[1] توی اُ روزُ، امپراطور روم، آگوستوس، فَرمُن ایدا اُ جاهویی که روم حکومت شَکِه، مردمش سرشماری بَشن.
[2] ایی اَوِلین سرشماریَ و موکعی اَنجُم بو که کورینیوس فَرمُندار منطکه سوریهَ هَستَه.
[3] پَ به سرشماری، هَرکَ به شهر آبا و اَجدادی خوش رَه، تا نُم نویسی بَشِت.
[4] ایسُف هم اَ شهر ناصِرَه که تو منطکه جَلیلَ به منطکه یَهودیَه به شهر داوود پادشاه که بِیت‌لِحِمَ، رَه. چونکه اُ اَ نَسل داوود پادشاهَ.
[5] اُ با نُمزاد خو میریَم که موکِ زائیدنی نِزیکَه، رَفتن تا نُمُ خو بنویسَن.
[6] وقتی که تو بِیت‌لِحِمِ هَسترن، موکِ زائیدنِ میریَم بو.
[7] میریَم اَوِلین چوک خو، که پُسَ وا دنیا ایوا. به چوک خو بُنِنگ ایکِه و توی آخوری ایخوابوند، چونکه توی مسافرخونه جُئی به اُشُ نَهَستَه.
[8] توی اُ منطکه، سالارِ کَهرویی هَسترن که تو کَفَه، غایه شُو که شَبو، به گَلَه خو نِگَهبُنی شادا.
[9] یَکهو یه فرشتۀ خداوند به اُشُ ظاهر بو، نور جلال خداوند دور اُشُ روشنی ایگِه. سالارِ کَهرُ خیلی وحشت شُکِردَه،
[10] فرشته بِهِشُ ایگُفت: «مَتِرسی، بیگینین، بِی شما خبر خاش اُمواردِن، خبر یه شادی گَپی که به همۀ کومِن:
[11] چونکه اِمرو توی شهر داوود پادشاه، نجات‌دَهَنده‌ای به شما وا دنیا هُندن که مَسیح موعود و خداوندِن،
[12] نِشونَش به شما ایین که به یه نوزادی پیدا اَکُنین که بُنِنگ ایشُکِردِن و توی آخور خوافتِن.»
[13] یَکهو گروهی گَپی اَ لشکرِ فرشته هو اَ آسَمُن ظاهر بودَن و با اُ یه تا فرشته به خدا حمد و ثنا شاکِه و شاگُو:
[14] «جلال بر خدا توی بالاترین جایِ آسَمُنِ آسَمُنُ، و صُلح و سلامتی روی زمین میونِ اُشوئی که خدا اَزشُ رُضین.»
[15] وقتی فرشتهُ اَ پَهلوشُ به آسَمُن رَفتن، سالار کَهرُ به هم شُگُفت: «بیِی به شهر بِیت‌لِحِمِ بِرِم و اُچه اِتفاق کَفتِن و خداوند خبرشُ به ما ایدادِن، بیگینیم.»
[16] پَ اُشُ وا شتاب به بِیت‌لِحِمِ رَفتن و به میریَم و ایسُف و چوکی، که توی آخور خوافته پیدا شُکِه.
[17] وقتی به چوک شُدی، هر گَپیُ که فرشتهُ دربارَش شُگُفتَه، همه جا جار شُزَه.
[18] هَرکَ گَپوی سالارِ کَهرُ شَشنُت، تعجب شَکِه.
[19] ولی میریَم، همه ایشُ تو دِلِ خو نگه شَکِه و بِهِشُ فکر شَکِه.
[20] پَ سالار کَهرُ به کَفَه بَرگَشتن و به خدا حمد و ثنا شاکِه، چون هرچه که شُدیدَه و شُشنُتَه، درست هموئی هَستَه که بِهِشُ شُگُفتَه.
[21] آخِر روز هشتم که چوک ختنه بو، نُمی عیسی شُناهاد، هَمُ نُمی که میریَم پیشتِه اَ ایکِه اُشکُمی بَشِت، فرشته به اُ ایناهادَه.
[22] میریَم بعد اَ گذروندِنِ اُ مدتی که توی شریعت خداوند به پاک بودِن زنی که بچه ایزائیدَه تعیین بودَه، با شوش ایسُف، به چوک شُسِیُ به مَعبَد که توی شهر اورشَلیمَ شُبُرد، تا به چوک به خداوند تقدیم بُکُنَن.
[23] درست هَمُطُو که تو شریعت خداوند نوشته بودِن: «اَوِلین پُسی که وا دنیا اَتا، باید به خداوند وقف بَشِت.»
[24] و هَمُطُو که تو شریعت خداوند هُندن، «یک جفت سورِسک یا دو تا جوجه کفتر» کُربونی بُکُنَن.
[25] تو اُ زَمُن، مردی به نُم شَمعون، تو شهر اورشَلیم زندگی شَکِه، که صالِح و دیندارَ و منتظر ظهور مَسیح موعوده. روح قدوس خدا بر شَمعون هَستَه.
