[1] ती दिनहरूमा रोमी सम्राट सिजर अगस्टसले उनको साम्राज्यमा हरेक जनाको जनगणना गरियोस् भन्ने हुकुम जारी गरे।
[2] (कुरेनियस सिरिया राज्यका राज्यपाल हुँदा, यो पहिलो जनगणना भएको थियो।)
[3] अनि नाउँ दर्ता गर्न सबै आ-आफ्ना शहरमा गए।
[4] यसरी योसेफ पनि गालील प्रदेशको नासरत शहरबाट यहूदिया प्रदेशमा, दाविदको शहर बेथलेहेम गए, किनकि उनी दाविदकै घराना र वंशका थिए।
[5] उनी आफ्नो नाउँ दर्ता गर्न मरियमसँगै गए, जसको मगनी उनीसँग भएको थियो, र तिनी गर्भवती थिइन्।
[6] तिनीहरू त्यहाँ रहेकै बेला, बालक जन्मने बेला भयो,
[7] र तिनले आफ्नो जेठो छोरो जन्माइन्। तिनले बालकलाई लुगाले बेह्रेर एउटा डुँडमा राखिन्, किनकि तिनीहरूका निम्ति त्यहाँ पौवामा ठाउँ थिएन।
[8] अनि त्यहाँ नजिकैको चउरमा राती आफ्नो बगालको रखवाली गर्दै बस्ने केही गोठालाहरू थिए।
[9] त्यस बेला प्रभुका एक स्वर्गदूत तिनीहरूकहाँ देखा परे, अनि प्रभुको ज्योति तिनीहरूका चारैतिर चम्कियो; र तिनीहरू डराए।
[10] तर स्वर्गदूतले तिनीहरूलाई भने, “नडराओ, किनकि म तिमीहरूलाई बडो आनन्दको सुसमाचार सुनाउँछु, जो सबै मानिसहरूको निम्ति हुनेछ।
[11] आज दाविदको शहर बेथलेहेममा तिमीहरूका निम्ति एकजना मुक्तिदाताको जन्म भएको छ, उहाँ नै ख्रीष्ट प्रभु हुनुहुन्छ।
[12] अनि तिमीहरूका निम्ति यो एउटा चिन्ह हुनेछ: तिमीहरूले एउटा बालकलाई लुगाले बेह्रेर डुँडमा सुतिरहेको भेट्टाउनेछौ।”
[13] तब एक्कासि ती स्वर्गदूतको साथमा स्वर्गीय सेनाको एउटा ठूलो भीड परमेश्वरको प्रशंसा गर्दै, यसो भन्दै देखा पर्यो,
[14] “सर्वोच्चमा परमेश्वरलाई महिमा, र पृथ्वीमा उहाँको प्रसन्नता पाएका मानिसहरूलाई शान्ति।”
[15] अनि स्वर्गदूतहरू तिनीहरूबाट बिदा भएर स्वर्गमा गइसकेपछि ती गोठालाहरूले आपसमा भने, “हामी बेथलेहेममा जाऔं, र घटेको यो घटना हेरौं, जसको विषयमा प्रभुले हामीलाई भन्नुभएको छ।”
[16] त्यसकारण तिनीहरू हतार-हतार गए, अनि मरियम, योसेफ र डुँडमा बालकलाई सुतिरहेका भेट्टाए।
[17] जब तिनीहरूले उहाँलाई देखे, तब त्यस बालकको विषयमा तिनीहरूलाई जे भनिएको थियो, त्यस बारेमा तिनीहरूले कुरा फैल्याए,
[18] अनि जतिजनाले यो सुने, गोठालाहरूले तिनीहरूलाई बताएका कुरामा सबैजना आश्चर्य चकित भए।
[19] तर मरियमले यी सबै कुरा मनैमा राखिन् र त्यस बारेमा गुन्दै बसिन्।
[20] सबै कुरा तिनीहरूलाई भनिएबमोजिम नै सुनेका र देखेका हुनाले ती सबै कुराहरूका निम्ति परमेश्वरलाई महिमा र प्रशंसा गर्दै गोठालाहरू फर्के।
[21] उहाँको खतना हुने आठौं दिनपछि उहाँको नाउँ येशू राखियो, जुन नाउँ उहाँ गर्भमा आउनु अघि नै स्वर्गदूतले राख्नू भनी भनेका थिए।
[22] जब मोशाको व्यवस्थाअनुसार तिनीहरूका शुद्ध हुने समय पूरा भयो, तब योसेफ र मरियमले उहाँलाई प्रभुमा समर्पण गर्न यरूशलेममा ल्याए,
[23] (जसरी प्रभुको व्यवस्थामा लेखिएको छ, “पहिलो जन्मने हरेक जेठो पुत्र प्रभुका निम्ति पवित्र गरिनेछ”),
[24] अनि “एक जोर ढुकुर अथवा परेवाका दुईओटा बचेरा” भनी प्रभुको व्यवस्थाले भनेजस्तै तिनीहरू बलिदान चढाउन गए।
[25] त्यस समय यरूशलेममा शिमियोन नाउँ गरेका एकजना धर्मी र भक्त मानिस थिए। पवित्र आत्मा तिनीमाथि हुनुहुन्थ्यो; अनि तिनले इस्राएलका सान्त्वना दिनुहुनेलाई पर्खिरहेका थिए।
[26] प्रभुका ख्रीष्टलाई देख्नुभन्दा अघि तिनी मर्नेछैनन् भनी पवित्र आत्माद्वारा उनलाई प्रकट गरिएको थियो।
