[1] ကိုယ်တော်သည် ဤတရားစကားအားလုံးကို လူတို့အားဟောကြားပြီးနောက် ကပေရနောင်မြို့သို့ဝင်တော်မူ၏။
[2] ထိုစဉ် တပ်မှူးတစ်ယောက်၏အလွန်အားထားရသော အစေအပါးတစ်ဦးသည် နာမကျန်းဖြစ်ပြီး သေအံ့ဆဲဆဲဖြစ်နေ၏။
[3] ထိုတပ်မှူးသည် ယေရှု၏သတင်းကိုကြားသောအခါ ဂျူးလူမျိုးတို့၏သက်ကြီးဝါကြီးများကို ကိုယ်တော်ထံသို့စေလွှတ်ကာ ကြွလာ၍ သူ့အစေအပါးကို ကျန်းမာစေတော်မူမည့်အကြောင်း လျှောက်စေ၏။
[4] သူတို့သည် ယေရှုထံသို့ရောက်လာ၍ “သူ့အတွက် ထိုသို့ကိုယ်တော်ပြုပေးခြင်းကို သူခံထိုက်ပါသည်။
[5] အကြောင်းမူကား သူသည် အကျွန်ုပ်တို့လူမျိုးကိုချစ်၍ အကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဝတ်ပြုစည်းဝေးကျောင်းကိုဆောက်ပေးခဲ့ပါသည်”ဟု ဆိုလျက် ကိုယ်တော်ကို အလေးအနက်တောင်းပန်ကြ၏။
[6] ထိုအခါ ယေရှုသည် ထိုသူတို့နှင့်အတူကြွတော်မူ၏။ တပ်မှူး၏အိမ်နှင့် မဝေးလှသောနေရာသို့ရောက်တော်မူသောအခါ တပ်မှူးသည် မိတ်ဆွေများကိုစေလွှတ်၍ “သခင်ဘုရား၊ အပင်ပန်းခံတော်မမူပါနှင့်။ အကြောင်းမူကား အကျွန်ုပ်၏အိမ်ခေါင်မိုးအောက်သို့ ကိုယ်တော်ကြွဝင်တော်မူခြင်းကျေးဇူးကို အကျွန်ုပ်မခံထိုက်ပါ။
[7] ထို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်သည်လည်း ကိုယ်တော်ထံသို့မလာထိုက်ပါဟုမှတ်ယူပါသည်။ အမိန့်တော်ကိုသာ ပေးတော်မူပါ။ သို့ပြုလျှင် အကျွန်ုပ်၏ငယ်သားသည် ကျန်းမာပါလိမ့်မည်။
[8] ဤသို့ဆိုခြင်းမှာ အကျွန်ုပ်သည်လည်း အမိန့်အာဏာအောက်၌ရှိသောသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အကျွန်ုပ်၏လက်အောက်တွင် စစ်သားများရှိပါသည်။ ဤတစ်ဦးကို ‘သွားပါ’ဟု အကျွန်ုပ်ဆိုလျှင် သူသည်သွား၍ အခြားတစ်ဦးကို ‘လာပါ’ဟု ဆိုလျှင် သူသည်လာပါသည်။ အကျွန်ုပ်၏အစေအပါးကိုလည်း ‘ဤအရာကိုလုပ်ပါ’ဟု ဆိုလျှင် သူသည်လုပ်ပါသည်”ဟူ၍ လျှောက်စေ၏။
[9] ယေရှုသည် ထိုစကားတို့ကိုကြားလျှင် တပ်မှူးကိုအံ့သြ၍ နောက်တော်သို့လိုက်သောသူတို့ကို လှည့်ကြည့်ကာ“ သင် တို့ အား ငါ ဆို မည် ။ ဤမျှလောက် ကြီးမား သော ယုံကြည် ခြင်း ကို အစ္စရေး လူမျိုး ၌ ပင် ငါ မ တွေ့ ဖူး ချေ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[10] စေလွှတ်ခြင်းခံရသောသူတို့သည် အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ထိုအစေအပါး ကျန်းမာလျက်ရှိနေသည်ကိုတွေ့ကြ၏။
