[1] ယေရှုသည် တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးသောတပည့်တော်တို့ကိုစုရုံးစေပြီးလျှင် သူတို့အား နတ်ဆိုးအပေါင်းတို့ကိုနိုင်၍ ရောဂါများကိုငြိမ်းစေနိုင်သော တန်ခိုးနှင့်အခွင့်အာဏာတို့ကိုပေးတော်မူ၏။
[2] ထို့နောက် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်အကြောင်းကိုဟောပြောရန်နှင့် နာမကျန်းဖြစ်သူများကိုကျန်းမာစေရန် သူတို့ကိုစေလွှတ်တော်မူ၍
[3] “ လမ်း ခရီး အတွက် မည်သည့် အရာ ကို မျှ မ ယူ သွား ကြ နှင့် ။ တောင်ဝှေး ၊ လွယ်အိတ် ၊ အစားအစာ နှင့် ငွေ တို့ ကို လည်း မ ယူ သွား ကြ နှင့် ။ အင်္ကျီ ကို လည်း အပို မ ဆောင် ကြ နှင့် ။
[4] မည်သည့် အိမ် သို့ မဆို သင် တို့ ဝင် ကြ သောအခါ ထို အရပ် မှ ပြန်လည် ထွက်ခွာ သည့် တိုင်အောင် ထို အိမ် ၌ တည်းခို ကြ လော့ ။
[5] မည်သူ မျှ သင် တို့ ကို လက် မ ခံ လျှင် ထို မြို့ မှ ထွက်သွား ကြ စဉ် သူ တို့ တစ်ဖက် ၌ သက်သေ ဖြစ် စေရန် သင် တို့ ခြေဖဝါး မှ မြေမှုန့် ကို ခါချ ခဲ့ ကြ လော့ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[6] သူတို့သည်လည်း ထွက်သွားပြီးလျှင် တစ်ရွာပြီးတစ်ရွာလှည့်လည်ကာ အရပ်ရပ်တို့တွင် ကောင်းမြတ်သောသတင်းကိုဟောပြောလျက် အနာရောဂါများကိုငြိမ်းစေကြ၏။
[7] နယ်စားဟေရုဒ်သည် ဖြစ်ပျက်နေသောအရာအားလုံးကိုကြားရသောအခါ ဝေခွဲမရဖြစ်လေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအချို့တို့က “ယောဟန်သည် သေသောသူတို့ထဲမှ ထမြောက်လေပြီ”ဟူ၍လည်းကောင်း၊
[8] အချို့တို့က “ဧလိယပေါ်ထွန်းလေပြီ”ဟူ၍လည်းကောင်း၊ အချို့တို့ကလည်း “ရှေးပရောဖက်တစ်ပါးပါးထမြောက်လာပြီ”ဟူ၍လည်းကောင်း ပြောဆိုနေကြသောကြောင့်ဖြစ်၏။
[9] ဟေရုဒ်ကလည်း “ယောဟန်၏ဦးခေါင်းကို ငါဖြတ်ခဲ့၏။ သို့ရာတွင် ဤမျှလောက် ငါသတင်းကြားနေရသော ဤသူကား မည်သူနည်း”ဟု ဆိုလျက် ကိုယ်တော်ကိုတွေ့မြင်ရရန် ရှာကြံလေ၏။
[10] တမန်တော်တို့သည် ပြန်လာ၍ သူတို့ပြုခဲ့သမျှတို့ကို ကိုယ်တော်အား ကြားလျှောက်ကြ၏။ ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကိုသာခေါ်၍ ဗက်ဇဲဒဟုခေါ်သောမြို့သို့ ကြွတော်မူ၏။
[11] သို့သော် လူထုပရိသတ်များသည် သိကြသဖြင့် နောက်တော်သို့လိုက်ကြ၏။ ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကိုကြိုဆိုလျက် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်အကြောင်းကို ဟောပြောတော်မူ၏။ ကျန်းမာခြင်းလိုအပ်သောသူတို့ကိုလည်း ကျန်းမာစေတော်မူ၏။
[12] ညနေစောင်းသောအခါ တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးသောတပည့်တော်တို့သည် အထံတော်သို့ချဉ်းကပ်လျက် “အကျွန်ုပ်တို့ရှိနေသောဤအရပ်သည် လူသူကင်းဝေးရာအရပ်ဖြစ်သောကြောင့် လူထုပရိသတ်တို့သည် ဝန်းကျင်ရှိ ကျေးလက်တောရွာများသို့သွား၍ တည်းခိုနိုင်ရန်နှင့် အစားအစာများရရှိနိုင်ရန် သူတို့ကိုပြန်လွှတ်တော်မူပါ”ဟု လျှောက်ကြ၏။
