[1] عیسی به شاگردُن یه مَثَل ایوا تا نِشُن هادِه که همیشه باید دعا بُکُنَن و دِلسَرد نَبَشَن.
[2] عیسی ایگُفت: «توی یه شهر قاضی هَستَه که نه اَ خدا شَتِرسی، نه بِی مردم ارزش قائِلَ.
[3] توی هَمُ شهر بیوه زنی هَستَه که همیشه پَهلوی ایی قاضی شَرَفتَه و به اُ شَگُفت، ”حق مِه ئو اَ دشمَنُم بِگِه.“
[4] قاضی یه مدت بِهِش توجه ایناکِه. ولی بعد اَ یه مدت با خوش ایگُو: ”با اییکِه که اَ خدا ناتِرسُم و بِی مردم هم ارزشی قائِل نَهَم،
[5] ولی چون ایی بیوه زن به مِه عاصی ایکِردِن، حَقِش رو اَگِرُم، تا دِگَه با پُشتِ سَرِ هم هُندِنی جُن به لُوُم نَکُنت!“»
[6] اُغایه خداوند عیسی ایگُو: «تُشنُت ایی قاضی بی انصاف چه ایگُو؟
[7] حالا، خدا به دادِ کسوئی که خوش انتخابشُ ایکِردِن، هَمُشوئی که شُوُ رو پَهلو خدا جار اَزَنَن، نارَسِت؟ خدا دیر به دادِشُ اَرَسِت؟
[8] بِهِتُ اَگَم که خیلی زود به دادِشُ اَرَسِه. با ایی حال وقتی که پُس انسان، بیاد، اثری اَ ایمُن روی زمین پیدا اَکُنت؟»
[9] اُغایه عیسی ایی مَثَلُ درباره اُشوئی ایگُو، که تَوَکُلِشُ به ایی هَستَه که خوشُ آدموی صالِحیَن و به بقیه با تحقیر نگاه شاکِه، اُ ایگُو:
[10] «دو نفر به دعا کِردِن به مَعبَد رَفتن، یه تا عالم فرقه فَریسیَ و اُ یه تا خَراجگیرَ.
[11] اُ فَریسی ووستا و با خوش ایطُو دعا ایکِه: ”خدایا، شُکرِت اَکُنُم که مِثه بقیه مردم دُز، ظالم و زِناکار نَهَم یا حتی مِثه ایی خَراجگیر هم نَهَم.
[12] دوبار توی هفته روزه اَگیرُم و یه کِسمَت اَ ده کِسمَتِ هرچه که دَر اَتارُمُ در راه خدا اَدَم.“
[13] ولی اُ خَراجگیر دور ووستا و حتی ایناواستَه به طَرَه آسَمُن نگاه بُکُن و به سینَخُ شَزَه و شَگُفت: ”خدایا به مِه گناهکار رَحم بُکُن.“
[14] بِهِتُ اَگَم که ایی مردِ خَراجگیر بخشیده بودُ به لَهرش بَرگَشت، نه اُ فَریسی. چون هَرکَ به خویی گَپ بِگینِت، کوچِک اَبو و هَرکَ اُفتاده بَشِت سربلند اَبو.»
[15] مردم حتی به چوکوی شیرخواره خو پَهلوی عیسی شاواردَه تا روشُ دَس بُنوسِه. ولی وقتی شاگردُن اییُ شُدی، به مردم نهیب شُدا.
[16] ولی عیسی به شاگردُن صدا ایکِه تا پَهلوش بیان و بِهِشُ ایگُو: «بُوالی تا چولنگُ پَهلوی مِه بیان؛ جلوشُ مَگیری، چون که پادشاهی خدا مالِ ایطُو کسوئین.
[17] حقیقتا بِهِتُ اَگَم، هَرکَ که پادشاهی خدائو مِثه یه چولنگ کِبول نَکُنت، هیچِوَه داخلی نابو.»
[18] یه تا اَ رئیسوی یَهودیُ اَ عیسی ایپُرسی: «اُستاد خُب، چه باید بُکُنُم تا زندگی اَبَدی اُمبَشِت؟»
[19] عیسی جواب ایدا: «به چه به مِه خُب اَگُفتی؟ هیچکَ خُب نین جز خدا.
[20] حُکموی خدائو اَدونی: زنا مَکُن، کَتل مَکُن، دُزی مَکُن، شهادت دروغ مَدَه و به بَپ و مُم خو احترام بُنوس.»
