[1] ထိုအချိန်၌ပင် လူအချို့တို့သည်ရောက်လာ၍ ပိလတ်မင်းသည် ဂါလိလဲနယ်သားအချို့တို့၏သွေးကို သူတို့ပူဇော်သောယဇ်များနှင့်ရောနှောခဲ့ကြောင်း ကိုယ်တော်အားကြားလျှောက်ကြ၏။
[2] ကိုယ်တော် ကလည်း“ ထို ဂါလိလဲ နယ်သား တို့ သည် ထိုသို့ သော ဒုက္ခ ဝေဒနာ ကို ခံစား ကြ ရ သောကြောင့် အခြား ဂါလိလဲ နယ်သား အားလုံး တို့ ထက် အပြစ် များ သည် ဟု သင် တို့ ထင် ကြ သလော ။
[3] ထိုသို့ မ ဟုတ် ပေ ။ သင် တို့ အား ငါ ဆို သည် ကား သင် တို့ အားလုံး သည် လည်း နောင်တ မ ရ လျှင် ထိုနည်းတူ ပျက်စီး ကြ လိမ့်မည် ။
[4] ထို့ပြင် ရှိလောင် မျှော်စင် ပြိုကျ သဖြင့် ပိ မိ ၍ သေဆုံး သော သူ တစ်ဆယ့်ရှစ် ယောက် တို့ သည် ဂျေရုဆလင် မြို့ တွင် နေထိုင် ကြ သော အခြား သူ အားလုံး တို့ ထက် အပြစ် များ သည် ဟု သင် တို့ ထင် ကြ သလော ။
[5] ထိုသို့ မ ဟုတ် ပေ ။ သင် တို့ အား ငါ ဆို သည် ကား သင် တို့ အားလုံး သည် လည်း နောင်တ မ ရ လျှင် ထိုနည်းတူ ပျက်စီး ကြ လိမ့်မည် ” ဟု ပြန်၍မိန့်တော်မူ၏။
[6] ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် ဤပုံဥပမာကိုပေး၍ မြွက်ဆိုတော်မူသည်မှာ“ လူ တစ် ဦး တွင် မိမိ စပျစ်ခြံ ထဲ၌ စိုက် ထား သော သဖန်းပင် တစ် ပင် ရှိ ၏ ။ သူ သည် ထို အပင် မှ အသီး ကို လာ ရှာ သော်လည်း မ တွေ့ ရ ချေ ။
[7] ထိုအခါ သူ သည် ဥယျာဉ်မှူး အား ‘ ကြည့် လော့ ။ ငါ သည် သုံး နှစ် တိုင်တိုင် ဤ သဖန်းပင် မှ အသီး ကို လာ ရှာ သော်လည်း မ တွေ့ ရ ။ ဤ သဖန်းပင် ကို ခုတ် ပစ် လော့ ။ အဘယ်ကြောင့် မြေ ကို အကျိုးမဲ့ ဖြစ် စေ မည်နည်း ’ ဟု ဆို ၏ ။
[8] သို့သော် ဥယျာဉ်မှူး က ‘ သခင် ၊ ဤ အပင် ကို ယခု နှစ် လည်း ထား ပါ ဦး ။ အပင် ပတ်လည် ကို အကျွန်ုပ် တူးဆွ ၍ မြေသြဇာ ထည့် ပါ ဦး မည် ။
[9] ထိုသို့ပြုလျှင် နောက် နှစ် တွင် အသီး သီး ကောင်း သီး ပါ လိမ့်မည် ။ အကယ်၍ မ သီး ပါက ခုတ် ပစ် နိုင် ပါ သည် ’ ဟု ပြန် လျှောက် ၏ ” ဟူ၍ မိန့်တော်မူ၏။
[10] ကိုယ်တော်သည် ဥပုသ်နေ့၌ ဝတ်ပြုစည်းဝေးကျောင်း တစ်ကျောင်းတွင် သွန်သင်လျက်နေတော်မူ၏။
[11] ထိုအခါ တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပတ်လုံး နာမကျန်းဖြစ်စေသောနတ်ပူးသဖြင့် ခါးကုန်းလျက် လုံးဝတည့်မတ်စွာမရပ်နိုင်သောအမျိုးသမီးတစ်ဦးရှိ၏။
[12] ယေရှုသည် သူ့ကိုမြင်လျှင် အထံတော်သို့ခေါ်၍“ အချင်း မိန်းမ ၊ သင် သည် သင် ၏ နာမကျန်း ဖြစ် ခြင်း မှ လွတ်မြောက် ပြီ ” ဟု မိန့်တော်မူပြီးလျှင်
[13] သူ့အပေါ် လက်တော်ကိုတင်တော်မူ၏။ ထိုခဏချင်းတွင် သူ၏ခါးသည် ပြန်လည်တည့်မတ်သွား၍ သူသည် ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်ကိုချီးမွမ်းလေ၏။
