[1] عیسی به شهر اَریحا داخل بو و اَ وسط شهر شَگذَشت.
[2] توی اُ شهر مرد پولداری هَستَه که نُمی زَکّا و رئیس خَراجگیرُ هَستَه.
[3] اُ مرد شَواستَه بیگینه عیسی کِن، ولی چونکه جمعیت زیادَه، ایناتونستَه به عیسی بیگینه، به خاطر اییکِه کَدی کوتاهَه.
[4] به همی خاطر، جلوتِه اَ همه دُو ایزَه و بالای درخت چِناری رَه تا به عیسی بیگینه، چون کَرارَه عیسی اَ اُ مسیر رَد بَشِه.
[5] وقتی عیسی به اُجا رِسی، بالائو نگاه ایکِه و به اُ ایگُو: «زَکّا، شتاب بُکُن و بُدو زیر، چون اِمرو باید تو لَهرِ تو بُمونُم.»
[6] زَکّا دَرجا جَکیُ زیر هُند و با خوشالی به عیسی به لَهرُخو ایبُرد.
[7] مردم وقتی ایطُو چیزی شُدی، همه سُک سُک شاکِه و شُگُفت: «عیسی مهمونِ یه مردِ گناهکار بودِن.»
[8] زَکّا اَ جاخو بلند بو و به خداوند عیسی ایگُفت: «بیگین سرورُم، نصف اموالُ خو به فَخیرُ اَبَخشُم، و اَگه چیزی ناحق اَ کسی اُمگِفتِن، چهار برابر بِهِش براَگَردُنُم.»
[9] عیسی بِهِش ایگُفت: «اِمرو نجات به ایی لَهر هُندن، چونکه ایی مرد هم اَ نَسل اِبرمِ پیغمبرِن.
[10] چون پُسِ انسان هُندن تا به گُم بودَهُ پیدا بُکُن و نجات هادِه.»
[11] همیطُو که مردم به گَپُن عیسی گوش شادا، عیسی یه مَثَل ایگُو، چون نِزیکِ شهر اورشَلیم بودَه و مردم فکر شاکِه پادشاهی خدا همی موکَ ظهور اَکُن.
[12] پَ عیسی ایگُو: «یه اصیل زاده به مملکت دوری رَه تا مقام پادشاهی بِگِنت و بَربِگَردِت.
[13] ولی کَبل اَ اییکِه بِرِه ده تا اَ نوکرُ خو صدا ایکِه تا بیان و به هَرتِیشُ یه تا سکه طلا، ایدا و ایگُو: ”تا وقتی بَراَگَردُم با ایی پول کار بُکُنین.“
[14] ولی مردمش که اَزی متنفر هَسترن؛ کاصِد پَهلو پادشاه شُفِرِستا تا به اُ بِگَن، ”ما مُناوا ایی مرد بِی ما حکومت بُکُن.“
[15] ولی با ایی حال پادشاه بو و به منطکه خوش بَرگَشت و بعد دستور ایدا نوکرُ بیان، تا بِفَهمِت اَ پولی که بِهِشُ ایدادَه چِکَه سود شُکِردِن.
[16] اَوِلی هُند و ایگُو: ”سرورُم، سکه اَت ده تا سکه دِگَه سود ایکِردِن.“
[17] پادشاه ایگُفت: ”آفَرُن، نوکر خُب! چون توی یه کار کوچِک، امانتدار بودِی، حکومت ده تا شهرُ بِهِت اَدَم.“
[18] دوّمی هُند و ایگُفت: ”سرورُم، سکه تو پنج تا سکه دِگَه سود ایبودِن.“
[19] پادشاه بِهِش ایگُفت: ”تو هم حاکم پنج تا شهر بَش.“
[20] اُنوقت نفر بعد هُند و ایگُفت: ”سرورُم، ایی سکه اَت! که توی لَتِه ای، اُمپیچیدِن.
[21] به خاطر اییکِه اَزت مَتِرسی، چون یه مرد سَختگیری. اَ جُئی که پول اِدنَنِهادِن سود اَگیری، و اَ جُئی که اِدنَکاشتِن، دِرُو اَکُنی.“
[22] پادشاه بِهِش ایگُو: ”نوکر بدکار، با گَپِ خوت محکومت اَکُنُم. تو که تَفَهمی مِه یه مرد سَختگیریَم، اَ جُئی که پول اُمنَنِهادِن سود اَگیرُم، و اَ جُئی که اُمنَکاشتِن دِرُو اَکُنُم،
[23] پَ به چه پول مِهُ به صرّافُن اِدنَدا که وقتی بَراَگَردُم اُ پولُ با سودی اَزت پَس بِگِرُم؟“
[24] پادشاه به کسوئی که اُجا هَسترن ایگُو: ”سکه ئو اَزی بگیری و به اُ کِ ده تا سکه ایشَه، هادِی.“
[25] اُشُ به پادشاه شُگُفت: ”سرورُمُ، اُ که خوش ده تا سکه ایشَه!“
[26] پادشاه جواب ایدا: ”بِهِتُ اَگَم که به هَرکَ ایشَه، بیشتِه بِهِش اَدَن؛ ولی اُ که اینی هَمُ کَد هم که ایشَه اَ بارِش اَگِرَن.