[13] သို့သော် ကိုယ်တော်က“ သင် တို့ ကိုယ်တိုင် သူ တို့ အား စား စရာ ပေး ကြ လော့ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သူတို့ကလည်း “ဤလူအားလုံးအတွက် အစားအစာများကို အကျွန်ုပ်တို့သွား၍မဝယ်လျှင် အကျွန်ုပ်တို့၌ မုန့်ငါးလုံးနှင့်ငါးနှစ်ကောင်သာရှိပါသည်”ဟု လျှောက်ကြ၏။
[14] (ထိုသို့လျှောက်ကြခြင်းမှာ လူငါးထောင်ခန့်မျှရှိသောကြောင့်ဖြစ်၏။) ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်တို့အား“ လူ တို့ ကို ငါးဆယ် ခန့် စီ စု ၍ ထိုင် စေ ကြ လော့ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[15] တပည့်တော်တို့သည်လည်း အမိန့်တော်အတိုင်းဆောင်ရွက်ကြလျက် လူအားလုံးတို့ကိုထိုင်စေကြ၏။
[16] ကိုယ်တော်သည် မုန့်ငါးလုံးနှင့်ငါးနှစ်ကောင်ကိုယူ၍ မိုးကောင်းကင်သို့မျှော်ကြည့်ကာ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပြီးလျှင် ၎င်းတို့ကိုဖဲ့၍ လူထုပရိသတ်ကိုဝေပေးရန် တပည့်တော်တို့အားပေးတော်မူ၏။
[17] လူအပေါင်းတို့သည် စား၍ဝကြ၏။ ထို့နောက် ကြွင်းကျန်သောအကျိုးအပဲ့များကို ကောက်သိမ်းကြရာ တစ်ဆယ့်နှစ်တောင်းရကြ၏။
[18] တစ်နေ့သ၌ ကိုယ်တော်သည် တစ်ပါးတည်းဆုတောင်းလျက်နေတော်မူစဉ် တပည့်တော်တို့သည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူရှိကြ၏။ ထိုအခါ ကိုယ်တော်က“ လူထု ပရိသတ် တို့ သည် ငါ့ ကို မည်သူ ဖြစ် သည် ဟု ဆို ကြ သနည်း ” ဟူ၍ သူတို့အား မေးတော်မူ၏။
[19] သူတို့ကလည်း “ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ဟု ဆိုကြပါသည်။ သို့သော် အချို့တို့က ဧလိယဟု ဆိုကြ၍ အချို့တို့ကလည်း ရှေးပရောဖက်တစ်ပါးပါးထမြောက်လာသည်ဟု ဆိုကြပါသည်”ဟူ၍ ပြန်လျှောက်ကြ၏။
[20] ယေရှုကလည်း“ သင် တို့ မူကား ငါ့ ကို မည်သူ ဖြစ် သည် ဟု ဆို ကြ သနည်း ” ဟူ၍ မေးတော်မူလျှင် ပေတရုက “ဘုရားသခင်၏ခရစ်တော်ဖြစ်ပါသည်”ဟု ပြန်လျှောက်လေ၏။
[21] ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အား သတိပေးလျက် ဤအကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှမပြောရန် အမိန့်ပေးတော်မူပြီးလျှင်
[22] “ လူ့သား သည် ဒုက္ခ ဝေဒနာ များစွာ ခံစား ရ လျက် သက်ကြီးဝါကြီး များ ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ် အကြီးအကဲ များ နှင့် ကျမ်းပြု ဆရာ များ ၏ ငြင်းပယ် ခြင်း ကို ခံရ ၍ အသေ သတ် ခြင်း ခံရ ပြီး သုံး ရက် မြောက် သော နေ့ ၌ ထမြောက် ရ မည် ဖြစ် ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[23] ထို့နောက် လူအပေါင်းတို့အား“ မည်သူမဆို ငါ့ နောက် သို့ လိုက် လို လျှင် မိမိကိုယ်ကို ငြင်းပယ် ပြီး မိမိ ၏ လက်ဝါးကပ်တိုင် ကို နေ့စဉ် ထမ်း လျက် ငါ့ နောက် သို့ လိုက် ရ မည် ။