[27] त्यस दिन आत्माद्वारा डोर्याइएर तिनी मन्दिरको चोकमा गए। जब बुबाआमाले बालक येशूलाई उहाँको निम्ति व्यवस्थाले मागेअनुसारको विधि गर्नलाई मन्दिरभित्र ल्याए,
[28] तब शिमियोनले उहाँलाई आफ्नो पाखुरामा लिएर परमेश्वरको प्रशंसा गर्दै भने:
[29] “हे सार्वभौम प्रभु, तपाईंले प्रतिज्ञा गर्नुभएबमोजिम, अब आफ्नो सेवकलाई शान्तिसित बिदा दिनुहोस्,
[30] किनकि मेरा आँखाले तपाईंको ‘उद्धार’ देखेका छन्, जो तपाईंले सबै मानिसहरूको दृष्टिमा तयार पार्नुभएको छ, सबै जातिहरूलाई प्रकाशको निम्ति र तपाईंका जाति इस्राएललाई महिमाको निम्ति ज्योति।”
[33] अनि बालकका बुबा र आमा उहाँका विषयमा बोलिएका कुरामा छक्क परे।
[34] त्यसपछि शिमियोनले तिनीहरूलाई आशीर्वाद दिए, र येशूकी आमा मरियमलाई भने: “यी बालक इस्राएलमा धेरै जनाको पतन र उत्थानको कारण ठहरिनुहुनेछ र उहाँ परमेश्वरबाट पठाइएको चिन्ह हुनुहुन्छ, तर धेरैले उहाँको विरोध गर्नेछन्।
[35] जसबाट धेरै हृदयका विचारहरू प्रकट हुनेछन्। अनि एउटा तरवारले तिम्रो आफ्नै प्राण पनि छेड्नेछ।”
[36] त्यहाँ आशेरका कुलका फनुएलकी छोरी हन्ना नाउँ गरेकी एउटी भविष्यवक्तिनी थिइन्। तिनी धेरै वृद्धा थिइन्; र तिनी विवाहपछि सात वर्ष मात्र पतिसँग बसेकी थिइन्,
[37] अनि तिनी लगभग चौरासी वर्षकी विधवा थिइन्। तिनले कहिल्यै मन्दिर छोड्दिनथिइन्, तर दिनरात उपवास र प्रार्थनासाथ आराधनामा बिताउँथिन्।
[38] त्यही बेला तिनीहरूकहाँ आएर तिनले परमेश्वरलाई धन्यवाद दिइन्, र यरूशलेमको उद्धारको प्रतीक्षा गर्दै बस्नेहरू सबैलाई बालकको बारेमा बताइन्।
[39] प्रभुको व्यवस्थाले बताएका सम्पूर्ण काम गरेर सिध्याएपछि, योसेफ र मरियम गालील प्रदेशको आफ्नै शहर नासरत फर्के।
[40] अनि बालक बढ्दै र बलियो हुँदैजानुभयो; उहाँ बुद्धिले भरिनुभयो र परमेश्वरको अनुग्रह उहाँमाथि थियो।
[41] येशूका आमाबुबा निस्तार चाडको निम्ति वर्षेनी यरूशलेम जाने गर्दथे।
[42] उहाँ बाह्र वर्षको हुनुभएपछि, उहाँहरू चाडको रीतिअनुसार जानुभयो।
[43] चाड सकिएपछि उहाँका आमाबुबा घर फर्कंदैगर्दा, बालक येशू यरूशलेममै रहनुभयो, तर उहाँका आमाबुबाले यो थाहा पाएनन्।
[44] उहाँ तिनीहरूकै यात्रीदलमा हुनुहुन्छ होला भन्ने ठानी, तिनीहरू एक दिनभरिको बाटो गए। तब तिनीहरूले उहाँलाई आफ्ना नातेदारहरू र मित्रहरूका बीचमा खोज्न थाले।
[45] उहाँलाई त्यहाँ नभेट्टाउँदा, तिनीहरू उहाँलाई खोज्न यरूशलेम नै फर्के।
[46] तीन दिनपछि तिनीहरूले उहाँलाई मन्दिरको चोकमा शिक्षकहरूसँग बसेर तिनीहरूका कुरा सुन्दै र तिनीहरूलाई प्रश्न गर्दैरहनुभएको भेट्टाए।
[47] उहाँका कुरा सुन्नेहरू सबैजना उहाँको समझ र उत्तरहरूमा छक्क परेका थिए।
[48] जब उहाँका आमाबुबा उहाँलाई देखेर चकित भए; तब उहाँकी आमाले उहाँलाई भनिन्, “छोरा, तिमीले हामीलाई किन यस्तो व्यवहार गर्यौ? तिम्रा बुबा र म चिन्तित भएर तिमीलाई खोजिरहेका थियौं।”
[49] उहाँले भन्नुभयो, “तपाईंहरूले मलाई किन खोज्नुभएको? म मेरा पिताको घरमा हुनुपर्छ भनी के तपाईंहरूलाई थाहा थिएन?”
[50] तर उहाँले तिनीहरूलाई के भन्दैहुनुहुन्थ्यो, त्यो तिनीहरूले बुझेनन्।
[51] त्यसपछि उहाँ तिनीहरूसँग नासरत जानुभयो, र तिनीहरूप्रति आज्ञाकारी बन्नुभयो। उहाँकी आमाले यी सबै कुरा आफ्नो मनैमा राखिन्।
[52] अनि येशू बुद्धिमा र कदमा, अनि परमेश्वर र मानिसहरूको कृपादृष्टिमा बढ्दै जानुभयो।