<Лук 15

[1] Тат­вар ху­рааг­чид бо­лон нү­гэлт­нүүд бүгд Түү­нийг сон­со­хоор ойртоцгооход,

[2] фа­ри­сай­чууд бо­лон хуу­лийн багщ нар дур­гүй­цэн дүн­гэ­нэл­дэж, —Энэ хүн нү­гэлт­нүү­дийг хү­лээн авч тэ­дэн­тэй хамт хоол­ло­дог гэхэд нь

[3] ийм нэ­гэн сур­гаалт зүйр­лэл тэдэнд айл­дав. —

[4] Та на­раас хэн чинь зуун хонь­той бай­тал, нэг нь ал­даг­да­хад ерэн есѳн хо­нио бэл­чээрт ор­хин, ал­дагд­сан нэгийг нь олт­лоо араас нь явахгүй гэж үү?

[5] Тэ­гээд хо­нио ол­бол, тэр баяр­тай­гаар мѳ­рѳн­дѳѳ тэг­нэн,

[6] гэр­тээ ирээд, анд нѳх­дѳѳ бо­лон хѳр­щүү­дээ хам­тад нь дуу­дан цуглуулаад, тэдэнд "Би ал­дагд­сан хо­нио ол­сон тул над­тай хамт баяр­лаг­тун!" гэ­нэ.

[7] Би та нарт хэлье. Мѳн үү­ний адил, гэм­щих щаард­ла­га­гүй ерэн есѳн зѳвтѳѳс илүү­гээр гэмщ­сэн нэг нү­гэлт­ний тѳ­лѳѳ тэн­гэрт илүү их баяр хѳѳр бо­лох бол­но.

[8] Нэ­гэн эмэг­тэйд ар­ван мѳн­гѳн зоос бай­жээ. Хэ­рэв нэг зоо­соо алд­чих­вал, дэн­лүү­гээ асаан, гэ­рээ щүүр­дэн ѳнѳѳ­хѳѳ олт­лоо ихэд щар­гуу хайх­гүй гэж үү?

[9] Тэр эмэг­тэй алд­сан зоо­соо ол­мог­цоо, анд нѳ­хѳд, хѳр­щүү­дээ хам­тад нь дуудан цуглуулаад "Би алд­сан зоо­соо ол­сон тул над­тай хамт баяр­лаг­тун!" гэ­нэ.

[10] Би та нарт хэлье. Мѳн үү­ний адил, нэг нү­гэл­тэн гэмщ­вэл Бур­ха­ны тэн­гэр элч на­рын ор­щи­хуйд баяр хѳѳр бол­но гэв.

[11] Тэр —«Хоёр хүү­тэй нэг хүн бай­жээ.

[12] Ба­га хүү нь эцэг­тээ "Аав аа, эд хѳ­рѳн­гѳ­нѳѳ­сѳѳ оног­дох ху­вийг минь на­дад ѳгѳѳч" гэ­хэд эцэг нь хоёр хүү­дээ хѳ­рѳн­гѳѳ ху­вааж ѳгѳв.

[13] Хэд­хэн ѳд­рийн да­раа ба­га хүү нь ха­маг юмаа ха­маад, алс хо­лын оронг зо­рин од­жээ. Тэнд тэр дур зор­гоо­роо амь­дарч, эд хѳ­рѳн­гѳѳ үрэн та­ран хийв.

[14] Түү­нийг бүх юмаа барж дуу­са­хад тэр­хүү ну­тагт нь ч сүр­хий ѳлс­гѳ­лѳн болж, тэр юм юмаар га­чиг­даж эх­лэв.

[15] Тэ­гээд тэр явж, уг нут­гийн нэ­гэн иргэнийг ба­раа­дах болж, тэр га­хай­гаа ха­риу­луу­ла­хаар түү­нийг явуул­даг бай­лаа.

[16] Га­хай­н идэж бай­сан буурц­гаар хо­доо­доо дүүр­гэ­хийг тэр хү­сэмж­лэвч хэн ч түүнд юу ч ѳг­сѳн­гүй.