[24] အကြောင်းမှာ မိမိ အသက် ကို ကယ်တင် လို သော သူ သည် အသက် ကို ဆုံးရှုံး ရ လိမ့်မည် ။ ငါ့ အတွက် မိမိ အသက် ကို ဆုံးရှုံး ရ သော သူ မူကား မိမိ အသက် ကို ကယ်တင် လိမ့်မည် ။
[25] လူ သည် ကမ္ဘာ လောက တစ်ခုလုံး ကို ရရှိ သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် ပျက်စီး လျှင် ၊ သို့မဟုတ် ဆုံးရှုံး လျှင် မည်သည့် အကျိုး ရှိ မည်နည်း ။
[26] မည်သူမဆို ငါ နှင့် ငါ့ တရား စကား အတွက် ရှက် လျှင် လူ့သား သည် လည်း မိမိ ၏ ဘုန်း အသရေ ၊ ခမည်းတော် ၏ ဘုန်း အသရေ နှင့် သန့်ရှင်း သော ကောင်းကင်တမန် များ ၏ ဘုန်း အသရေ တို့ ကို ဆောင် လျက် ကြွလာ သောအခါ ထို သူ အတွက် ရှက် လိမ့်မည် ။
[27] သင် တို့ အား ငါ အမှန် ဆို မည် ။ ဤ နေရာ ၌ ရပ် နေ သော သူ တို့ တွင် ဘုရားသခင် ၏ နိုင်ငံ တော် ကို မ မြင် မီ သေ ခြင်း ကို မ မြည်းစမ်း ရ သော သူ အချို့ ရှိ ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[28] ဤတရားစကားတို့ကို မိန့်တော်မူပြီးနောက် ရှစ်ရက်ခန့်ကြာသောအခါ ကိုယ်တော်သည် ပေတရု၊ ယောဟန်နှင့် ယာကုပ်တို့ကိုခေါ်၍ ဆုတောင်းရန် တောင်ပေါ်သို့တက်သွားတော်မူ၏။
[29] ကိုယ်တော်ဆုတောင်းလျက်နေတော်မူစဉ် မျက်နှာတော်၏အဆင်းသဏ္ဌာန်သည် ထူးခြားလာ၍ အဝတ်တော်သည် ဖြူဖွေးတောက်ပလာ၏။
[30] ထိုအချိန်တွင် လူနှစ်ဦးတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့်စကားပြောနေကြ၏။ ထိုသူတို့မှာ မောရှေနှင့်ဧလိယတို့ဖြစ်ကြ၏။
[31] သူတို့သည် ဘုန်းအသရေနှင့်တကွပေါ်လာ၍ ဂျေရုဆလင်မြို့တွင်ပြည့်စုံတော့မည့် ကိုယ်တော်၏အသေခံတော်မူခြင်း အကြောင်းကို ပြောဆိုနေကြ၏။
[32] ပေတရုနှင့် သူ၏အပေါင်းအဖော်တို့သည် မျက်စိလေး၍ အိပ်မောကျနေကြ၏။ သို့သော် ကောင်းစွာနိုးလာသောအခါ ကိုယ်တော်၏ဘုန်းအသရေတော်ကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်နှင့်အတူရပ်နေသူနှစ်ဦးတို့ကိုလည်းကောင်း မြင်ကြ၏။
[33] ထိုသူနှစ်ဦးတို့သည် ကိုယ်တော်ထံမှ ထွက်ခွာသွားကြစဉ် ပေတရုက “သခင်၊ ဤနေရာသည် အကျွန်ုပ်တို့အတွက် နေစရာကောင်းပါ၏။ တဲသုံးဆောင်ကို ကိုယ်တော်အတွက်တစ်ဆောင်၊ မောရှေအတွက်တစ်ဆောင်၊ ဧလိယအတွက်တစ်ဆောင် အကျွန်ုပ်တို့ဆောက်ပါရစေ”ဟု မိမိမည်သည့်အရာပြောဆိုနေသည်ကိုမသိဘဲ ယေရှုအား လျှောက်ထားလေ၏။
[34] ထိုသို့ ပေတရုလျှောက်ထားစဉ် မိုးတိမ်သည်ပေါ်လာ၍ သူတို့ကိုဖုံးလွှမ်းလေ၏။ သူတို့သည် မိုးတိမ်ထဲသို့ ရောက်သွားစဉ် ကြောက်ရွံ့ကြ၏။
[35] ထိုအခါ မိုးတိမ်ထဲမှ အသံတော်ထွက်ပေါ်လာ၍ “ဤသူကား ငါရွေးကောက်သော ငါ၏သားပေတည်း။ သူ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့”ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[36] ထိုအသံတော်ထွက်ပေါ်လာပြီးသည့်နောက် ယေရှုတစ်ပါးတည်းကိုသာတွေ့မြင်ရတော့၏။ တပည့်တော်တို့သည် မိမိတို့တွေ့မြင်ရသည့်အရာကို ထိုနေ့ရက်များ၌ မည်သူ့ကိုမျှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာနေကြ၏။
