Skip to content
Opens in a new window
Listen to this chapter • 8:09

[1] တစ်နေ့သ၌ ယေရှု​သည် ဂင်နေသရက်​အိုင်​နား​တွင် ရပ်​လျက်​နေ​တော်မူ​စဉ် လူထု​ပရိသတ်​တို့​သည် ဘုရားသခင်​၏​နှုတ်ကပတ်​တရား​ကို​ကြားနာ​ရန် ကိုယ်တော်​ထံသို့​တိုးဝှေ့​လာ​ကြ​၏။

[2] ကိုယ်တော်​သည် ကမ်းနား​တွင်​ဆိုက်​ထား​သော​လှေ​နှစ်​စင်း​ကို မြင်​တော်မူ​၏။ တံငါသည်​တို့​သည် ထို​လှေ​များ​ပေါ်မှ​ဆင်း​၍ ပိုက်ကွန်​များ​ကို​ဆေးကြော​နေ​ကြ​၏။

[3] ကိုယ်တော်​သည် ထို​လှေ​တို့​အနက် ရှိမုန်​၏​လှေ​ပေါ်သို့​တက်​၍ လှေ​ကို ကမ်း​မှ​အနည်းငယ်​ခွာ​ရန် သူ့​အား မိန့်​တော်မူ​၏။ ထို့နောက် ထိုင်​၍ လူထု​ပရိသတ်​တို့​အား လှေ​ပေါ်မှ သွန်သင်​တော်မူ​၏။

[4] ဟောပြော​သွန်သင်​ပြီး​သောအခါ ကိုယ်တော်​သည် ရှိမုန်​အား“ ရေ နက် ရာ သို့ ရွှေ့ လော့ ။ သင် တို့ ၏ ပိုက်ကွန် များ ကို ချ ၍ ငါး ဖမ်း ကြ လော့ ” ​ဟု မိန့်​တော်မူ​၏။

[5] ရှိမုန်​က​လည်း “သခင်၊ အကျွန်ုပ်​တို့​သည် တစ်ညလုံး​ကြိုးစား​ဖမ်း​ကြ​သော်လည်း တစ်​ကောင်​ကို​မျှ​မ​ရ​ကြ​ပါ။ သို့သော် ကိုယ်တော်​အမိန့်​ရှိ​တော်မူ​သည်​ဖြစ်၍ ပိုက်ကွန်​များ​ကို​ချ​ပါ​မည်”​ဟု လျှောက်​ပြီးနောက်

[6] ထို​အတိုင်း​ပြု​လေ​ရာ ငါး​အမြောက်အမြား​ကို​ဖမ်းမိ​သဖြင့် သူ​တို့​ပိုက်ကွန်​များ​စုတ်​လုမတတ်​ဖြစ်​လေ​၏။

[7] ထိုအခါ သူ​တို့​သည် အခြား​သော​လှေ​ပေါ်တွင်​ရှိ​သော​အပေါင်းအဖော်​တို့​အား လာ​၍ မိမိ​တို့​ကို​ကူညီ​ကြ​ရန် အချက်ပြ​သဖြင့် ထို​သူ​တို့​သည်​လာ​၍ လှေ​နှစ်စင်းစလုံး​တွင် ငါး​ကို​အပြည့်​ထည့်​လိုက်​ရာ လှေ​သည်​နစ်​လုမတတ်​ဖြစ်​လေ​၏။

[8] ရှိမုန်​ပေတရု​သည် ထို​အခြင်းအရာ​ကို​မြင်​လျှင် ယေရှု​၏​ခြေ​တော်​ရင်း​၌ ပျပ်ဝပ်​လျက် “သခင်၊ အကျွန်ုပ်​သည် အပြစ်​များ​သော​သူ​ဖြစ်၍ အကျွန်ုပ်​ထံမှ ကြွသွား​တော်မူ​ပါ”​ဟု လျှောက်​လေ​၏။

[9] ဤသို့​လျှောက်​သည်​မှာ ဖမ်းမိ​သော​ငါး​များပြား​သဖြင့် ရှိမုန်​နှင့် သူ​၏​အပေါင်းအဖော်​အားလုံး​သည် အံ့အားသင့်​ကြ​သောကြောင့်​ဖြစ်​၏။

[10] ရှိမုန်​၏​အပေါင်းအဖော်​များ​ဖြစ်​ကြ​သော ဇေဗေဒဲ​၏​သား ယာကုပ်​နှင့်​ယောဟန်​တို့​သည်​လည်း အံ့အားသင့်​ကြ​၏။ ယေရှု​က​လည်း“ မ ကြောက် နှင့် ။ သင် သည် ယခု မှစ၍ လူ ကို ဖမ်း လိမ့်မည် ” ​ဟု ရှိမုန်​အား မိန့်​တော်မူ​၏။