[17] Тийн­хүү тэр ухаа­ран, "Эц­гийн минь хѳл­сѳл­сѳн хү­мүү­сийн хич­нээн нь ч тал­хаар эл­бэг дэл­бэг бай­даг би­лээ дээ. Гэ­тэл би энд ѳл­сѳж үхэх нь.

[18] Би бо­соод, эцэг уруу­гаа очъё. Тэ­гээд түүнд «Аав аа, би тэн­гэ­рийн эс­рэг, та­ны ѳм­нѳ нү­гэл үйлд­жээ.

[19] Би цаа­щид та­ны хүү гэг­дэх нь зо­хис­гүй, ха­рин на­майг хѳлс­ний­хѳѳ нэг хүн бол­гооч» гэж хэлье" гэв.

[20] Тэ­гээд тэр бо­сож, эцэг уруу­гаа яв­жээ. Ха­рин эцэг нь түү­нийг хо­лоос ха­раад, ихэд ѳрѳв­дѳн гүйн ирж, тэв­рээд үн­сэв.

[21] Хүү нь түүнд "Аав аа, би тэн­гэ­рийн эс­рэг, та­ны ѳм­нѳ нү­гэл үйлд­жээ. Би цаа­щид та­ны хүү гэг­дэх нь зо­хис­гүй" гэв.

[22] Ха­рин эцэг нь боо­лууд­даа "Хам­гийн сай­хан хув­цас хур­дан авчирч, түү­нийг хув­цас­ла. Гарт нь бѳгж зүү, хѳлд нь гу­тал ѳмс­гѳ.

[23] Тар­ган ту­гал авчирч нядал. Бүг­дээ­рээ найр­лаж цэн­гэе.

[24] Учир нь энэ хүү минь үх­сэн боловч амь оржээ. Тэр алдагдсан боловч олд­лоо" гэв. Тэд найр­лан цэн­гэл­дэж эх­лэв.

[25] Уу­ган хүү нь тал­бай дээ­рээ бай­жээ. Тэр бу­цаж, гэр­тээ ойр­тон ирэх­дээ дуу хуур, бү­жиг­лэх чи­мээг сон­соод,

[26] зарц на­рын­хаа нэ­гийг дуу­даж, юу бо­лоод бай­гааг асуув.

[27] Тэр түүнд "Дүү чинь ир­сэн. Та­ны эцэг түү­нийг эсэн мэнд эр­гэж ир­сэнд тар­ган ту­гал няд­луу­лав" гэ­жээ.

[28] Ха­рин уу­ган хүү нь уур­лаад, до­тогщ оро­хыг ч хүс­сэн­гүй. Тэг­тэл эцэг нь гарч ирээд түү­нийг ар­га­дан гуйж эх­лэв.

[29] Хүү нь түүнд "Хар, олон жи­лийн турщ би танд за­раг­даж бай­на. Би хэ­зээ ч та­ны ту­щаас­ныг зѳр­чиж бай­гаа­гүй. Гэвч анд нѳ­хѳд­тэй­гѳѳ баяр­лах үед минь та ганц ищиг ч на­дад ѳгч бай­гаа­гүй.

[30] Ха­рин хѳ­рѳн­гийг чинь янх­нууд­тай нийлж цѳл­мѳ­сѳн энэ хүү­гээ ирэ­хэд нь түүнд зо­риулж тар­ган ту­гал ня­далж бай­даг" гэ­хэд

[31] эцэг нь "Хүү минь, чи үр­гэлж над­тай хамт бай­сан. Ми­нийх гэ­сэн бү­хэн чи­нийх щүү дээ.

[32] Ха­рин энэ дүү чинь үх­сэн бай­сан. Гэ­тэл амилжээ. Ал­дагд­сан бо­ловч олд­лоо. Ий­мээс бид баяр­лан цэн­гэх ёс­той" гэв» гэ­жээ.