[1] روز اَوِل هفته، صُحب زود زَنُن سَرِ مقبره رَفتن و اُ ادویه هوئی که آماده شُکِردَه، با خوشُ شُبُرد.
[2] ولی شُدی که سنگ اَ جلوی دَهَنه مقبره هُل شُدادِن.
[3] ولی وقتی داخل مقبره رَفتن، به جسد خداوند عیسی پیدا شُنَکِه.
[4] هَمُ موکَ که زنُ اَ دیدنِ ایی بُهتِشُ ایزَدَه، یَکهو دو تا مرد با جِمه ای که برق شَزَه پَهلوشُ ووستادَن.
[5] زَنُن اَ ترس سَرُ خو زیر شُکَردی ولی اُ دو تا مرد بِهِشُ شُگُو: «به چه دُمبال زنده میونِ مُردهُ اَگَشتین؟
[6] عیسی ایجا نین، اُ زنده بودِن. وا یاد بیاری که وقتی هِنوز توی منطکه جَلیل هَستَه به شما چه ایگُفت.
[7] اُ ایگُفت: که به پُس انسان باید دَسِ گناهکارُ هادَن، به صلیب ایبِکِشَن و روز سوّم زنده بَشِت.»
[8] زَنُن گَپوی عیسی رو وا یادِش هُند.
[9] وقتی اَ مقبره بَرگَشتن، همۀ ایی اِتفاقُ به یازده حَواری و بقیه تعریف شُکِه.
[10] زَنُنی که ایی خبر به حَواریُن شُدا، ایشُ هَسترن، میریَم مَجدَلیّه، یوآنّا، میریَم مُمِ یَعکوب و زَنُن دِگَه ای که همراه اُشُ هَسترن.
[11] حَواریُن فکر شُکِه که زَنُن خیالاتی بودَن و گَپُشُ باور شُنَکِه.
[12] ولی پِطرُس بلند بودُ به طَرَه مقبره دُو ایزَه، خَم بو و داخل مقبره ئو نگاه ایکِه، ولی جز کَفَن چیزی اینَدی. پَ اَ چیزی که اِتفاق کَفتَه تعجب ایکِه و به لَهر بَرگَشت.
[13] هَمُ رو دو تا اَ شاگردُ به داهات عِمائوس شارَفتَه، که تقریبا ده کیلومتر اَ شهر اورشَلیم فاصله ایشَستَه.
[14] و در مورد همۀ ایی چیزوئی که اِتفاق کَفتَه با هم گَپ شازَه.
[15] وقتی که با هم گَپ شازَه، عیسی نِزیکِشُ هُند و باهاشُ همراه بو.
[16] ولی به عیسی شُنَشناخت چون چِهمشُ بسته بودَه.
[17] عیسی اَزشُ ایپُرسی: «توی راه با همدِگَه در مورد چه گَپ تازه؟» اُشُ سَرِ جاخو ووستادَن، غم و ناراحتی اَ توو روشُ معلومَه.
[18] اُغایه یه تا اَ اُ دو نفر، که نُمی کْلِئوپاسَ، جواب ایدا: «بین غریبه هوئی که به شهر اورشَلیم اَتان فَکَط تویی که خبر اِدنی ایی روزُ چه اِتفاقویی اُجا کَفتِن؟»
[19] عیسی ایپُرسی: «کَم اِتفاقُ؟» اُشُ شُگُفت: «اِتفاقویی که به عیسایِ ناصِری کَفت. اُ پیغمبری هَستَه که توی رفتار و گَپ، هم پَهلو خدا و هم پَهلو همۀ مردم کُدرَت زیادی ایشَستَه،
[20] کاهِنویِ گَپ و رئیسوی ما، به اُ تحویلی شُدا تا به مرگ محکوم بَشِت و به اُ به صلیب ایشُکِشی.
[21] ولی ما امید مُهَستَه که اُ، هَمُ کِسین که به کوم خدا آزاد اَکُن. همۀ ایشُ به کنار، الان سوّمین روزِن که ایی اِتفاقُ کَفتِن.
[22] گذشته اَ ایشُ، چند نفر اَ زَنُنِ گروهُمُ، به ما متعجب شُکِردِن. اُشُ اِمرو صُحبِ زود به مقبره رَفتن،
[23] ولی وقتی که جسدِ عیسی پیدا شُنَکِردَه، بَرگَشتن و بِهِمُ شُگُفت که توی رویا فرشته هونی شُدیدِن که بِهِشُ ایگُفتِن عیسی زِندَن.
[24] بعضی اَ اُشوئی که توو گروه ما هَسترن به مقبره رَفتن و اوضاعُ هَمُطوری شُدی که زنُ تعریف شُکِردَه، ولی به عیسی شُنَدی.»