[11] ထိုအခါ သူ​တို့​သည် လှေ​ကို ကုန်း​ပေါ်​တင်​ပြီးလျှင် ရှိသမျှ​ကို​စွန့်​၍ နောက်​တော်​သို့​လိုက်​ကြ​၏။

[12] ကိုယ်တော်​သည် မြို့​တစ်​မြို့​၌​ရှိ​တော်မူ​စဉ် တစ်ကိုယ်လုံး​အနာကြီး​ရောဂါ​စွဲကပ်​နေ​သူ​တစ်​ဦး​သည် ယေရှု​ကို​မြင်​လျှင် ပျပ်ဝပ်​လျက် “သခင်​ဘုရား၊ ကိုယ်တော်​အလို​ရှိ​လျှင် အကျွန်ုပ်​ကို စင်ကြယ်​စေ​နိုင်​ပါ​သည်”​ဟု တောင်းပန်​လေ​၏။

[13] ကိုယ်တော်​သည် လက်​တော်​ကို​ဆန့်​၍ ထို​သူ​ကို​တို့ထိ​ကာ“ ငါ အလိုရှိ ၏ ။ စင်ကြယ် ခြင်း သို့ ရောက် စေ ” ​ဟု မိန့်​တော်မူ​၏။ ထို​ခဏချင်း​တွင် သူ​၏​အနာကြီး​ရောဂါ​သည် ပျောက်ကင်း​သွား​လေ​၏။

[14] ထိုအခါ ကိုယ်တော်​သည် မည်သူ့​ကို​မျှ​မ​ပြော​ရန် သူ့​အား​မိန့်မှာ​လျက်“ ယဇ်ပုရောဟိတ် ထံသို့ သာ သွား ၍ သင့်ကိုယ်သင် ပြ ပြီးလျှင် လူ တို့ ရှေ့၌ သက်သေ ဖြစ် စေရန် မောရှေ ပညတ် ထား သည့် အတိုင်း သင် ၏ စင်ကြယ် ခြင်း ဝတ် အတွက် ပူဇော်သက္ကာ ကို ဆက်သ လော့ ” ​ဟု မိန့်​တော်မူ​၏။

[15] သို့ရာတွင် ကိုယ်တော်​၏​သတင်း​သည် ပို၍​ပျံ့နှံ့​သွား​သဖြင့် များစွာ​သော​လူထု​ပရိသတ်​တို့​သည် တရား​တော်​ကို​ကြားနာ​ရန်​နှင့် မိမိ​တို့​၏​အနာရောဂါ​များ​ငြိမ်း​စေ​ခြင်း​ကို​ခံယူ​ရန် စုဝေး​လာ​ကြ​၏။

[16] သို့သော် ကိုယ်တော်​သည် လူသူ​ကင်းဝေး​ရာ​အရပ်​သို့​သွား​၍ ဆုတောင်း​လေ့​ရှိ​တော်မူ​၏။

[17] တစ်​နေ့​သ၌ ကိုယ်တော်​သည် သွန်သင်​လျက်​နေ​တော်မူ​စဉ် ဂါလိလဲ​နယ်​နှင့် ယုဒ​နယ်​ရှိ ကျေးရွာ​အပေါင်း​တို့​မှ​လည်းကောင်း၊ ဂျေရုဆလင်​မြို့​မှ​လည်းကောင်း ရောက်လာ​ကြ​သော ဖာရိရှဲ​နှင့်​ကျမ်းတတ်​ဆရာ​တို့​သည် ထိုင်​နေ​ကြ​၏။ အနာရောဂါ​ငြိမ်း​စေရန် ထာဝရ​ဘုရား​၏​တန်ခိုး​တော်​သည် ကိုယ်တော်​၌​ရှိ​၏။

[18] ထိုအခါ လူ​တို့​သည် လေဖြတ်​သော​သူ​တစ်​ဦး​ကို အိပ်ရာ​နှင့်တကွ​သယ်ဆောင်​လာ​ပြီး သူ့​ကို​အထဲသို့​သွင်း​၍ ကိုယ်တော်​ရှေ့​၌​ချ​ထား​ရန် ကြိုးစား​ကြ​၏။