[11] နောက်တစ်နေ့တွင် ကိုယ်တော်သည် နာဣနဟုခေါ်သောမြို့သို့ ကြွတော်မူရာ တပည့်တော်တို့မှစ၍ များစွာသောလူထုပရိသတ်သည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူလိုက်ပါလာကြ၏။
[12] မြို့တံခါးအနီးသို့ရောက်တော်မူသောအချိန်တွင် လူတို့သည် သေဆုံးသောသူတစ်ယောက်ကို မြို့ပြင်သို့ထုတ်ဆောင်လာကြ၏။ သူသည် မိခင်ဖြစ်သူမုဆိုးမ၏တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်၏။ များစွာသောမြို့သူမြို့သားတို့သည်လည်း ထိုအမျိုးသမီးနှင့်အတူရှိကြ၏။
[13] သခင်ဘုရားသည် ထိုအမျိုးသမီးကိုမြင်သောအခါ သူ့အပေါ်ကြင်နာစိတ်ရှိတော်မူ၍“ မ ငို နှင့် ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[14] ထို့နောက် ချဉ်းကပ်လျက် အလောင်းစင်ကို တို့ထိတော်မူရာ အလောင်းစင်ထမ်းသောသူတို့သည် ရပ်တန့်ကြ၏။ ထိုအခါ ကိုယ်တော်က“ အချင်း လူငယ် ၊ သင့် အား ငါ ဆို မည် ။ ထ လော့ ” ဟု မိန့်တော်မူရာ
[15] သေသောသူသည် ထထိုင်ပြီး စကားပြောလေ၏။ ကိုယ်တော်သည်လည်း သူ့ကို သူ့မိခင်ထံပြန်အပ်တော်မူ၏။
[16] လူတို့သည်ထိတ်လန့်အံ့ဩလျက် ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်ကိုချီးမွမ်းကာ “ပရောဖက်ကြီးတစ်ပါးသည် ငါတို့တွင် ပေါ်ထွန်းလေပြီ”ဟူ၍လည်းကောင်း၊ “ဘုရားသခင်သည် မိမိလူမျိုးတော်ကိုအကြည့်အရှု ကြွလာတော်မူပြီ”ဟူ၍လည်းကောင်း ပြောဆိုကြ၏။
[17] ကိုယ်တော်၏သတင်းသည်လည်း ယုဒနယ်တစ်လျှောက်လုံးနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။
[18] ယောဟန်၏တပည့်များသည် ဤအကြောင်းအရာအလုံးစုံတို့ကို ယောဟန်အား ပြောပြကြ၏။ ထိုအခါ ယောဟန်သည် မိမိတပည့်နှစ်ဦးကိုခေါ်၍
[19] သခင်ဘုရား ထံသို့စေလွှတ်ကာ “ကိုယ်တော်သည် ကြွလာတော်မူသောအရှင်ဖြစ်ပါသလော၊ သို့မဟုတ် အခြားသောသူကို စောင့်မျှော်ရပါမည်လော”ဟု မေးလျှောက်စေ၏။
[20] သူတို့သည် ကိုယ်တော်ထံသို့ရောက်လာကြသောအခါ “ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်သည် အကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်ထံသို့စေလွှတ်၍ ‘ကိုယ်တော်သည် ကြွလာတော်မူသောအရှင်ဖြစ်ပါသလော၊ သို့မဟုတ် အခြားသောသူကို စောင့်မျှော်ရပါမည်လော’ဟု မေးလျှောက်စေပါသည်”ဟူ၍ လျှောက်ထားကြ၏။
[21] ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်တော်သည် လူများစွာတို့ကို ရောဂါဝေဒနာများနှင့် နတ်ဆိုးတို့ဘေးမှ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာစေ၍ မျက်မမြင်တို့ကို မျက်စိမြင်ရသောအခွင့်ပေးတော်မူ၏။
