[1] همی موکَ، چند هزار نفر جمع بودَرَن، و اییکَه تعدادشُ زیادَه که رو پای هم پا شاناهادَه. عیسی اَوِل با شاگردُنُ خو گَپ ایزَه و ایگُو: «اَ خمیرمایه عالموی فرقه فَریسی که دو روئین، دور بَشی.
[2] هیچ‌چیزِ پِنهونی نین که معلوم نَبَشِت و هیچ چیز زَفت بودِه ای که فهمیده نَبَشِت.
[3] پَ هر چیزی که توی تُریکی تُگُفتِن، توی روشنایی شنیده اَبوت و هرچیزی که پُشتِ دَروی بسته فِش فِش تُکِردِن، اَ رو سِرا اعلام اَبو.
[4] «رِفیکُنِ مِه، بِهِتُ اَگَم اَ کسونی که به جسم اَکُشَن و بیشتِه اَ ایی هیچ کاری ناتونَن بُکُنَن، مَتِرسی.
[5] ولی مِه به شما هشدار اَدَم که اَ کِ بترسین: اَ اُیی بترسین، بعد اَ ایی که به جسم اَکُشه، کُدرَت اییُ ایشَه که به جهنم بِکَردُنِه. بله، به شما اَگَم، اَ اُ بترسین.
[6] مگه کیمَتِ پنج تا جوشک اَ دو کینی پول بِشتِرِن؟ ولی با ایی حال حتی یه تا اَ اُشُ هم پَهلو خدا اَ یاد نَرَفتَن.
[7] حتی تَمُمِ مودُنِ سَرِ شما شُشماردِن. پَ مَتِرسی؛ ارزش شما بیشتِه اَ هزار تا جوشکِن.
[8] «به شما اَگَم، هَرکَ پَهلو مردم وا زَبُن بیارِه که به مِه ایمُن ایشَه، پُس انسان هم، پَهلو فرشتَهُنِ خدا اَگِت که اُ شخص مالِ مِن.
[9] ولی هَرکَ پَهلو مردم به مِه حاشا بُکُن، پَهلو فرشته هوی خدا حاشا اَبو.
[10] هَرکَ به ضد پُس انسان گَپی بِزَنت، بخشیده اَبو، ولی هَرکَ به ضد روح قدوس خدا کُفر بِگِت، بخشیده نابو.
[11] وقتی که اُشُ به شما به عبادتگاه یَهودیون و پَهلو حاکمُ و کُدرَتمَندُ بِبَرَن، نِگَرُن ایی مَبَشی که چِطُو اَ خوتُ دفاع بُکُنی یا چه بِگِی،
[12] چون توی اُ موکَ روح قدوس خدا اُ چیزیُ که باید بِگِی به شما یاد اَدِه.»
[13] هَمُ موکَ یه نفر اَ وسط جمعیت به عیسی ایگُو: «اُستاد، به کاکام بِگَه که ارث بَپُمُ با مِه تقسیم بُکُنت.»
[14] عیسی جواب ایدا: «ای مرد، کِ به مِه قاضی یا تقسیم کننده ارث بین شما ایکِردِن؟»
[15] پَ به اُشُ ایگُو: «واسار بُبین و اَ طمع دوری بُکُنین، چون زندگی آدم به زیادی مالُ مِنالِش نین.»
[16] بعد ایی مَثَل رو به اُشُ ایگُو: «زمین یه مرد پولدار محصول زیادی ایدا.
[17] پَ با خوش فکر ایکِه، که ”چه بُکُنُم، چون جُئی اُمنی که محصولُ خو اَنبار بُکُنُم؟“
[18] پَ ایگُو: ”اُمفَهمی که باید چه بُکُنُم! اَنبارُ خو خراب اَکُنُم و اَنباروی گَپتِه درست اَکُنُم، و همه غلات و چیزوی خُبُم رو اُجا ذخیره اَکُنُم.