[19] သို့ရာတွင် လူ​အစုအဝေး​တို့​ကြောင့် သူ့​ကို​သယ်​သွား​ရ​မည့်​လမ်း​ကို မ​တွေ့​သဖြင့် လေသာဆောင်​အပေါ်သို့​တက်​ကာ အုတ်ကြွပ်​ကို​ခွာ​၍ လူနာ​ကို ပရိသတ်​အလယ် ယေရှု​၏​ရှေ့​တော်​သို့ အိပ်ရာ​နှင့်တကွ​လျှောချ​ကြ​၏။

[20] ကိုယ်တော်​သည် ထို​သူ​တို့​၏​ယုံကြည်​ခြင်း​ကို​မြင်​လျှင်“ အချင်း လူ ၊ သင် ၏ အပြစ် များ ခွင့်လွှတ် ခြင်း ခံရ ပြီ ” ​ဟု မိန့်​တော်မူ​၏။

[21] ထိုအခါ ကျမ်းပြု​ဆရာ​နှင့်​ဖာရိရှဲ​တို့​က “ဘုရားသခင်​ကို​စော်ကား​ပြောဆို​သော​ဤ​သူ​ကား မည်သူ​နည်း။ ဘုရားသခင်​မှတစ်ပါး မည်သူ​သည် အပြစ်​များ​ကို​ခွင့်လွှတ်​နိုင်​သနည်း”​ဟု တွေးတော​ဆင်ခြင်​ကြ​၏။

[22] ယေရှု​သည် သူ​တို့​၏​တွေးတော​ဆင်ခြင်​မှု​များ​ကို သိ​တော်မူ​၍“ အဘယ်ကြောင့် သင် တို့ ၏ စိတ်နှလုံး ထဲ၌ ထိုသို့ တွေးတော ဆင်ခြင် နေ ကြ သနည်း ။

[23] ‘ သင် ၏ အပြစ် များ ခွင့်လွှတ် ခြင်း ခံရ ပြီ ’ ဟု ဆို ရန် နှင့် ‘ ထ ၍ လမ်းလျှောက် လော့ ’ ဟု ဆို ရန် မည်သည့် အရာ က ပို၍ လွယ်ကူ သနည်း ။

[24] သို့သော် လူ့သား သည် မြေကြီး ပေါ်တွင် အပြစ် များ ခွင့်လွှတ် ပိုင်ခွင့် ရှိ ကြောင်း သင် တို့ သိ စေရန် ” ​ဟု သူ​တို့​အား မိန့်​တော်မူ​ပြီးလျှင် လေဖြတ်​သော​သူ​အား“ သင့် ကို ငါ ဆို မည် ။ ထ လော့ ။ သင် ၏ အိပ်ရာ ကို ဆောင်ယူ ၍ အိမ် သို့ ပြန် လော့ ” ​ဟု မိန့်​တော်မူ​၏။

[25] ထိုအခါ လေဖြတ်​သော​သူ​သည် လူ​တို့​ရှေ့​တွင် ချက်ချင်း​ထ​၍ မိမိ​လဲလျောင်း​ခဲ့​သော​အိပ်ရာ​ကို ဆောင်ယူ​ပြီးလျှင် ဘုရားသခင်​၏​ဘုန်း​တော်​ကို​ချီးမွမ်း​လျက် မိမိ​အိမ်​သို့​ပြန်သွား​လေ​၏။

[26] လူ​အပေါင်း​တို့​သည် မိန်းမော​တွေဝေ​၍ ဘုရားသခင်​၏​ဘုန်း​တော်​ကို​ချီးမွမ်း​ကာ “ယနေ့ ငါ​တို့​သည် အံ့ဖွယ်​သော​အမှု​ကို မြင်​ရ​ကြ​ပြီ”​ဟု အလွန်​ထိတ်လန့်​အံ့ဩ​သော​စိတ်​ဖြင့်​ပြောဆို​ကြ​၏။

[27] ထို့နောက် ကိုယ်တော်​သည် ထွက်ခွာ​သွား​၍ အခွန်​ကောက်ခံ​ရာ​စခန်း​တွင်​ထိုင်​နေ​သည့် လေဝိ ​အမည်​ရှိ အခွန်​ကောက်ခံ​သူ​တစ်​ဦး​ကို​မြင်​သဖြင့်“ ငါ့ နောက် သို့ လိုက် လော့ ” ​ဟု မိန့်​တော်မူ​သော်

[28] သူ​သည် ရှိသမျှ​တို့​ကို​စွန့်​ပြီး ထ​၍ နောက်​တော်​သို့​လိုက်​လေ​၏။

[29] လေဝိ​သည် မိမိ​၏​အိမ်​၌ ကိုယ်တော်​အတွက် ဧည့်ခံပွဲ​ကြီး​ကို​ကျင်းပ​လေ​ရာ အခွန်​ကောက်ခံ​သူ​အစုအဝေး​နှင့်​အခြား​သော​သူ​များစွာ​တို့​သည် သူ​တို့​နှင့်အတူ​ထိုင် ​၍ စား​သောက်​နေ​ကြ​၏။

