[1] ຫລັງຈາກນັ້ນແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນເທວະດາອີກຕົນໜຶ່ງ ລົງມາຈາກສະຫວັນ ມີສິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະຣັດສະໝີຂອງ^ເພິ່ນກໍສ່ອງແຈ້ງທົ່ວແຜ່ນດິນ^ໂລກ.
[2] ເທວະດານັ້ນໄດ້ຮ້ອງປະກາດສຽງແຮງກ້າຂຶ້ນວ່າ, “ບາບີໂລນມະຫານະຄອນຫລົ້ມຈົມແລ້ວ ຫລົ້ມຈົມເສຍແລ້ວ ມັນກາຍເປັນບ່ອນອາໄສຂອງ^ພວກຜີມານຮ້າຍ ເປັນບ່ອນລີ້ຊ່ອນຂອງ^ວິນຍານຊົ່ວຮ້າຍທຸກຢ່າງ ແລະເປັນຄອນ^ນົກບໍ່ສະອາດແລະໜ້າກຽດ^ໜ້າຊັງທຸກຊະນິດ.
[3] ເພາະວ່າປະຊາຊາດທັງປວງໄດ້ດື່ມເຫລົ້າແວງປຸກຢ່າງເຫລືອເກີນ ແຫ່ງການຜິດ^ສິນທຳທາງເພດຂອງ^ນະຄອນນັ້ນ. ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນ^ໂລກໄດ້ລ່ວງຜິດສິນທຳທາງເພດກັບນະຄອນນັ້ນ ແລະພໍ່ຄ້າທັງຫລາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ^ໂລກ ໄດ້ລໍ້າລວຍດ້ວຍຊັບອັນຟຸມເຟືອຍຂອງ^ນະຄອນນັ້ນ.”
[4] ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້^ຍິນສຽງໜຶ່ງອີກຈາກສະຫວັນກ່າວວ່າ, “ໄພ່ພົນຂອງເຮົາ^ເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກມະຫານະຄອນນັ້ນເສຍ ເພື່ອເຈົ້າ^ທັງຫລາຍຈະບໍ່ມີສ່ວນ ໃນການບາບຂອງ^ມັນ ເພື່ອເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຖືກໄພ^ອັນຕະລາຍ ທີ່ຈະເກີດແກ່ມັນນັ້ນ,
[5] ເພາະການບາບຂອງ^ນະຄອນນັ້ນ ກອງສູງຂຶ້ນພຽງຟ້າແລ້ວ ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຈື່ຈຳການກະທຳ ອັນຊົ່ວຊ້າຂອງ^ມັນໄວ້ແລ້ວ.
[6] ນະຄອນນັ້ນໄດ້ໃຫ້ຜົນຢ່າງໃດ ກໍຈົ່ງໃຫ້ຜົນແກ່ມັນຢ່າງນັ້ນ ແລະຈົ່ງຕອບແທນແກ່ການກະທຳ ຂອງມັນເປັນສອງເທົ່າ. ໃນຈອກທີ່ມັນໄດ້ປະສົມໄວ້ ກໍຈົ່ງປະສົມລົງໃນຈອກນັ້ນສອງເທົ່າ.
[7] ນະຄອນນັ້ນໄດ້ອວດ^ຈອງຫອງ ແລະປ່ອຍຕົວໄປ ຕາມຄວາມ^ສະໜຸກ^ສະໜານເທົ່າໃດ ກໍຈົ່ງໃຫ້ມັນໄດ້ຮັບ ການທໍລະມານ ແລະຄວາມ^ໂສກເສົ້າຫລາຍເທົ່ານັ້ນ ເພາະມັນຄິດໃນໃຈວ່າ, ‘ເຮົາຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງຣາຊີນີ ບໍ່ແມ່ນແມ່ໝ້າຍ, ເຮົາຈະບໍ່ປະສົບຄວາມ^ໂສກເສົ້າຈັກເທື່ອ’
[8] ຍ້ອນການນີ້ ໄພພິບັດຕ່າງໆ ຂອງນະຄອນນັ້ນ ຈະຕົກຖືກນາງໃນວັນດຽວ ຄືຄວາມ^ຕາຍ, ຄວາມ^ໂສກເສົ້າ ແລະຄວາມ^ອຶດຢາກ. ແລະໄຟເຜົາຜານນາງໃຫ້ຈິບຫາຍ ເພາະອົງພຣະ^ຜູ້^ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງຕັດສິນລົງໂທດນະຄອນ^ນັ້ນ ຊົງປະກອບ^ດ້ວຍພຣະ^ກຳລັງ.”
