نِزیکِ اُ مرد رَه با شراب زخمُش ایشوشت و روغن ایموشیُ زخمُش ایبَست. و بعد به اُ مرد رو الاغ خو ایناها و به کاروانسرایی ایبُرد و سارِش ایکِه.
[35] روز بعد کَد مُزد دو روز یه کارگر به صاحب کاروانسرا ایدا و ایگُو: ”واسار ایی مرد بَش و اَگه بیشتِه خرج اِتکِه، بَرگَشتِنی به تو اَدَم.“
[36] حالا به نظر تو کَم یه تا اَ ایی سه نفر ثابت ایکِه که، هَمساده مردیَ که دَسِ راهزَنُ کَفتَه؟»
[37] اُ قاضی جواب ایدا: «اُ کسی که دِلی بِهِش سُخت.» عیسی بِهِش ایگُفت: «بِرَه و همی کار رو بُکُن.»
[38] وقتی توی راه هَسترن، عیسی داخل یه داهاتی بو. یه زن که نُمی مارتائَه به عیسی به لَهر خو دعوت ایکِه.
[39] مارتا یه تا دادا ایشَستَه که نُمی میریَم. میریَم پَهلو پاهوی خداوند عیسی نِشتَه و به گَپُنِشُ گوش شَدا.
[40] ولی مارتا درگیر پذیرایی هَستَه. مارتا پَهلوی عیسی هُند و ایگُفت: «سرور مِه، بِهِت مهم نین که دادام به مِه دَس تنها وِل ایکِردِن تا اَ مهمونُ پذیرایی بُکُنُم؟ بِهِش بِگَه که به مِه کمک هادِه.»
[41] ولی خداوند عیسی به اُ جواب ایدا: «مارتا! مارتا! تو به چیزوی زیادی نِگَرُن و پریشونی،
[42] ولی فَکَط یه چیز لازِمِن؛ میریَم اُ چیزِ خُبُ انتخاب ایکِردِن، که اَزش گِفتَه نابو.»