[19] اُغایه به خوم اَگَم: ای جُنِ مِه، تو مالُ مِنال زیادی جمع اِتکِردِن که تا سالوی سال بَسِت اَکُن، آرُم بِگِه و بُخوا و بُنوش خاش بَش.“
[20] ولی خدا بِهِش ایگُو: ”ای نادون! همی اِمشُو جُنِت اَزت گِفتَه اَبو. پَ ایی چیزوئی که جمع اِدکِردِن مالِ کِ اَبوت؟“
[21] ایی عاقبت کِسین که به خوش مال جمع اَکُن، ولی پَهلوی خدا دَسی خالین.»
[22] عیسی به شاگردُنُ خو ایگُو: «پَ به شما اَگَم نِگَرُن زندگی خو مَبَشی که چه بُخوارین! و نه نِگَرُن بَدَن خو بَشی که چه گَرُخُ بُکُنین.
[23] چونکه زندگی اَ خوراک، و بَدَن اَ جِمه مُهِمتِرِن.
[24] به کلاغُ بیگینی: اُشُ نه اَکارَن و نه دِرُو اَکُنَن، نه کاهدُن شُهَه و نه اَنبار؛ با ایی حال خدا به اُشُ خوراک اَدِت و شما چِکَه با ارزشتِه اَ پَرَندَئُنین!
[25] کَم یه تا اَ شما اَتونت با نِگَرُنی یه ساعت به عمر خو اضافه بُکُن؟
[26] پَ، اَگه شما کار به ایی کوچیکیُ ناتونی اَنجُم هادِین، پَ به چه نِگَرُن بقیه چیزُئین؟
[27] به گُلُوی سوسنُ بیگینی که چِطُو رشد اَکُنَن؛ نه زحمت اَکَشَن و نه نخ اَریسَن. ولی به شما اَگَم، حتی سُلِیمُن پادشاه هم با اُ همه جلال و شکوه مِثه یه تا اَ اُشُ جُن نَبو.
[28] پَ اَگه خدا به علف صَحرا ایطُو جِمه گَرِش اَکُن، به علفی که اِمرو هَستِن و سَبا توی تنور اَکَردُنَن، پَ چِکَه بیشتِه جِمه گَرِ شما اَکُن، ای کَم ایمُنُ!
[29] و نه دُمبال ایی بَشی که چه بُخواری؛ یا چه بُنوشین نِگَرُن ایی چیزُ مَبَشین.
[30] به چه که مردم دِگَه دنیا دُمبال ایی چیزُ اَگَردَن، ولی بَپِ آسَمُنی شما اَدونِت که شما به ایی چیزُ نیاز تُهَه.
[31] در عوض دُمبال پادشاهی خدا بَشین، که همه ایی چیزُ به شما داده اَبوت.
[32] «ای گَلِه کوچِک، مَتِرسین، چونکه خاشیِ بَپِ آسَمُنی شما ایین که پادشاهی رو به شما هادِه.
[33] هرچه که تُهَستِن بُفروشی و به فَخیرُ هادِی؛ کیسه ای بِی خوتُ آماده بُکُنین که پُهت نازَن، و گَنجی که تَمُمی اینی رو توی آسَمُنُ ذخیره بُکُنین، جُئی که نه دُز بِزَنت و نه بید نابود بُکُن.
[34] چون هرجا که گَنجتُ بَشِت، دِلِتُ هم اُنجان.
[35] «کمرتُ ببندینُ به خِذمت آماده بَشین و چراغُتُ روشن نگه بُکُنین.
[36] مِثه کسوئی بَشی که منتظر هُندن اَربابِشُ اَ هِیش به لَهرَن، که وقتی اَ راه رِسی و دَر ایزَه دَرجا دَرُ باز اَکُنَن.
[37] خوش به حال نوکروئی که وقتی اَربابِشُ بَراَگردِت، به اُشُ بیدار بیگینه. حقیقتا به شما اَگَم، اَرباب کمر به خِذمت اَبَندِه؛ به نوکرُخو سَرِ سُفره اَنوسِه و اَتات اَزشُ پذیرایی اَکُن.
[38] خوش به حال اُ نوکروئی که وقتی اَربابِشُ بیاد به اُشُ بیدار بیگینه، شَوا نصف شُو بَشِت یا صُحب شَفَک.
[39] «ولی اییُ بُدونی که اَگه اَرباب لَهر شَدونست که دُز چه موکَ اَتات، ایناواشتَه که اَ لَهرش دُزی بُکُنت.