[22] ကိုယ်တော် ကလည်း ယောဟန်၏တပည့်တို့အား“ သင် တို့ မြင် ရ ၊ ကြား ရ သမျှ တို့ ကို သွား ၍ ယောဟန် အား ပြောပြ ကြ လော့ ။ မျက်မမြင် တို့ သည် မျက်စိ မြင် ရ ကြ ၏ ။ ခြေ မသန်စွမ်း သူ တို့ သည် လမ်းလျှောက် နိုင် ကြ ၏ ။ အနာကြီး ရောဂါသည် တို့ သည် စင်ကြယ် ခြင်း သို့ ရောက် ကြ ၏ ။ နားမကြား သော သူ တို့ သည် ကြား ရ ကြ ၏ ။ သေ သော သူ တို့ သည် ထမြောက် စေ ခြင်း ကို ခံရ ကြ ၏ ။ ဆင်းရဲသား တို့ သည် ကောင်းမြတ် သော သတင်း ကို ကြား ရ ကြ ၏ ။
[23] ငါ့ ကြောင့် စိတ် မ ပျက် သော သူ သည် မင်္ဂလာရှိ ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[24] ယောဟန်၏စေတမန်များပြန်သွားကြသောအခါ ကိုယ်တော်သည် လူထုပရိသတ်တို့အား ယောဟန်နှင့်ပတ်သက်၍ မြွက်ဆိုတော်မူသည်မှာ“ သင် တို့ သည် မည်သည့် အရာ ကို ကြည့်ရှု ရန် တော ကန္တာရ သို့ ထွက်သွား ကြ သနည်း ။ လေ တိုက် ၍ လှုပ် နေ သော ကျူပင် ကို လော ။
[25] သို့မဟုတ် လျှင် မည်သည့် အရာ ကို ကြည့်ရှု ရန် ထွက်သွား ကြ သနည်း ။ နူးညံ့ သော အဝတ် များ ဝတ်ဆင် ထား သော သူ ကို လော ။ တင့်တယ် သော အဝတ် များ ဝတ်ဆင် လျက် သောက်စား ပျော်ပါး နေ သော သူ တို့ သည် နန်းတော် များ ၌ ရှိ ကြ ၏ ။
[26] ထိုသို့မဟုတ်လျှင် မည်သည့် အရာ ကို ကြည့်ရှု ရန် ထွက်သွား ကြ သနည်း ။ ပရောဖက် ကို လော ။ မှန် ပေ ၏ ။ ပရောဖက် ထက် ပင် ကြီးမြတ် သော သူ ဖြစ် သည် ဟု သင် တို့ အား ငါ ဆို ၏ ။
[27] ‘ ကြည့်ရှု လော့ ။ သင့် ရှေ့၌ သင် ၏ လမ်း ကို ပြင်ဆင် မည့် ငါ ၏ စေတမန် ကို သင့် ထက် အလျင် ဦးစွာ ငါ စေလွှတ် မည် ’ ဟု ကျမ်းစာ ၌ ရေး ထား သည် မှာ ဤ သူ ၏ အကြောင်း ပင် ဖြစ် ၏ ။
[28] သင် တို့ အား ငါ ဆို မည် ။ မိန်းမ တို့ မှ မွေးဖွား လာ သော သူ တို့ တွင် ယောဟန် ထက် ကြီးမြတ် သော သူ တစ် ယောက် မျှ မ ရှိ ။ သို့သော် ဘုရားသခင် ၏ နိုင်ငံ တော် ၌ အငယ်ဆုံး သော သူ သည် သူ့ ထက် ကြီးမြတ် ၏ ။ ”
[29] (အခွန်ကောက်ခံသူများမှစ၍ လူအပေါင်းတို့သည် ယောဟန်၏ဗတ္တိဇံကိုခံယူခဲ့သဖြင့် ဤစကားကိုကြားနာရသောအခါ ဘုရားသခင်ဖြောင့်မတ်ကြောင်းဝန်ခံကြ၏။
[30] သို့သော် ဖာရိရှဲနှင့်ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ယောဟန်ထံမှ ဗတ္တိဇံကိုမခံယူခဲ့သဖြင့် မိမိတို့အတွက် ဘုရားသခင်ကြံစည်ထားတော်မူသောအရာကို ပစ်ပယ်ကြ၏။)