[9] ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນ^ໂລກ ທີ່ໄດ້ລ່ວງຜິດສິນທຳທາງເພດກັບນະຄອນນັ້ນ ແລະໄດ້ປ່ອຍຕົວໄປຕາມຄວາມ^ສະໜຸກ^ສະໜານຮ່ວມກັນນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ເຫັນຄວັນໄຟໄໝ້ ມັນກໍຈະຕີເອິກຮ້ອງໄຫ້.
[10] ກະສັດເຫລົ່ານັ້ນກໍຢືນຢູ່ຫ່າງໄກ ເພາະຢ້ານໄພແຫ່ງການທໍລະມານຂອງ^ນະຄອນນັ້ນ ແລະຈະກ່າວວ່າ, “ວິບັດ ວິບັດແລ້ວ ບາບີໂລນມະຫານະຄອນທີ່ແຂງແຮງ^ເອີຍ ເຈົ້າໄດ້ຖືກການ^ພິພາກສາລົງໂທດເສຍ ພາຍໃນຊົ່ວໂມງ^ດຽວເທົ່ານັ້ນ.”
[11] ບັນດາພໍ່ຄ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນ^ໂລກ ຕ່າງກໍຈະຮ້ອງໄຫ້ແລະໂສກເສົ້າ ເພາະນະຄອນນັ້ນເໝືອນກັນ, ເພາະວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດຊື້ສິນຄ້າທີ່ພວກເຂົາບັນທຸກມານັ້ນ.
[12] ສິນຄ້າເຫລົ່ານັ້ນຄື: ຄຳ, ເງິນ, ເພັດພອຍຕ່າງໆແລະໄຂ່ມຸກ, ຜ້າປ່ານ^ເນື້ອລະອຽດ, ຜ້າສີມ່ວງ, ຜ້າໄໝແລະຜ້າສີແດງເຂັ້ມ, ໄມ້ຫອມທຸກຊະນິດ, ເຄື່ອງໃຊ້ຕ່າງໆທີ່ເຮັດດ້ວຍງາ^ຊ້າງ ແລະເຮັດດ້ວຍໄມ້ອັນມີຄ່າ, ເຮັດດ້ວຍທອງສຳຣິດ ເຮັດດ້ວຍເຫລັກ ແລະເຮັດດ້ວຍຫີນອ່ອນ,
[13] ເຄື່ອງເທດແລະເຄື່ອງຫອມ, ກຳຍານ, ນໍ້າມັນຫອມແລະເຄື່ອງຫອມເຜົາບູຊາ, ເຫລົ້າ^ອະງຸ່ນແລະນໍ້າມັນໝາກກອກເທດ, ເຂົ້າແປ້ງລະອຽດແລະເຂົ້າ^ບະເລ, ງົວແລະແກະ, ມ້າແລະລົດມ້າ, ຂ້ອຍໃຊ້, ຕະຫລອດທັງຊີວິດຈິດໃຈມະນຸດດ້ວຍ.
[14] ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ຜົນທຸກຢ່າງທີ່ໃຈເຈົ້າປາຖະໜາຢາກໄດ້ນັ້ນ ກໍສູນຫາຍໄປແລ້ວ ສິ່ງສາລະພັດອັນມີຄ່າແລະຄວາມ^ສວຍສົດ^ງົດງາມ ກໍສູນເສຍໄປຈາກເຈົ້າແລ້ວ ແລະເຈົ້າຈະບໍ່ພົບເຫັນອີກຈັກເທື່ອ.”
[15] ບັນດາພໍ່ຄ້າທີ່ໄດ້ຮັ່ງມີຈາກການຄ້າຂາຍໃນນະຄອນນີ້ ຕ່າງກໍຈະຢືນຢູ່ຫ່າງໆ ເພາະຢ້ານໄດ້ຮັບສ່ວນທົນທຸກ^ທໍລະມານກັບນາງ ພວກເຂົາຈະຮ້ອງໄຫ້ແລະໂສກເສົ້າ
[16] ແລະເປັ່ງສຽງ^ດັງວ່າ, “ວິບັດ ວິບັດແລ້ວ ມະຫານະຄອນນັ້ນ ທີ່ເຄີຍນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ^ເນື້ອລະອຽດ ຜ້າສີມ່ວງອ່ອນ ຜ້າສີແດງເຂັ້ມ ທີ່ເຄີຍປະດັບຕົວດ້ວຍຄຳ ດ້ວຍເພັດພອຍຕ່າງໆ ແລະດ້ວຍໄຂ່ມຸກນັ້ນ.