[26] روح قدوس خدا به اُ نِشُن ایدادَه که تا وقتی به مَسیح خداوند نَگینِه، نامِرِت.
[27] پَ شَمعون با هدایت روح قدوس خدا داخل مَعبَد رَه و وقتی بَپ و مُم عیسی به چوک شُواردَه تا طِبکِ رسم شریعت به اُ به خدا وقف بُکُنَن،
[28] شَمعون به چوک تو کِچَکُ خو ایگِه و به خدا حمد و ثنا ایکِه، ایگُو:
[29] «ای خداوند، حالا به ایی خادمت که خیالی راحت بودِن، طِبکِ گُفتَت اَ ایی دنیا بِبَر.
[30] چون، چِهمُن مِه نجات تو رو ایدیدِن،
[31] هَمُ نجاتی که جلو چِهم همه مردم آماده اِتکِه،
[32] اُ نورین که حقیقتُ به کوموی دِگَه نَمایُن اَکُن و باعث سربلندی کومت اَبو.»
[33] بَپ و مُمِ عیسی اَ گَپُنی که درباره عیسی شاگُفتَه، ماتِشُ ایزَدَه.
[34] بعد شَمعون بِهِشُ دعای خِیر ایکِه و به میریَم، مُم چوک ایگُو: «بیگین، ایی چوک تعیین بودَه که خیلیُ تو کوم خدا بِکَنُ پا بِگِرَن، و یه نِشونه اَبو که باهاش مخالفت اَکُنَن.
[35] و یه شمشیر هم تو دِلِ تو اَره، تا فکروی دِلوی خیلیُ برملا بَشِت.»
[36] توی مَعبَد یه پیر زنی زندگی شَکِه، که پیغمبَرَه، اُ اَ طُیفه اَشیر هَستَه، نُمی حَنّا و دُخت فَنوییَ. اُ هفت سال بعد اَ اییکِه شو ایگِفت، شوش مُرد،
[37] و تا هشتاد و چهار سالگی بیوه مُند. اُ هیچِوَه مَعبَدُ وِل اینَکِه و شُو و روز با روزه و دعا به خدا پرستش شَکِه.
[38] حَنّا هَمُ موکَ جلو هُندُ به خدا شُکر ایکِه و با همه کسوئی که تو اورشَلیم منتظر هُندِنِ مَسیح موعود هَسترن، درباره عیسی گَپ ایزَه.
[39] وقتی که ایسُف و میریَم همه چیُ طِبکِ شریعت خداوند اَنجُم شُدا، به شهر خوشُ ناصِرَه، که تو منطکه جَلیلَ، بَرگَشتن.
[40] اُ چوک گَپ و کِوی شَبو و پُر اَ حِکمَت هَستَه و تو چِهم خدا عزیزَ.
[41] بَپ و مُم عیسی هر سال به عید پِسَخ به شهر اورشَلیم شارفته.
[42] وقتی که عیسی دوازده سالِشَه، طِبکِ رسمِ عید به اورشَلیم رَفتن.
[43] وقتی که عید تَمُم بو و اُشُ بَرشاگشت، عیسی نوجَوُن توی اورشَلیم مُند. ولی بَپ و مُمِش خبر شُنَهَستَه،
[44] اُشُ فکر شاکِه که توی کارَوُنِن و یه روزِ تَمُم سفر شُکِه. وقتی که شُدی عیسی نینِن، میونِ کوم و خویشُ و آشناهُ دُمبالی گَشتن.
[45] وقتی پیدایی شُنَکِه، به اورشَلیم بَرگَشتن تا دُمبالی بِگَردَن.
[46] بعد اَ سه رو، به عیسی توی مَعبَد پیدا شُکِه. اُ بین معلمُ نِشتَه و به گَپُشُ گوش شَدا و اَ اُشُ سؤال شَکِه.
[47] هَرکَ که گَپوی عیسی رو شَشنُت، اَ فهمِ اُ و اَ جوابویی که شَدا، حیرون شَبو.
[48] وقتی که بَپ و مُمی، به عیسی اُجا شُدی حیرون بودَن. مُمِش به عیسی ایگُفت: «پُسُم، به چه با ما ایی کار اِتکِه؟ مِه و بَپِت دِلُمُ پَل پَل شَکِه و دُمبالت ماگَشت.»
[49] ولی عیسی جواب ایدا: «به چه دُمبال مِه هَستری؟ مگه تُنادونست که باید توی لَهر بَپُم بَشُم؟»
[50] ولی اُشُ معنی ایی گَپی شُنَفَهمی.
[51] پَ عیسی با بَپ و مُم خو به طَرَه شهر ناصِرَه رَه و وا گَپِشُ هَستَه. مُمِش تَمُمِ ایی چیزُ توی دِل خو نگه شَکِه.
[52] عیسی حمکتی بیشتِه شَبودُ و کَد و کامتی گَپتِه. اُ، هم پَهلوی خدا عزیزَه و هم پَهلو مردم.