[40] پَ شما هم باید آماده بَشین، چونکه پُس انسان، توو ساعتی اَتا که شما انتظارش تُنی.»
[41] پِطرُس ایگُو: «سرور مِه، منظورت اَ ایی مَثَل مائیم یا به همه ما اَگِی؟»
[42] خداوند عیسی جواب ایدا: «پَ اُ مُباشر صادق و دانا کِن که اَربابش به اُ بالا سَرِ نوکروی لَهر خو ایناهادِن تا سهم خوارک اُشُ رو به موکَ هادِت؟
[43] خوش به حال اُ نوکری که وقتی اَربابش بَراَگَردِت، به اُ مشغول کار بیگینِت.
[44] حقیقتا به شما اَگَم، اَربابش به اُ بالا سَرِ تَمُم دارایی خو اَنوسِه.
[45] ولی اَگه اُ نوکر با خوش بِگِت که ”اَربابُم دیر ایکِردِن،“ و به غُلُمُ و کنیزُ دار بِزَنت و بُخوارِتُ و مَست بُکُن،
[46] اُغایه اَربابِ اُ نوکر توو روزی که اُ انتظارش اینین و توو ساعتی که اُ نادونِه اَتات! و به اُ تکه تکه اَکُنت و با خیانت کارُ، یه جا اَکَردُنِه.
[47] «اُ نوکری که خواسته اَربابُ خو اَدونِه ولی به خوش به اَنجُم اُ آماده ناکُن، زیاد شلاق اَخارِه.
[48] ولی اُ کِ خواسته اَربابُ خو نادونِه و کاری اَکُنت که لایک تنبیهِن، کَمتِه شلاق اَخارِه. به هَرکَ زیاد هادَن، اَزی زیاد اَخوان؛ و هَرکَ مسئولیتِ بیشتِه ایی ایبَشِت، بیشتِه جواب پَس اَدِه.
[49] «مِه هُندَم تا روی زمین آتش روشن بُکُنُم، و کاش زودتِه روشن بودَه!
[50] مِه غُسلِ تَعمیدی اُمهَستِن که باید بِگِرُم، و تا وقتی که ایی اَنجُم بَشِه پریشونیم چِکَه زیادِن.
[51] گَمُن اَکُنین که مِه هُندَم تا روی زمین صُلح بیارُم؟ نه، به شما اَگَم، هُندَم تا جدایی بِکَردُنُم.
[52] چونکه اَ ایی به بعد، میونِ پنج نفر اَ اهل لَهر جدایی اَکِت؛ سه نفر اَ اهل لَهر به ضد دو نَفرشُ و دو نَفرشُ به ضد سه نَفرشُ.
[53] بینشُ جدایی اَکِت، بَپ به ضد پُس و پُسِ به ضد بَپ اَبو، مُم به ضد دُخت و دُخت به ضد مُم اَبو. خاسو به ضد عروس و عروس به ضد خاسو اَبو.»
[54] بعد عیسی به جمعیت ایگُفت: «وقتی اَگینین که اَ طَرَه غرب ابر اَتات دَرجا اَگِین، که ”بارون اَتات،“ و همیطُوَم اَبو.
[55] و وقتی اَ طَرَه جنوب باد اَتات، اَگِین که ”هوا گرم اَبو،“ و همیطُوَم اَبو.
[56] ای دو رو هو! شما که خُب اَفَهمی چِطُو ظاهر زمین و آسَمُنُ تعبیر بُکُنین، پَ چِطُو نادونین نِشونه هوی همی زَمونهُ تعبیر بُکُنین؟
[57] «به چه خوتُ درباره اُچه که درستن قضاوت ناکُنین؟
[58] وقتی با شاکی خو پَهلوی قاضی اَرَفتی، سعی بُکُن که تا وقتی توی راهی باهاش صُلح بُکُنی، که نَکُنت اُ به تو دَسِ قاضی هادِت و قاضی به تو دَسِ نِگَهبُن هادِه، و نِگَهبُن به تو توو زندون بِکَردُنِه.
[59] به شما اَگَم، که تا کِرون آخِرُ نَدِی اصلا اَ زندون دَر نِتِی.»