[27] ولی به اُ دشمَنُم که شُناواستَه مِه پادشاهُشُ بَشُم، ایجا بیاری و جِلوم گردُنِشُ بِزِنی.“»
[28] بعد اَ ایی گَپُ، عیسی جلوتِه اَ همه به طَرَه شهر اورشَلیم رَه.
[29] وقتی نِزیکِ داهاتوی بِیت‌فاجی و بِیت‌عَنْیا که توی کوه زیتون هَستَه رِسی، به دو تا اَ شاگردُنُ خو ایفِرِستا و ایگُو:
[30] «به داهاتی که رو وا روتون بِرِی وقتی داخل بودی، به کُرَه الاغی که شُبَستِن پیدا اَکُنین که تا حالا کسی سواری نَبودِن. به اُ باز بُکُنیُ به ایجا بیاری.
[31] اَگه کسی اَ شما ایپُرسی: ”به چه به اُ الاغ باز اَکِردین؟“ بِگِی: ”خداوند عیسی بِهِش احتیاج ایشَه.“»
[32] پَ اُ دو تا شاگرد رَفتن و همه چیز دقیقا همُطُوری که عیسی بِهِشُ ایگُفتَه، شُدی.
[33] وقتی به کُرَه الاغ باز شُکِه، صاحبُش به اُشُ شُگُفت: «به چه به کُرَه الاغ باز اَکِردین؟»
[34] اُشُ جواب شُدا: «خداوند عیسی بِهِش احتیاج ایشَه.»
[35] اُشُ به کُرَه الاغ پَهلوی عیسی شُوارد. و بعد عبا خو دَر شُوا و روش شُکَردی و به عیسی سواری شُکِه.
[36] هَمُطُو که عیسی تو مسیر شَرَفتَه، مردم عباهُ خو دَر شاوا و سَرِ راه عیسی پهن شاکِه.
[37] وقتی به سرازیری کوه زیتون نِزیک بو، همۀ شاگردُنی با شادی و خاشی و با صدای بلند خدائو به خاطر همۀ معجزوئی که اَزی شُدیدَه حمد و ثنا شاکِه،
[38] و شاگُفت: «مُبارَکِن پادشاهی که به نُمِ خداوند اَتات! صُلح و سلامتی توی آسَمُن و جلال توی آسَمُنِ آسَمُنُ.»
[39] بعضی اَ عالموی فَریسی اَ وسط جمعیت به عیسی شُگُفت: «اُستاد، به شاگردُت نهیب هادَه تا ساکت بَشن.»
[40] عیسی جواب ایدا: «اَگه ایشُ هم ساکت بَشن، ایی سنگُ جار اَزَنَن!»
[41] پَ وقتی عیسی به شهر اورشَلیم نِزیک بو و به شهر ایدی، بِی اُ گیریک ایکِه
[42] و ایگُو: «کاشکَه تو، بله تو، اِمرو تَفَهمی که چه چیزوئی بِهِت صُلح و سلامتی اَدِه. ولی الان اُشُ اَ چِهم تو پِنهُنِن.
[43] چونکه یه زَمونی اَتات که دشمَنُت دورِت سنگر اَگیرَن و به تو محاصرَه اَکُنَن، و اَ هر طَرَه به تو فشار اَتارَن؛
[44] و به تو و چوکونِت به خاک و خون اَکَشَن. و سنگ رو سنگ دِگَه بَن نابو، چون موکعی که خدا وا دیدِنِت هُندُ اِدنَفَهمی.»
[45] بعد اَ اُ عیسی داخل مَعبَد بو و به فروشَندَهُن دَر ایکِه،
[46] و به اُشُ ایگُو: «توی نوشته هوی مُقَدَّس نوشته بودِن که، ”لَهرِ مِه لَهرِ دعا اَبوت“؛ ولی شما به اُ جایِ دُزُ تُکِردِن.»
[47] عیسی هَر رو توی مَعبَد تعلیم شَدا. کاهِنوی گَپِ مَعبَد، معلموی تورات و گَپویِ کوم یَهود شاواستَه که به عیسی نابود بُکُنَن،
[48] ولی راهی پیدا شُناکِه، چون مردم همه شیفتۀ گَپُنِ عیسی هَسترن.