[25] عیسی بِهِشُ ایگُو: «ای نادونُ، به چه اییکَه بِهِتُ سَختِن که به گَپُنِ پیغمبرُن ایمُن بیارین؟
[26] مگه لازم نَهَستَه که مَسیح موعود ایی عذابُ بِکَشِه و بعد به جلال خو داخل بَشِت؟»
[27] پَ اَ تورات موسی و نوشته هوی همه پیغمبرُن شروع ایکِه و هر چه که توی نوشته هوی مُقَدَّس درباره خوش نوشته بودَه، بِهِشُ توضیح ایدا.
[28] وقتی به داهاتی که به سمتش شارَفتَه نِزیک بودَن، عیسی یه طوری نِشُن ایدا که شَوات دورتِه بِرِه.
[29] ولی اُشُ خیلی بِهِش اصرار شُکِه و شُگُفت: «پَهلومُ بُمُن، چونکه هوا تار اَبودِن و غایه شُو نِزیکِن.» پَ عیسی داخل لَهرشُ بو تا پَهلوشُ بُمونِت.
[30] وقتی باهاشُ سَرِ سُفره نِشت نُن ایسِی خدا رو شُکر ایکِه پَرک ایکِه و بِهِشُ ایدا.
[31] هَمُ موکَ، چِهمُشُ باز بو و به عیسی شُشناخت ولی عیسی اَ جلو چِهمشُ غیب بو.
[32] اُشُ به همدِگَه شُگُفت: «اِدی توی راه که باهامُ گَپ شَزَه و نوشته هوی مُقَدَّسُ به ما توضیح شَدا، چِطُو دِلُمُ گرم شَبو؟»
[33] پَ هَمُ موکَ بلند بودَن و به شهر اورشَلیم بَرگَشتن. اُجا به اُ یازده تا حَواری پیدا شُکِه که با دوستُ خو جمع بودَرَنُ،
[34] شاگُفت: «حقیقت ایشَن که خداوند عیسی زنده بودِن و بِی خوش به شَمعون نَمایُن ایکِردِن.»
[35] بعد اُ دو نفر تعریف شُکِه که چه اِتفاقی توی راه کَفتِن و چِطُو به عیسی موکعی که نُن پَرک شَکِه شُشناختِن.
[36] هَنو درباره ایی چیزُ گَپ شازَه که عیسی میونشُ ووستا و ایگُفت: «سلام به شما.»
[37] ولی اُشُ وحشت شُکِه و تِرسیدَن، چون فکر شُکِه روح شُدیدِن.
[38] عیسی بِهِشُ ایگُفت: «به چه پریشونین؟ به چه توو دِلِتُ شک تُهَستِن؟
[39] دَسُ و پاهوم بیگینین. خومَم، بِهِم دَس بِزَنی و بیگینی؛ چونکه روح گوشت و استخون اینین ولی اَدیدین که مِه اُمهَستِن.»
[40] وقتی ایی رو ایگُو و دَس و پاهو خو نِشُنِشُ ایدا
[41] اُشُ اَ خوشالی و تعجب هِنوزا شُناتونِستَه ایی چیزُئو باور بُکُنَن، عیسی بِهِشُ ایگُو: «ایجا چیزی به خواردِن تُهَستِن؟»
[42] اُشُ یه پَرک مُئی بیرزوندَه بِهِش شُدا.
[43] عیسی ایگِفت و جلو چِهمِ هَمَشُ ایخوا.
[44] بعد بِهِشُ ایگُو: «وقتی که هِنوزا با شما هَستَرُم بِهِتُ اُمگُفتَه که، تَمُمِ چیزوئی که در مورد مِه توی تورات موسی و نوشته هوی پیغمبرُ و توی کتاب زَبور نوشته بودِن، باید اَنجُم بَشِت.»
[45] بعد ذهنُشُ باز ایکِه تا بُتونَن نوشته هوی مُقَدَّس بِفَهمَن.
[46] بِهِشُ ایگُو: «نوشته بودِن که مَسیح موعود باید عذاب بِکَشِه و روز سوّم اَ مرگ زنده بَشِت،
[47] و ایی که به نُم اُ توبه کِردِن و بخشیدن گناهُن، باید اَ شهر اورشَلیم شروع بَشِه و به همۀ ملتُ اعلام بَشِت،
[48] شما شاهدویِ ایی چیزوئین.
[49] بیگینی، مِه اُ چیزی که بَپِ آسَمُنیم بِهِتُ وعده ایدادِن، اَفِرِستُم. ولی توی ایی شهر بُمونی تا موکعی که، کُدرَتی که اَ آسَمُن اَتا به شما بُپوشونِه.»
[50] بعد عیسی به اُشُ به دَر اَ شهر تا نِزیکیِ داهاتِ بِیت‌عَنْیا ایبُرد و دَسُ خو به طَرَه آسَمُن بلند ایکِه و برکتشُ ایدا؛
[51] و همیطُو که برکتشُ شَدا، اَزشُ جدا بو و به آسَمُن بُردَه بو.
[52] اُشُ به عیسی پرستش شُکِه و با شادی گَپی به شهر اورشَلیم بَرگَشتن.
[53] اُشُ دائم توی مَعبَد به خدا حمد و ثنا شاکِه.