[17] ພຽງແຕ່ຊົ່ວໂມງ^ດຽວ ຊັບສົມບັດເຫລົ່ານັ້ນກໍໄດ້ຖືກທຳລາຍເສຍໄປໝົດ.” ນາຍເຮືອສະເພົາທຸກຄົນ ແລະຄົນໂດຍສານ ບັນດາລູກເຮືອ ແລະຄົນທັງປວງ ທີ່ມີອາຊີບທາງທະເລ ຕ່າງກໍພາກັນຢືນຢູ່ຫ່າງໄກ,
[18] ເມື່ອເຫັນຄວັນຈາກແປວໄຟທີ່ໄໝ້ນະຄອນນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ບໍ່ມີນະຄອນໃດເລີຍ ທີ່ຈະເປັນດັ່ງມະຫານະຄອນນີ້”
[19] ພວກເຂົາໄດ້ເອົາຂີ້ຝຸ່ນ^ດິນໃສ່ຫົວຂອງຕົນ ພ້ອມທັງຮ້ອງໄຫ້ແລະໂສກເສົ້າ ເອີ່ຍຂຶ້ນວ່າ, “ວິບັດ ວິບັດແລ້ວ ມະຫານະຄອນນີ້ ຊຶ່ງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນທັງປວງທີ່ມີເຮືອສະເພົາເດີນທະເລ ເປັນຄົນຮັ່ງມີດ້ວຍຊັບສົມບັດຂອງ^ນາງ, ພາຍໃນຊົ່ວໂມງ^ດຽວ ກໍຖືກຊົງທຳລາຍເສຍໄປໝົດ.”
[20] “ໂອ ຟ້າສະຫວັນ ແລະບັນດາໄພ່ພົນຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ໂອ ອັກຄະສາວົກ ແລະຜູ້^ປະກາດ^ພຣະທຳທັງຫລາຍ^ເອີຍ ຈົ່ງຊົມຊື່ນ^ຍິນດີເພາະນະຄອນນັ້ນ. ດ້ວຍວ່າ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງພິພາກສາລົງໂທດນະຄອນນັ້ນ ເພື່ອເປັນການແກ້ແຄ້ນໃຫ້ເຈົ້າ^ທັງຫລາຍແລ້ວ.”
[21] ແລ້ວມີເທວະດາຜູ້ມີຣິດຕົນໜຶ່ງ ໄດ້ຍົກຫີນກ້ອນໜຶ່ງເໝືອນຫີນໂມ້ໃຫຍ່ ຖິ້ມລົງໃນທະເລ ກ່າວວ່າ, “ບາບີໂລນ ມະຫານະຄອນນັ້ນ ຈະຖືກຖິ້ມລົງໂດຍຮຸນແຮງຢ່າງນີ້ແຫລະ, ແລ້ວຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດເຫັນມັນອີກຈັກເທື່ອ.
[22] ສຽງນັກດີດພິນ ນັກເສບ ນັກເປົ່າຂຸ່ຍ ແລະເປົ່າແກຈະບໍ່ໄດ້ຍິນໃນເຈົ້າຕໍ່ໄປອີກ ຈະບໍ່ພົບຄົນທີ່ມີວິຊາຊ່າງຢ່າງໃດຈັກຄົນໃນເຈົ້າຕໍ່ໄປອີກ ແລະສຽງໂມ້ແປ້ງຈະບໍ່ໄດ້ຍິນໃນເຈົ້າຕໍ່ໄປອີກຈັກເທື່ອ.
[23] ຈະບໍ່ມີແສງໂຄມສ່ອງສະຫວ່າງໃນເຈົ້າຕໍ່ໄປອີກ, ຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ຍິນສຽງເຈົ້າບ່າວ ເຈົ້າສາວໃນເຈົ້າຕໍ່ໄປອີກຈັກເທື່ອ, ເພາະວ່າບັນດາພໍ່ຄ້າຂອງ^ເຈົ້າ ໄດ້ເປັນເຈົ້ານາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ^ໂລກ ແລະບັນດາປະຊາຊາດໄດ້ຖືກຫລອກລວງ ດ້ວຍເວດມົນ^ຄາຖາຂອງ^ເຈົ້າ.
[24] ໃນນະຄອນນັ້ນ ເຂົາໄດ້ພົບເລືອດຂອງ^ພວກຜູ້^ປະກາດ^ພຣະທຳ ແລະຂອງ^ພວກໄພ່ພົນຂອງ^ພຣະເຈົ້າ ກັບເລືອດຂອງ^ບັນດາຄົນທີ່ຖືກຂ້າເທິງແຜ່ນດິນ^ໂລກນັ້ນ.”