[14] သို့သော် ဥပုသ်နေ့၌ အနာရောဂါကိုယေရှုငြိမ်းစေတော်မူသောကြောင့် ဝတ်ပြုစည်းဝေးကျောင်းတာဝန်ခံသည် စိတ်ဆိုးလျက် “အလုပ်လုပ်ရမည့်နေ့ရက်ခြောက်ရက်ရှိသည်ဖြစ်၍ ထိုနေ့ရက်များ၌လာ၍ ရောဂါငြိမ်းစေခြင်းကိုခံယူကြလော့။ ဥပုသ်နေ့၌မလာကြနှင့်” ဟု လူထုပရိသတ်တို့အားဆို၏။
[15] သခင်ဘုရားကလည်း“ သူတော်ကောင်း ယောင်ဆောင် သော သူ တို့ ၊ သင် တို့ အသီးသီး သည် ဥပုသ်နေ့ ၌ မိမိ တို့ နွား ၊ သို့မဟုတ် မြည်း ကို တင်းကုပ် မှ လွှတ် ၍ ရေ တိုက် ရန် ခေါ်ဆောင် သွား ကြ သည် မ ဟုတ် လော ။
[16] သို့ဖြစ်လျှင် တစ်ဆယ့် ရှစ် နှစ် ပတ်လုံး စာတန် ချည်နှောင် ထား သည့် အာဗြဟံ ၏ သမီး ဖြစ် သော ဤ သူ ကို ဥပုသ် နေ့ ၌ ထို ချုည်နှောင် ခြင်း မှ လွတ် စေ သင့် သည် မ ဟုတ် လော ” ဟု ပြန်၍မိန့်တော်မူ၏။
[17] ထိုသို့ ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူသောအခါ ကိုယ်တော်ကိုဆန့်ကျင်နေသောသူရှိသမျှတို့သည် အရှက်ရကြ၏။ လူထုပရိသတ်အပေါင်းတို့သည် ကိုယ်တော်ပြုတော်မူသည့် ထူးမြတ်သောအမှုအလုံးစုံတို့အတွက် ဝမ်းမြောက်ကြ၏။
[18] ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်က“ ဘုရားသခင် ၏ နိုင်ငံ တော် သည် မည်သည့် အရာ နှင့် တူ သနည်း ။ ၎င်း ကို မည်သည့် အရာ နှင့် ခိုင်းနှိုင်း ရ မည်နည်း ။
[19] ၎င်း သည် မုန်ညင်းနက် စေ့ နှင့် တူ ၏ ။ လူ တစ် ဦး သည် ထို အစေ့ ကို ယူ ၍ မိမိ ဥယျာဉ် ထဲ၌ ကြဲ သောအခါ ထို အစေ့ သည် အပင်ပေါက် ကြီးထွား ၍ အပင် ကြီး ဖြစ်လာ ကာ မိုး ကောင်းကင် ငှက် တို့ သည် ၎င်း ၏ အကိုင်း များ တွင် အသိုက်ဖွဲ့ ၍ နေ ကြ ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[20] တစ်ဖန် ကိုယ်တော်က“ ဘုရားသခင် ၏ နိုင်ငံ တော် ကို မည်သည့် အရာ နှင့် ခိုင်းနှိုင်း ရ မည်နည်း ။
[21] ၎င်း သည် တဆေး နှင့် တူ ၏ ။ အမျိုးသမီး တစ် ဦး သည် တဆေး ကို ယူ ၍ ဂျုံမှုန့် သုံး စိတ် ထဲတွင် ထည့် လိုက် သော် မုန့်ညက် တစ်ပုံလုံး ကို ဖောင်းပွ စေ ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[22] ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် တစ်မြို့ပြီးတစ်မြို့၊ တစ်ရွာပြီးတစ်ရွာလှည့်လည်၍ သွန်သင်တော်မူရင်း ဂျေရုဆလင်မြို့သို့ခရီးပြုတော်မူ၏။
[23] ထိုအခါ လူတစ်ဦးက “သခင်၊ ကယ်တင်ခြင်းခံရသူ အနည်းငယ်သာရှိသလော”ဟု မေးလျှောက်၏။ ကိုယ်တော်ကလည်း
[24] “ ကျဉ်း သော တံခါး မှ ဝင် ရန် ကြိုးစား ကြ လော့ ။ အကြောင်းမူကား လူ များစွာ တို့ သည် ဝင် ရန် ရှာကြံ ကြ သော်လည်း မ ဝင် နိုင် ကြ ဟု သင် တို့ အား ငါ ဆို ၏ ။
[25] အိမ်ရှင် သည် ထ ၍ တံခါး ကို ပိတ် ပြီးမှ သင် တို့ သည် အပြင် ၌ ရပ် ၍ တံခါး ကို ခေါက် လျက် ‘ သခင် ၊ အကျွန်ုပ် တို့ အား တံခါး ဖွင့် ပေး ပါ ’ ဟု ဆို ကြ သော်လည်း သခင် က ‘ သင် တို့ သည် အဘယ် က လာ ကြ သည် ကို ငါ မ သိ ’ ဟု ပြန် ၍ ဆို လိမ့်မည် ။