[31] “ ထို့ကြောင့် ဤ ခေတ်ကာလ လူ တို့ ကို မည်သည့် အရာ နှင့် ခိုင်းနှိုင်း ရ မည်နည်း ။ သူ တို့ သည် မည်သည့် အရာ နှင့် တူ ကြ သနည်း ။
[32] သူ တို့ သည် ဈေး အရပ် ၌ ထိုင် လျက် ‘ ငါ တို့ သည် သင် တို့ အတွက် ပလွေ မှုတ် ပေး သော်လည်း သင် တို့ သည် မ က ကြ ။ ငိုချင်း ကို ဖွဲ့နွဲ့ သီဆို သော်လည်း သင် တို့ သည် မ ငိုကြွေး ကြ ’ ဟု တစ်ဦး ကို တစ်ဦး လှမ်း ၍ ပြောဆို နေ ကြ သော ကလေး သူငယ် များ နှင့် တူ ကြ ၏ ။
[33] အကြောင်းမူကား ဗတ္တိဇံ ဆရာ ယောဟန် သည် ရောက်လာ ၍ အစာ ကို မ စား ၊ စပျစ် ဝိုင် ကို လည်း မ သောက် ဘဲ နေ သော် ‘ သူ ၌ နတ်ဆိုး ပူး နေ သည် ’ ဟု ဆို ကြ ၏ ။
[34] လူ့သား သည် ရောက်လာ ၍ စား သောက် လျက် နေ သော် ‘ ကြည့်ရှု လော့ ။ အစားကြူး သော သူ ၊ သေသောက်ကြူး သော သူ ၊ အခွန် ကောက်ခံ သူ များ နှင့် အပြစ်သား များ ၏ အပေါင်းအသင်း ’ ဟု ဆို ကြ ပြန် ၏ ။
[35] သို့သော် ဉာဏ်ပညာ တော် သည် ဖြောင့်မတ် ကြောင်း မိမိ သားသမီး ရှိသမျှ တို့ က ဖော်ပြ ကြ ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[36] ဖာရိရှဲတစ်ဦးသည် မိမိနှင့်အတူစားသောက်ရန် ကိုယ်တော်ကိုဖိတ်ခေါ်သဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ထိုဖာရိရှဲ၏အိမ်သို့ဝင်၍ စားပွဲ၌ထိုင် တော်မူ၏။
[37] ထိုအခါ ထိုမြို့၌နေသည့် အပြစ်များသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဖာရိရှဲ၏အိမ်တွင် ကိုယ်တော်ထိုင်၍စားသောက်နေကြောင်းသိသဖြင့် ဆီမွှေးထည့်ထားသည့် ကျောက်ဖြူဘူးတစ်လုံးကို ယူဆောင်လာပြီးလျှင်
[38] ကိုယ်တော်၏နောက်တွင် ခြေတော်ရင်း၌ရပ်လျက် ငိုကြွေးရင်း မိမိ၏မျက်ရည်ဖြင့် ခြေတော်ကိုစိုစေကာ မိမိဦးခေါင်းမှဆံပင်ဖြင့် သုတ်လေ၏။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်၏ခြေတို့ကိုနမ်း၍ ဆီမွှေးဖြင့်လိမ်းလေ၏။
[39] ကိုယ်တော်ကိုဖိတ်ခေါ်သောဖာရိရှဲသည် ထိုအခြင်းအရာကိုမြင်သောအခါ “ဤသူသည် ပရောဖက်ဖြစ်သည်ဆိုလျှင် သူ့ကိုတို့ထိနေသောအမျိုးသမီးသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်းနှင့် မည်သို့သောအမျိုးသမီးဖြစ်ကြောင်းသိရမည်။ အကြောင်းမူကား ဤအမျိုးသမီးသည် အပြစ်များသောသူဖြစ်၏”ဟု မိမိစိတ်ထဲ၌ဆိုလေ၏။