[21] اُ مرد ایگُو: «همۀ ایشُ اَ بَچِگی اَنجُم اُمدادِن.»
[22] وقتی عیسی ایی گَپُ شِشنُت بِهِش ایگُو: «هِنوزا یه چیز کَم اِتَستِن، هرچه که اِتَستِن بُفروش و بین فَخیرُ بَش بُکُن، که تو توی آسَمُن گَنج اِتَستِن. اُغایه بُدو و اَ مِه پیروی بُکُن.»
[23] ولی اُ مرد وقتی ایی گَپُ شِشنُت، غُصَش ایگِه، چون خیلی پولدارَه.
[24] عیسی وقتی ایدی اُ مرد چِکَه غُصَش ایگِفتِن، ایگُو: «چِکَه سَختِن داخل بودِنِ پولدارُ به پادشاهی خدا!
[25] رَد بودِنِ اُشتُر اَ سولاخِ سوزن راحت تِه اَ ایین که یه آدم پولدار داخل پادشاهی خدا بَشِت.»
[26] کسوئی که ایی گَپُ شُشنُت، شُپُرسی: «پَ کِ اَتون نجات پیدا بُکُن؟»
[27] عیسی ایگُو: «اُ چیزی که به انسان غیرمُمکِنِن، به خدا ممکنِن.»
[28] پِطرُس ایگُو: «بیگین، ما لَهرُ خو وِل مُکِردِنُ دُمبالِ تو هُندِیم!»
[29] عیسی ایگُو: «حقیقتا بِهِتُ اَگَم، کسی که لَهر یا زن یا کاکائُخو یا بَپ و مُم یا چوکُ خو به خاطر پادشاهی خدا وِل ایکِردَه بَشِت،
[30] توی ایی دنیا چند برابرشُ وا دَس اَتارِه و توی اُ دنیا زندگی اَبَدی نصِیبِش اَبو.»
[31] اُغایه عیسی به دوازده شاگردُنُ خو کنار ایکِشی و بِهِشُ ایگُو: «بیگینین به شهر اورشَلیم اَرِیم و هرچه که اَ طریق پیغمبرُن درباره پُس انسان نوشته بودِن، به اَنجُم اَرَسِه.
[32] چون به اُ دَسِ غیر یَهودیُ اَدَن و رِشخَندِش اَکُنَن و باهاش با زشتی رفتار اَکُنَن و تُفکَه خو روش اَکَردُنَن.
[33] و بعد اَ اییکِه به اُ شلاقِش اَزَنَن، شَکُشَن و اُ روز سوّم زنده اَبو.»
[34] ولی شاگردُن هیچِتا اَ گَپُنِ عیسی رو درک شُنَکِه. معنی ایی گَپ اَ اُشُ پِنهُن بو و شُنَدونِست که عیسی در مورد چه گَپ اَزَدِن.
[35] وقتی عیسی نِزیک شهر اَریحا رِسی یه مرد کور سَرِ راه نِشتَه و گدایی شَکِه.
[36] وقتی شِشنُت که جمعیت اَ اُجا رَد اَبودَن، ایپُرسی: «چه خبرِن؟»
[37] اُشُ بِهِش جواب شُدا: «عیسایِ ناصِری رَد اَبودِن.»
[38] اُ مرد غار ایزَه: «ای عیسی، ای پُسِ داوود پادشاه، به مِه رَحم بُکُن!»
[39] کسوئی که جلو هَسترن نهیبی شُدا و بِهِش شُگُفت: ”چُپ بِزَن.“ ولی اُ بیشتِه غار ایزَه و ایگُو: «ای پُسِ داوود پادشاه، به مِه رَحم بُکُن!»
[40] عیسی ووستا و فَرمُن ایدا به اُ مرد پَهلوش بیارَن. وقتی اُ مرد نِزیک هُند، عیسی اَزی ایپُرسی:
[41] «تَوا چه بِهِت بُکُنُم؟» اُ مرد کور ایگُو: «سرورِ مِه، مَوات چِهمُم بیگینه.»
[42] عیسی بِهِش ایگُو: «چِهمُت بیگینِت! ایمُنِت به تو شفا ایدادِن.»
[43] چِهمُوی اُ مردِ کور دَرجا باز بو و ایدی و همیطُو که به خدا حمد و ثنا شَکِه، دُمبالِ عیسی راه کَ. وقتی مردم همه شفایِ ایی مردُ شُدی، به خدا حمد و ثنا شُکِه.