[26] ထိုအခါ သင် တို့ က ‘ အကျွန်ုပ် တို့ သည် ကိုယ်တော် နှင့်အတူ စား သောက် ခဲ့ ကြ ပါ ၏ ။ ကိုယ်တော် သည် လည်း အကျွန်ုပ် တို့ ၏ လမ်းမ ပေါ်တွင် သွန်သင် ပေး ခဲ့ ပါ ၏ ’ ဟု လျှောက် ကြ လိမ့်မည် ။
[27] သို့သော် သခင် က ‘ သင် တို့ သည် အဘယ် က လာ ကြ သည် ကို ငါ မ သိ ။ မတရားမှု ကို ပြု သော သူ အပေါင်း တို့ ၊ ငါ့ ထံမှ ထွက်သွား ကြ လော့ ’ ဟု သင် တို့ အား ဆို လိမ့်မည် ။
[28] ထိုအခါ အာဗြဟံ ၊ ဣဇက် ၊ ယာကုပ် နှင့် ပရောဖက် အပေါင်း တို့ သည် ဘုရားသခင် ၏ နိုင်ငံ တော် ထဲ၌ ရှိ ကြ သည် ကို သင် တို့ မြင် ရ ကြ သော်လည်း သင် တို့ ကိုယ်တိုင် မူကား အပြင် သို့ နှင်ထုတ် ခြင်း ခံရ သဖြင့် ထို နေရာ ၌ ငိုကြွေး ခြင်း နှင့် အံကြိတ် ခြင်း ရှိ ကြ လိမ့်မည် ။
[29] တစ်ဖန် လူ တို့ သည် အရှေ့ အရပ် နှင့် အနောက် အရပ် တို့ မှ လည်းကောင်း ၊ တောင် အရပ် နှင့် မြောက် အရပ် တို့ မှ လည်းကောင်း လာ ၍ ဘုရားသခင် ၏ နိုင်ငံ တော် တွင် စားသောက်ပွဲ ၌ ထိုင် ကြ လိမ့်မည် ။
[30] အဦးဆုံး ဖြစ် မည့် နောက်ဆုံး သော သူ များ ရှိ ကြ ၏ ။ နောက်ဆုံး ဖြစ် မည့် အဦးဆုံး သော သူ များ လည်း ရှိ ကြ ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[31] ထိုအချိန်၌ ဖာရိရှဲအချို့တို့သည် ကိုယ်တော်ထံသို့လာ၍ “ဟေရုဒ်သည် သင့်ကိုသတ်လိုသည်ဖြစ်၍ ဤအရပ်မှ ထွက်သွားပါ”ဟု လျှောက်ကြ၏။
[32] ကိုယ်တော်ကလည်း“ သွား ၍ ထို မြေခွေး ကို ပြော ကြ လော့ ။ ငါ သည် ယနေ့ နှင့် မနက်ဖြန် နတ်ဆိုး တို့ ကို နှင်ထုတ် ၍ အနာရောဂါ များ ကို ငြိမ်း စေ ပြီး သုံး ရက် မြောက် သော နေ့ ၌ အမှု ကို ပြီးမြောက် စေ မည် ။
[33] သို့ရာတွင် ငါ သည် ယနေ့ ၊ မနက်ဖြန် နှင့် နောက်တစ်နေ့ တို့ ၌ ခရီး သွား ရ ဦး မည် ။ အကြောင်းမူကား ပရောဖက် သည် ဂျေရုဆလင် မြို့ မှတစ်ပါး အခြား အရပ် ၌ သေ ရ သည် ဟူ၍ မ ရှိ နိုင် ။
[34] အို ဂျေရုဆလင် မြို့ ၊ ဂျေရုဆလင် မြို့ ၊ ပရောဖက် များ ကို သတ် ၍ မိမိ ထံသို့ စေလွှတ် ခြင်း ခံရ သော သူ တို့ ကို ခဲ နှင့် ပေါက် သတ် သော မြို့ ၊ ကြက်မ သည် မိမိ ၏ ကြက်ကလေး များ ကို အတောင် အောက်၌ စုသိမ်း သကဲ့သို့ ငါ သည် သင် ၏ သားသမီး တို့ ကို စုသိမ်း ရန် ကြိမ်ဖန် များစွာ အလိုရှိ ခဲ့ ၏ ။ သို့သော် သင် သည် အလို မ ရှိ ။
[35] ကြည့်ရှု လော့ ။ သင် တို့ ၏ အိမ် သည် သင် တို့ ထံ၌ စွန့်ပစ် ထား ခြင်း ခံရ လိမ့်မည် ။ သင် တို့ အား ငါ ဆို သည် ကား ‘ ထာဝရ ဘုရား ၏ နာမ တော် ၌ ကြွလာ တော်မူ သော အရှင် သည် မင်္ဂလာရှိ စေ သတည်း ’ ဟု သင် တို့ ပြော သည့် အချိန် မ ရောက် မီ တိုင်အောင် သင် တို့ သည် ငါ့ ကို လုံးဝ မြင် ရ လိမ့်မည် မ ဟုတ် ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။