[40] ထိုအခါ ယေရှုက“ ရှိမုန် ၊ သင့် ကို ငါ ပြော စရာ တစ် ခု ရှိ ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူရာ သူက “ပြောပါ ဆရာ”ဟု ပြန်လျှောက်လေ၏။
[41] ယေရှုကလည်း“ ကြွေးရှင် တစ် ဦး တွင် အကြွေးတင် သူ နှစ် ဦး ရှိ ၏ ။ တစ် ဦး သည် ဒေနာရိ ငါးရာ ၊ အခြား တစ် ဦး သည် ဒေနာရိ ငါးဆယ် အကြွေး တင် ၏ ။
[42] သူ တို့ ၌ အကြွေး ဆပ် စရာ မ ရှိ သောကြောင့် ကြွေးရှင် သည် နှစ်ဦးစလုံး တို့ ၏ အကြွေး ကို လျှော်ပစ် လိုက် လေ ၏ ။ သို့ဖြစ်လျှင် ထို သူ နှစ် ဦး တွင် မည်သူ သည် ကြွေးရှင် ကို ပို၍ ချစ် မည်နည်း ” ဟု မေးတော်မူ၏။
[43] ရှိမုန်ကလည်း “ပို၍များသောအကြွေးကို လျှော်ပစ်ခြင်းခံရသူဖြစ်မည်ထင်ပါ၏”ဟု လျှောက်လျှင် ကိုယ်တော်က“ သင် ယူဆ သည့် အတိုင်း မှန် ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[44] ထို့နောက် အမျိုးသမီးဘက်သို့လှည့်တော်မူ၍ ရှိမုန်အား“ ဤ အမျိုးသမီး ကို မြင် သလော ။ ငါ သည် သင် ၏ အိမ် သို့ ဝင် စဉ် သင် သည် ငါ့ အတွက် ခြေ ဆေး ရေ ကို မ ပေး ။ သို့သော် သူ သည် မျက်ရည် ဖြင့် ငါ့ ခြေ ကို စို စေ ၍ မိမိ ဆံပင် ဖြင့် သုတ် ပေး ၏ ။
[45] သင် သည် ငါ့ ကို မ နမ်း ။ သို့သော် သူ သည် ဝင်လာ သည့် အချိန် မှစ၍ ငါ့ ခြေ ကို အဆက်မပြတ် နမ်း လျက် နေ ၏ ။
[46] သင် သည် ငါ ၏ ခေါင်း ကို ဆီ ဖြင့် မ လိမ်း ။ သို့သော် သူ သည် ငါ ၏ ခြေ ကို ဆီမွှေး ဖြင့် လိမ်း ပေး ၏ ။
[47] ထို့ကြောင့် သင့် အား ငါ ဆို မည် ။ သူ ၏ များပြား လှ သော အပြစ် တို့ သည် ခွင့်လွှတ် ခြင်း ခံရ ပြီ ။ အကြောင်းမူကား သူ သည် များစွာ ချစ် ၏ ။ အနည်းငယ် သာ ခွင့်လွှတ် ခြင်း ခံရ သော သူ သည် အနည်းငယ် သာ ချစ် ၏ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[48] ထို့နောက် ထိုအမျိုးသမီးအား“ သင် ၏ အပြစ် များ ခွင့်လွှတ် ခြင်း ခံရ ပြီ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။
[49] ထိုအခါ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ စားသောက်ပွဲ၌ထိုင်နေသောသူတို့က “အပြစ်ကိုပင် ခွင့်လွှတ်သောဤသူကား မည်သူနည်း”ဟု အချင်းချင်းပြောဆိုကြ၏။
[50] သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ထိုအမျိုးသမီးအား“ သင် ၏ ယုံကြည် ခြင်း သည် သင့် ကို ကယ်တင် ပြီ ။ ငြိမ်းချမ်း စွာ သွား လော့ ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။