[30] ထိုအခါ ဖာရိရှဲ​တို့​နှင့် သူ​တို့​ထဲမှ​ကျမ်းပြု​ဆရာ​တို့​က “သင်​တို့​သည် အဘယ်ကြောင့် အခွန်​ကောက်ခံ​သူ​များ၊ အပြစ်သား​များ​နှင့်အတူ စား​သောက်​ကြ​သနည်း”​ဟု တပည့်​တော်​တို့​အား မကျေမနပ်​ပြောဆို​ကြ​၏။

[31] ယေရှု​က​လည်း“ ကျန်းမာ သော သူ တို့ သည် ဆေးဆရာ ကို မ လိုအပ် ကြ ပေ ။ နာမကျန်း ဖြစ် သော သူ တို့ သာလျှင် လိုအပ် ကြ ၏ ။

[32] ဖြောင့်မတ် သော သူ တို့ ကို ခေါ် ရန် ငါ လာ သည် မ ဟုတ် ။ အပြစ်သား တို့ ကို နောင်တ သို့ ခေါ် ရန် ငါ လာ ၏ ” ​ဟု မိန့်​တော်မူ​၏။

[33] လူ​အချို့​တို့​က “ယောဟန်​၏​တပည့်​များ​သည် မကြာခဏ အစာရှောင်​၍ ဆုတောင်း​ခြင်း​အမှု​ကို​ပြု​ကြ​သည်။ ဖာရိရှဲ​တို့​၏​တပည့်​များ​သည်​လည်း ထိုနည်းတူ​ပြု​ကြ​သည်။ ကိုယ်တော်​၏​တပည့်​တော်​တို့​မူကား စား​သောက်​လျက်​နေ​ကြ​ပါ​သည်​တကား”​ဟု လျှောက်​ကြ​၏။

[34] ယေရှု​က​လည်း“ သတို့သား ၏ ဆွေမျိုး မိတ်သင်္ဂဟ များ ​သည် သတို့သား နှင့်အတူ ရှိ နေ စဉ် သူ တို့ ကို အစာရှောင် စေ နိုင် မည်လော ။

[35] သို့သော် သတို့သား ကို သူ တို့ ထံမှ ခေါ်ဆောင် သွား မည့် နေ့ရက် များ ရောက်လာ လိမ့်မည် ။ ထို နေ့ရက် များ ရောက်လာ သည့် အခါ ၌ သူ တို့ သည် အစာရှောင် ကြ လိမ့်မည် ” ​ဟု မိန့်​တော်မူ​၏။

[36] ထို့နောက် သူ​တို့​အား ပုံ​ဥပမာ​တစ်​ခု​မြွက်ဆို​တော်မူ​သည်​မှာ“ မည်သူ မျှ အဝတ် အသစ် မှ ပိတ်စ ကို ဆုတ်ဖြဲ ၍ အဝတ် အဟောင်း ကို ဖာ လေ့ မ ရှိ ။ ထိုသို့ပြုလျှင် အဝတ် အသစ် ကို ဆုတ်ဖြဲ ရ သည် သာမက ဖာ ထား သော ပိတ်စ အသစ် သည် လည်း အဝတ် အဟောင်း နှင့် လိုက်ဖက် မည် မ ဟုတ် ။

[37] ထိုနည်းတူ မည်သူမျှ စပျစ် ဝိုင် အသစ် ကို သားရေဘူး အဟောင်း ၌ ထည့် လေ့ မ ရှိ ။ ထိုသို့ပြုလျှင် စပျစ် ဝိုင် အသစ် သည် သားရေဘူး ကို ပေါက်ပြဲ စေ သဖြင့် စပျစ် ဝိုင် ယိုထွက် ကာ သားရေဘူး လည်း ပျက်စီး သွား လိမ့်မည် ။

[38] စပျစ် ဝိုင် အသစ် ကို သားရေဘူး အသစ် ၌ သာ ထည့် ရ ၏ ။

[39] စပျစ် ဝိုင် အဟောင်း ကို သောက် ပြီး သော သူ သည် လည်း ‘ စပျစ် ဝိုင် အဟောင်း သည် ကောင်း ၏ ’ ဟု ဆို လျက် စပျစ် ဝိုင် အသစ် ကို သောက် လို စိတ် မ ရှိ တတ် ” ​ဟု မိန့်​တော်မူ​၏။

ရှင်လုကာခရစ်ဝင် — Chapters