[37] နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့သည် တောင်ပေါ်မှဆင်းလာကြရာ များစွာသောလူထုပရိသတ်တို့သည် ကိုယ်တော်ကိုကြိုဆိုကြ၏။
[38] ထိုအခါ လူထုပရိသတ်ထဲမှ လူတစ်ဦးက “ဆရာ၊ အကျွန်ုပ်၏သားကိုကြည့်ရှုပေးပါရန် အကျွန်ုပ်တောင်းပန်ပါ၏။ အကြောင်းမူကား သူသည် အကျွန်ုပ်၏တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်ပါ၏။
[39] နတ်သည် သူ့ကိုဝင်ပူးသဖြင့် သူသည် ရုတ်တရက်အော်ဟစ်တတ်ပါ၏။ ထို့နောက် သူ့ကိုတက်စေလျက် သူ့ပါးစပ်မှအမြှုပ်များထွက်စေကာ သူ့ကိုပွန်းပဲ့နာကျင်စေပြီးလျှင် သူ့အထဲမှထွက်ခဲလှပါ၏။
[40] သို့ဖြစ်၍ ကိုယ်တော်၏တပည့်တော်တို့အား ထိုနတ်ကိုနှင်ထုတ်ပေးရန်တောင်းပန်သော်လည်း သူတို့သည် မတတ်နိုင်ကြပါ”ဟု အော်ဟစ်လျှောက်ထားလေ၏။
[41] ယေရှုကလည်း“ အို ယုံကြည် ခြင်း မ ရှိ ၊ ဖောက်ပြန် လမ်းလွဲ သော မျိုးဆက် ၊ ငါ သည် သင် တို့ နှင့်အတူ မည်မျှ ကြာအောင် နေ ၍ သင် တို့ ကို သည်းခံ ရ မည်နည်း ။ သင် ၏ သား ကို ဤ နေရာ သို့ ခေါ် ခဲ့ လော့ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[42] သူငယ်လာနေစဉ်တွင် နတ်ဆိုးသည် သူ့ကိုလှဲချကာ တက်စေ၏။ ယေရှုသည် ညစ်ညူးသောနတ်ကိုဆုံးမ၍ သူငယ်ကိုကျန်းမာစေပြီးလျှင် သူ့ကို ဖခင်ထံ ပြန်အပ်တော်မူ၏။
[43] ထိုအခါ လူအပေါင်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ကြီးမြတ်သောတန်ခိုးတော်ကို အံ့သြချီးမွမ်းကြ၏။ ကိုယ်တော် ပြုတော်မူသောအရာအားလုံးကို လူအပေါင်းတို့အံ့သြနေကြစဉ် ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်တို့အား
[44] “ ဤ စကား များ ကို သင် တို့ နား ထဲ၌ စွဲမြဲ စေ ကြ လော့ ။ လူ့သား သည် လူ တို့ ၏ လက် သို့ အပ်နှံ ခြင်း ခံရ တော့မည် ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[45] သို့သော် ထိုစကားကို တပည့်တော်တို့နားမလည်စေရန် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သူတို့သည် နားမလည်ကြချေ။ ထိုစကားနှင့်ပတ်သက်၍ ကိုယ်တော်အားမေးရန်လည်း သူတို့ကြောက်ကြ၏။
[46] ထို့နောက် တပည့်တော်တို့သည် မိမိတို့တွင် မည်သူသည် အကြီးမြတ်ဆုံးဖြစ်သနည်းဟု အချင်းချင်းငြင်းခုံကြ၏။
[47] ယေရှုသည် သူတို့၏စိတ်နှလုံးတွေးတောဆင်ခြင်မှုကို သိတော်မူလျက် သူငယ်တစ်ဦးကိုခေါ်၍ မိမိအနားတွင်ရပ်စေပြီးလျှင်
[48] “ ဤ သူငယ် တစ် ဦး ကို ငါ ၏ နာမ ၌ လက်ခံ သော သူ သည် ငါ့ ကို လက်ခံ ၏ ။ ငါ့ ကို လက်ခံ သော သူ သည် ငါ့ ကို စေလွှတ် တော်မူ သော အရှင် ကို လက်ခံ ၏ ။ အကြောင်းမူကား သင် တို့ အားလုံး တွင် အငယ်ဆုံး သော သူ သည် ကြီးမြတ် သော သူ ဖြစ် ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[49] ထိုအခါ ယောဟန်က “သခင်၊ သခင်၏နာမဖြင့် နတ်ဆိုးများနှင်ထုတ်နေသူတစ်ဦးကို အကျွန်ုပ်တို့တွေ့ခဲ့ပါသည်။ သူသည် အကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူမလိုက်သောကြောင့် သူ့ကိုတားမြစ်ခဲ့ပါသည်”ဟု လျှောက်လေ၏။
