[1] ໃນມືຂວາຂອງ^ພຣະອົງ ຜູ້ຊົງນັ່ງຢູ່ເທິງບັນລັງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນໜັງສືມ້ວນອັນໜຶ່ງ ທີ່ມີຄຳຂຽນໄວ້ທັງຂ້າງໃນແລະຂ້າງນອກ ທີ່ມີຕາປະທັບໄວ້ເຈັດດວງ.
[2] ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນເທວະດາຜູ້ມີຣິດຕົນໜຶ່ງ ປະກາດດ້ວຍສຽງອັນດັງວ່າ, “ຜູ້ໃດໜໍ ເປັນຜູ້ສົມຄວນທີ່ຈະແກະຕາປະທັບ ແລະມາຍໜັງສືມ້ວນນັ້ນອອກ?”
[3] ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນສະຫວັນ ຫລືແຜ່ນດິນ^ໂລກ ຫລືໃຕ້ພື້ນໂລກ ມາຍໜັງສືມ້ວນນັ້ນອອກແລະເບິ່ງໄດ້.
[4] ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ ເພາະບໍ່ມີຜູ້ໃດສົມຄວນຈະມາຍໜັງສືມ້ວນນັ້ນອອກເບິ່ງໄດ້.
[5] ແລ້ວມີທ່ານຜູ້ໜຶ່ງໃນພວກອາວຸໂສນັ້ນ ບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຢ່າຮ້ອງໄຫ້ເລີຍ ເບິ່ງແມ! ສິງຈາກເຜົ່າຢູດາ ໜໍ່ແໜງແຫ່ງເຊື້ອສາຍຂອງ^ດາວິດ ເປັນຜູ້ມີໄຊຊະນະແລ້ວ ຈຶ່ງສາມາດແກະຕາປະທັບທັງເຈັດ ແລະມາຍໜັງສືມ້ວນນັ້ນອອກໄດ້.”
[6] ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ເຫັນພຣະ^ເມສານ້ອຍ ຢືນຢູ່ທ່າມກາງບັນລັງອ້ອມຮອບດ້ວຍສິ່ງທີ່ມີ^ຊີວິດທັງສີ່ຕົນແລະພວກອາວຸໂສ. ພຣະ^ເມສານ້ອຍນີ້ເບິ່ງຄືວ່າໄດ້ຖືກຂ້າແລ້ວ. ພຣະ^ເມສານ້ອຍນັ້ນ ມີເຂົາເຈັດອັນ ມີຕາເຈັດໜ່ວຍ ຊຶ່ງເປັນວິນຍານທັງເຈັດຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ທີ່ຊົງໃຊ້ໃຫ້ອອກໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ^ໂລກ.
[7] ແລະພຣະ^ເມສານ້ອຍໄດ້ຮັບເອົາໜັງສືມ້ວນນັ້ນຈາກມືຂວາຂອງ^ພຣະອົງ ຜູ້ຊົງນັ່ງເທິງບັນລັງນັ້ນ.
[8] ເມື່ອຮັບເອົາໜັງສືມ້ວນນັ້ນແລ້ວ ສິ່ງທີ່ມີ^ຊີວິດທັງສີ່ພ້ອມກັບພວກຜູ້^ອາວຸໂສຊາວສີ່ທ່ານ ກໍກົ້ມຂາບລົງແທບຕີນພຣະ^ເມສານ້ອຍນັ້ນ ແຕ່ລະຄົນຖືພິນແລະຂັນຄຳທີ່ເຕັມດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ ຊຶ່ງເປັນຄຳພາວັນນາ^ອະທິຖານແຫ່ງໄພ່ພົນທັງປວງຂອງ^ພຣະເຈົ້າ.
[9] ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງເພງບົດໃໝ່ວ່າ, “ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ສົມຄວນ ທີ່ຈະຮັບເອົາໜັງສືມ້ວນ ແລະ ແກະຕາປະທັບ ມາຍໜັງສືມ້ວນນັ້ນ ດ້ວຍວ່າພຣະອົງຊົງຖືກຂ້າແລ້ວ ແລະ ດ້ວຍເລືອດຂອງ^ພຣະອົງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງໄຖ່ມະນຸດທຸກເຜົ່າ, ທຸກຊາດ, ທຸກພາສາ, ທຸກເຊື້ອຊາດ ແລະ ທຸກປະເທດໃຫ້ມາເຖິງພຣະເຈົ້າ.
[10] ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາ ເປັນອານາຈັກແຫ່ງປະໂຣຫິດ ເພື່ອຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າຂອງ^ພວກເຮົາ ແລະພວກເຂົາເຫລົ່ານັ້ນ ຈະໄດ້ປົກຄອງເທິງແຜ່ນດິນ^ໂລກ.”
[11] ອີກເທື່ອໜຶ່ງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫລຽວເບິ່ງ ແລະໄດ້ຍິນສຽງຂອງ^ຝູງເທວະດາເປັນຈຳນວນຫລວງຫລາຍນັບເປັນລ້ານໆ ຊຶ່ງຢືນອ້ອມພຣະຣາຊບັນລັງອ້ອມສິ່ງທີ່ມີ^ຊີວິດທັງສີ່ ແລະອ້ອມພວກຜູ້^ອາວຸໂສນັ້ນ
[12] ແລະຮ້ອງສຽງດັງວ່າ, “ພຣະ^ເມສານ້ອຍທີ່ຖືກຂ້າແລ້ວນັ້ນ ເປັນຜູ້ສົມຄວນທີ່ຈະໄດ້ຮັບຣິດອຳນາດ, ຊັບສົມບັດ, ສະຕິປັນຍາ, ພະລັງອຳນາດ, ກຽດຕິຍົດ, ສະຫງ່າຣາສີ ແລະ ຄຳສັນລະເສີນ”
[13] ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງສິ່ງທີ່ມີ^ຊີວິດທັງໝົດທັງໃນສະຫວັນ, ເທິງແຜ່ນດິນ^ໂລກ, ໃຕ້ແຜ່ນດິນ^ໂລກ ແລະໃນມະຫາສະໝຸດ ຄືສິ່ງທັງປວງ ຊຶ່ງຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນຮ້ອງວ່າ, “ຂໍໃຫ້ຄຳສັນລະເສີນ ກຽດຕິຍົດ ສະຫງ່າຣາສີ ແລະຣິດທານຸພາບ ຈົ່ງມີແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຊົງປະທັບ ເທິງພຣະຣາຊບັນລັງ ແລະແດ່ພຣະ^ເມສານ້ອຍ ຕະຫລອດຊົ່ວ^ນິຣັນດອນ.”
[14] ແລະສິ່ງທີ່ມີ^ຊີວິດທັງສີ່ນັ້ນ ກໍຮ້ອງວ່າ, “ອາແມນ” ແລະພວກຜູ້^ອາວຸໂສເຫລົ່ານັ້ນ ກໍພາກັນຂາບລົງນະມັດສະການ.