[50] သို့သော် ယေရှုက“ မ တားမြစ် ကြ နှင့် ။ အကြောင်းမူကား သင် တို့ ကို မ ဆန့်ကျင် သော သူ သည် သင် တို့ ဘက်သား ဖြစ် ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[51] ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ဆောင်ယူခြင်းခံတော်မူမည့်နေ့ရက် နီးကပ်လာသောအခါ ဂျေရုဆလင်မြို့သို့ကြွရန် ရှေးရှုလျက်
[52] စေတမန်တို့ကို မိမိရှေ့မှစေလွှတ်တော်မူ၏။ သူတို့သည်သွား၍ ကိုယ်တော်အတွက်ပြင်ဆင်ထားရန် ရှမာရိနယ်သားတို့၏ရွာတစ်ရွာသို့ဝင်ကြ၏။
[53] သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ဂျေရုဆလင်မြို့သို့ဦးတည်လျက် ခရီးသွားနေသည်ဖြစ်သောကြောင့် ထိုရွာသားတို့သည် ကိုယ်တော်ကိုလက်မခံကြ။
[54] တပည့်တော်ယာကုပ်နှင့်ယောဟန်တို့သည် ထိုအဖြစ်ကိုမြင်လျှင် “သခင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် မိုးကောင်းကင်မှ မီးကျလာစေ၍ သူတို့ကိုလောင်ကျွမ်းစေရန် ကိုယ်တော်အလိုရှိပါသလော”ဟု မေးလျှောက်ကြ၏။
[55] သို့သော် ကိုယ်တော်သည်လှည့်၍ သူတို့ကိုဆုံးမတော်မူ၏။
[56] ထို့နောက် သူတို့သည် အခြားသောရွာသို့သွားကြ၏။
[57] သူတို့သည် လမ်း၌ခရီးသွားကြစဉ် လူတစ်ဦးက “ကိုယ်တော်သွားသည့်နေရာတိုင်းသို့ အကျွန်ုပ်လိုက်ပါမည်”ဟု လျှောက်လေ၏။
[58] ယေရှုကလည်း“ မြေခွေး တို့ ၌ တွင်း ရှိ ကြ ၏ ။ မိုး ကောင်းကင် ငှက် တို့ ၌ လည်း အသိုက် များ ရှိ ကြ ၏ ။ လူ့သား ၌ မူကား ခေါင်း ချ စရာ နေရာ မ ရှိ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[59] ကိုယ်တော်သည် အခြားသောသူတစ်ဦးအား“ ငါ့ နောက် သို့ လိုက် လော့ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သို့သော် ထိုသူက “သခင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်၏ဖခင်ကို ဦးစွာသွား၍ သင်္ဂြိုဟ်ခွင့်ပြုတော်မူပါ”ဟု လျှောက်လေ၏။
[60] ကိုယ်တော် ကလည်း“ လူသေ တို့ သည် မိမိ တို့ ၏ လူသေ တို့ ကို သင်္ဂြိုဟ် ကြ ပါလေစေ ။ သင် မူကား သွား ၍ ဘုရားသခင် ၏ နိုင်ငံ တော် အကြောင်း ကို ဟောပြော လော့ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[61] အခြားသောသူတစ်ဦးကလည်း “သခင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်သည် နောက်တော်သို့လိုက်ပါမည်။ သို့သော် အကျွန်ုပ်၏အိမ်သူအိမ်သားများကို ဦးစွာသွား၍ နှုတ်ဆက်ခွင့်ပြုတော်မူပါ”ဟု လျှောက်လေ၏။
[62] ယေရှုကလည်း“ ထွန်ကိုင်း ကို ကိုင် လျက် နောက် သို့ လှည့်ကြည့် သော သူ သည် ဘုရားသခင် ၏ နိုင်ငံ တော် နှင့် မ ထိုက်တန် ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။